இந்த உண்மையான சம்பவம், உங்களுக்கு பிடிக்கும்.
என் பெயர் கார்த்திக் . நான் எழுதிய கதைகளுக்கு நிறைய பேர் மெயில் பண்ணீங்க . நன்றி. என்னிடம் பேச விருப்பம் உள்ள பெண்கள், ஜோடி இந்த karthickromantic27@gmail.com மெசேஜ் பண்ணுங்க. கக்கோல்ட் ஜோடிகள். பொண்டாட்டிய ஓக்க விட்டு பாக்க விரும்பும் கணவர்கள் மெசேஜ் பண்ணுங்க.
விதவை அல்லது சிங்கிள் பெண்கள் அல்லது கக்கோல்ட் ஜோடிகள் மெசேஜ் அனுப்புங்கள். உங்க ஃபீலிங்ஸ் ஷேர் பண்ணிக்கலாம். மசாஜ் வேணும்னு நினைக்கிற பெண்கள் மெசேஜ் செய்யலாம். (நான் ஓரினசேர்க்கை ஆர்வம் இல்லாதவன்).
உங்கள் மனைவியை கன்வின்ஸ் செய்ய , கக்கோல்டு உறவில் ஆசை உள்ளவர்கள், உங்கள் ஃபீலிங்ஸை ஷேர் பண்ணலாம். மசாஜ் வேண்டும் என்று நினைப்பவர்களும் மெசேஜ் செய்யலாம். (ஓரினச்சேர்க்கை ஆர்வம் இல்லை.)
என் நெருங்கிய நண்பன் ரமேஷ். அவன் மனைவி லலிதா. நாங்கள் மூவரும் ஒரே அபார்ட்மெண்ட் காம்ப்ளக்ஸில் வசிக்கிறோம். ரமேஷ் வேலை விஷயமாக அடிக்கடி ஊருக்கு வெளியே போக வேண்டியிருக்கும். அப்படி ஒரு நாள் அவன் மூன்று நாட்கள் பெங்களூருக்குப் போயிருந்தான்.
அன்று மாலை நான் வீட்டுக்கு வந்து, ரமேஷ் வீட்டு வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த லலிதாவைப் பார்த்தேன். அவள் எப்போதும் போல அழகாக இருந்தாள். சாரி கட்டி, தலைமுடியை தளர்வாகக் கட்டி, புன்னகை செய்தாள்.
“கார்த்திக், உள்ளே வா. ரமேஷ் போய் இரண்டு நாள் ஆச்சு. சாயங்காலம் தனியா இருக்கு. சாப்பிட்டுப் போகலாம்னு நினைச்சேன்,” என்றாள்.
நான் உள்ளே நுழைந்தேன். வீடு அமைதியாக இருந்தது. நாங்கள் சோபாவில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். முதலில் சாதாரண விஷயங்கள். பிறகு அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“ரமேஷ் எப்பவும் பிசியா இருக்கான். நான்… சில சமயம் தனியா இருப்பது சலிப்பாகுது. நீ எப்பவும் நல்லா பேசுவே. அதனால இன்று அழைத்தேன்.”
அவள் கண்களில் ஏதோ இருந்தது. தனிமை மட்டும் இல்லை. ஏக்கம். நான் அதை உணர்ந்தேன். என் இதயம் வேகமாக அடித்தது. நாங்கள் நெருங்கி அமர்ந்திருந்தோம். அவள் தோள் என் தோளைத் தொட்டது.
“லலிதா… நீ நல்லா இருக்கே. ஆனா உன் முகத்தில் சோர்வு தெரியுது,” என்றேன் மெதுவாக.
அவள் என்னைப் பார்த்தாள். “நீ சொல்றது உண்மை. சில நேரம்… ஒருவர் என்னைப் பார்த்து, என் பேச்சைக் கேட்டு, என்னை உணரணும்னு ஆசைப்படறேன். ரமேஷ் அதை செய்ய நேரமில்லை.”
அந்த வார்த்தைகளில் ஏதோ இருந்தது. நான் அவள் கையை எடுத்தேன். அவள் இழுத்து விலக்கவில்லை. மாறாக, என் விரல்களைத் தன் விரல்களால் பிணைத்தாள்.
“கார்த்திக்… நான் தவறு பேசுறேனா? நீ என் கணவன் நண்பன். ஆனா இப்போ… என் உள்ளம் வேறு ஏதோ சொல்லுது.”
நான் அவள் கண்களைப் பார்த்தேன். “தவறு இல்லை. நாங்களும் மனிதர்கள்தான். உணர்வுகள் வரும். ஆனா… நீ உண்மையா இதை விரும்புறயா?”
அவள் தலை ஆட்டினாள். “ஆமா. இன்று… நீ என் அருகில் இருக்கணும். என்னைத் தொடணும். என்னை உணரணும். ரமேஷ் தெரியாம இருக்கட்டும். ஆனா நான் இதை விரும்புறேன்.”
அவள் என் மார்பில் சாய்ந்தாள். நான் அவள் தலையை மெதுவாகத் தடவினேன். அவள் உடல் சூடாக இருந்தது. நான் அவள் முகத்தைத் தூக்கி, உதடுகளை முத்தமிட்டேன். முதலில் மெதுவாக. பிறகு ஆழமாக. அவள் பதில் கொடுத்தாள். அவள் கைகள் என் கழுத்தைச் சுற்றின.
“கார்த்திக்… இன்னும் நெருக்கமா வா,” என்றாள் மெல்ல.
நான் அவளைத் தூக்கி, படுக்கை அறைக்கு அழைத்துச் சென்றேன். விளக்கு மங்கலாக இருந்தது. நான் அவள் சாரியை மெதுவாக அவிழ்த்தேன். அவள் பின்னால் நின்று, என் கையைப் பிடித்து, தன் உடலில் வழிநடத்தினாள்.
“மெதுவாக… நான் எல்லாத்தையும் உணரணும். நீ என்னை எப்படி விரும்புறேன்னு தெரியணும்,” என்றாள்.
நான் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டேன். தோள்களில். மார்பில். அவள் மூச்சு வேகமாகியது. “ஆ… கார்த்திக்… இப்படித் தொட்டுக்கொண்டே இரு. என் உடல் உனக்கு விரும்புறதா?”
“ஆமா. மிகவும். நீ அழகு. உன் தோல் மென்மை. உன் உணர்வுகள் என்னைப் பிடிச்சிருக்கு,” என்றேன்.
நான் அவள் மார்பகங்களை மெதுவாகத் தடவினேன். அவள் முனகினாள். “இங்க… இன்னும்… ஆமா அங்க. நீ என் உடலைப் புரிஞ்சிக்கறே. ரமேஷ் இப்படி மெதுவா செய்ய மாட்டான். நீ… நீ வித்தியாசம்.”
நான் அவள் அடிவயிற்றை முத்தமிட்டேன். பிறகு கீழே இறங்கினேன். அவள் கால்களை விரித்து, நான் அவள் உடலை ஆராய்ந்தேன். அவள் கைகள் என் தலையில் இருந்தன.
“கார்த்திக்… நீ என்னை இப்படிப் பார்க்கும்போது… நான் வெட்கப்படறேன். ஆனா நிறுத்த வேண்டாம். இன்னும்… ஆழமா.”
நான் அவள் உடலின் ஈரப்பதத்தை உணர்ந்தேன். மெதுவாக விரலால் தொட்டேன். அவள் உடல் அசைந்தது. “ஆ… அங்க… ஆமா. நீ என் உள்ளே இருக்கும் உணர்வைத் தூண்டுறே. என் உடல் உனக்குத் திறக்குது.”
நான் மேலே எழுந்தேன். நாங்கள் உடல்களை இணைத்தோம். மெதுவாக, ஆழமாக. ஒவ்வொரு அசைவும் கவனமாக இருந்தது. அவள் என் முகத்தைப் பிடித்து, கண்களைப் பார்த்தாள்.
“என்னைப் பார்த்துக்கொண்டே இரு. நான் உன்னுடையதாக உணரணும். நீ என் உள்ளே இருக்கும்போது… என் இதயம் அடிக்குது. ரமேஷ் இங்க இல்லை. ஆனா நான் இதை விரும்புறேன். நீ என்னை மகிழ்ச்சியாக்குறே.”
நான் மெதுவாக நகர்ந்தேன். அவள் இடுப்பைப் பிடித்து, என் உடலுடன் ஒத்திசைவாக அசைந்தாள். “இன்னும்… ஆழமா. என்னை முழுமையா எடுத்துக்கோ. நான் உன். இப்போதைக்கு உன்.”
அவள் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. மகிழ்ச்சியின் கண்ணீர். “கார்த்திக்… நான் இதைக் கனவு கண்டேன். ஒருவர் என்னை இப்படி உணர்வோட செய்வார்னு. நீ அதைச் செய்கிறாய். என் உடல் உனக்குப் பதில் சொல்லுது. கேளு… என் மூச்சு, என் முனகல்.”
நான் அவள் காதை மெதுவாகக் கடித்தேன். “லலிதா… நீ அழகு. உன் உள்ளம் இன்னும் அழகு. நான் உன்னை மதிக்கிறேன். இது வெறும் உடல் இல்லை. நான் உன்னை உணர்கிறேன்.”
அவள் என்னை இறுகப் பிடித்தாள். “ஆமா… இன்னும். என் பெயரைச் சொல். என்னை அழை. நான் உன்.”
“லலிதா… என் லலிதா. நீ என் கைகளில் இருக்கும்போது நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். உன் உடல் என்னுடையது போல உணர்கிறது.”
நாங்கள் நீண்ட நேரம் அப்படி இருந்தோம். மெதுவாக, பிறகு வேகமாக, பிறகு மறுபடியும் மெதுவாக. ஒவ்வொரு முறையும் அவள் ஏதோ சொன்னாள்.
“என் உள்ளே நீ இருக்கும்போது… நான் முழுமையா உணர்கிறேன். ரமேஷ் என்னைப் பார்க்கும்போது இல்லை. நீ பார்க்கும்போது உள்ளது. நீ என் உடலை மட்டும் இல்லை… என் உள்ளத்தையும் தொடுகிறாய்.”
அவள் உச்சத்தை அடைந்தாள். அவள் உடல் நடுங்கியது. அவள் என் பெயரைச் சொல்லி முனகினாள். நான் அவளை இறுகப் பிடித்து, அவளுடன் சேர்ந்தேன்.
கார்த்திக் மொபைல் மற்றும் வாட்ஸாப் நம்பர் ஒன்பது மூன்று ஆறு மூன்று ஒன்பது ஐந்து ஒன்பது ஏழு பூஜ்யம் ஏழு
பிறகு நாங்கள் படுத்துக்கொண்டோம். அவள் என் மார்பில் தலை வைத்து, மெதுவாகச் சொன்னாள். “கார்த்திக்… இது முடிஞ்சாலும்… நான் இதை மறந்துவிட மாட்டேன். நீ என்னை மரியாதையோடு, உணர்வோடு பார்த்தாய். அதுவே எனக்குப் பெரிது.”
நான் அவள் தலையைத் தடவினேன். “நானும். ரமேஷ் என் நண்பன். ஆனா நீ… நீ என் இதயத்தைத் தொட்டுவிட்டாய். இது ரகசியமாக இருக்கட்டும். ஆனா நான் உன்னை மறக்க மாட்டேன்.”
அடுத்த இரண்டு நாட்களும் அவள் என்னை அழைத்தாள். ஒவ்வொரு முறையும் நாங்கள் பேசினோம், தொட்டோம், உணர்ந்தோம். அவள் சொன்னாள்: “நீ வரும்போது என் வீடு உயிர் பெறுது. நான் பெண்ணாக உணர்கிறேன்.”
ரமேஷ் திரும்பி வந்த பிறகும், நாங்கள் பழையபடி நடந்தோம். ஆனா என் உள்ளத்தில் ஏதோ மாறிவிட்டிருந்தது. லலிதாவின் கண்களில், அவள் என்னைப் பார்க்கும்போது, அந்த இரவுகளின் நினைவு இருந்தது.
ஒரு நாள் அவள் தனியாக என்னிடம் சொன்னாள்: “கார்த்திக்… நான் ரமேஷை நேசிக்கிறேன். ஆனா உன்னுடன் நான் உணர்ந்ததை மறக்க முடியாது. நீ என்னை முழுமையா பார்த்தாய். அது என் வாழ்க்கையில் ஒரு அழகான ரகசியம்.”
நான் புன்னகைத்தேன். “அது என் வாழ்க்கையிலும். நான் உன்னை மதிக்கிறேன். நீ என் நண்பனின் மனைவி. ஆனா அந்த இரவுகளில் நீ என்.”
அதுவே என் கதை. நான் கார்த்திக். நான் என் நண்பனின் மனைவியை உணர்வோடு, மரியாதையோடு, ஆசையோடு நெருங்கினேன். அது வெறும் உடலுறவு இல்லை. இரண்டு உள்ளங்கள் சந்தித்த தருணம். அது என் நினைவில் என்றும் இருக்கும்.
என்னுடன் பேச விரும்பும் கல்லூரி பெண்கள், திருமணமான பெண்கள், வெளிநாட்டு பெண்கள், முழு உடல் மசாஜ் எடுத்து கொள்ள விரும்பும் பெண்கள் மற்றும் நல்ல தாம்பத்ய சுகம் கிடைக்காமல் இருக்கும் பெண்கள், மாற்றுத் திறனாளி பெண்கள், கக்ஓல்ட் ஆசை இருக்கும் தம்பதிகள் karthickromantic27@gmail. com என்ற ஜிமெயிலில் என்னை தொடர்பு கொள்ளலாம்.
10983800cookie-checkஎன் நண்பனின் மனைவி லலிதா
