ஒரு அறை – Tamil sex stories

உங்கள் நேரம் மற்றும் மதிப்புமிக்க கருத்துக்களுக்கு மிக்க நன்றி, எனது ஊக்கத்திற்கு உங்களிடமிருந்து மேலும் கருத்துகளை எதிர்பார்க்கிறேன்.

இந்த கதை உங்களுக்கு பிடித்திருந்தாலோ அல்லது உங்கள் பாலியல் அனுபவத்தைப் பற்றி பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினாலும் எனது இன்ஸ்டா ஐடி – அல்லது எனது ஜிமெயில் ஐடி – [email protected] கு மெசேஜ் செய்யுங்கள்.

நான் பெங்களூரில் வேலை செய்கிறேன், ஆர்வமுள்ள பெண்கள் எனக்கு செய்தி அனுப்பலாம்.

என் கதைகளுக்கு நிறைய பேர் விமர்சனம் போடுறாங்க.. உங்க எல்லாரிடமிருந்தும் விமர்சனம் வந்ததில் ரொம்ப சந்தோஷம். ஆனால் ஒரு வேண்டுகோள், தயவு செஞ்சு பெண்களோட தொடர்பு விவரங்களைக் கேட்காதீங்க. நான் அதைப் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டேன். அவர்கள் என்னை நம்பி மெசேஜ் பண்ணுவாங்க. அந்த நம்பிக்கையை என்னால் உடைக்க முடியாது. அதனால பெண்களோட தொடர்பைக் கேட்டு மெசேஜ் பண்ணாதீங்க.

வாருங்கள்.. கதைக்குள் செல்லாம்…

***************
என் பெயர் கார்த்தி. வயது இருபது. எங்க ஊர் சின்ன சின்ன கிராமம். அப்பா பெயர் வேலு. வயது அறுபது. அம்மா இறந்து பத்து வருஷம் ஆச்சு. எங்க வீடு ஒரே ஒரு அறை. சமையலறை, திண்ணை, எல்லாமே அதுக்குள்ளேதான். நான் டவுன்ல ஒரு ஷாப்பில வேலை பார்க்கிறேன். அப்பா விவசாயி. சின்ன சின்ன நிலம். அதுல சம்பாதிச்சதுல சமாளிச்சிட்டு இருந்தோம்.
அந்த நாள் மறக்க முடியாத நாள். வெள்ளிக்கிழமை. நான் வேலையில இருந்து வீட்டுக்கு வந்தேன். வாசல்லேயே இரண்டு ஜோடி செருப்பு. ஒண்ணு அப்பாவுடையது. இன்னொண்ணு… பெண்ணு செருப்பு. வீட்டுக்குள்ளே இருந்து சிரிப்பு கேட்டது. அப்பாவின் கரகரப்பான சிரிப்பு. இன்னொரு அப்ரம் கலகலன்னு சிரிப்பு.
நான் உள்ளே நுழைந்தேன். அங்கே நடந்த காட்சி என்னை மரத்துபோட்டு நிற்க வச்சது.
அப்பா சோபாவில உட்கார்ந்திருந்தார். அவர் அருகே… ஒரு பெண். வயது நாற்பது இருக்கும். மெல்லிய உடல். நீண்ட கூந்தல். ஒரு சிவப்பு பவுடர் பட்டு சேலையை அணிந்திருந்தாள். முகத்தில் தெளிவான களையும், விழிகளில் ஒரு வகைத் துடிப்பும் இருந்தது. அவள் மடியில் இரண்டு மாலைகள் இருந்தன. அப்பாவின் கழுத்தில் ஒரு மாலை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த பெண்ணின் கழுத்திலும் ஒரு மாலை இருந்தது.
“கார்த்தி… வா மகனே,” அப்பா குரலில் ஒரு வகைக் களிப்பு. “இவங்க… இவங்க தான் உன் அம்மா. ராஜேஸ்வரி. இன்னக்கி நான் இவங்களுக்கு தாலி கட்டினேன். நாங்க ரெஜிஸ்டர் மேரேஜ் பண்ணிக்கிட்டோம்.”
என் மூளை வேலை செய்யாமல் இருந்தது. “என்ன அப்பா? இது என்ன சமாசாரம்? யார் இவங்க?”
ராஜேஸ்வரி எழுந்து நின்றாள். அவள் உயரம் குள்ளம். ஆனால் நேர்த்தியான தோற்றம். “வணக்கம் கார்த்தி,” அவள் குரல் மெல்லியதாக இருந்தது. “உன் அப்பா எல்லாம் சொல்லுவார். நான் ஊர்ல இருந்து வர்றேன். எனக்கும் ஒரு மகன் இருக்கான். சுரேஷ். வயது பதினெட்டு. அவன் இன்னும் கொஞ்சம் நாள்ல இங்கே வருவான்.”
அப்பா விளக்கினார். “ராஜி அவங்க குடும்பத்துல இருந்து ஓடிவந்தவங்க. கடந்த ஆறு மாசமா நான் இவங்களுக்கு உதவி செய்துட்டு இருந்தேன். ஊர் பேச்சு தாங்காம, நாமும் ஒண்ணா இருந்துடலாம்னு முடிவு பண்ணினோம்.”
ஒரே அறை வீடு. இப்போது நாலு பேர். ஒரு புதிய “அம்மா”. ஒரு பதினெட்டு வயது சிறுவன். என் உலகம் குப்புற விழுந்தது.
முதல் இரண்டு வாரங்கள் வெறும் அசௌகரியமாக இருந்தன. ராஜேஸ்வரி – நான் அவளை ‘ராஜி’ என்றே அழைத்தேன் – வீட்டு வேலைகளை எல்லாம் செய்தாள். சாப்பாடு நன்றாக இருந்தது. ஆனால் இரவு நேரங்கள்… கஷ்டமாக இருந்தன. அறையின் ஒரு பக்கத்தில் அப்பாவும் ராஜியும் படுத்துக்கொள்வார்கள். மறுபக்கத்தில் நான். இடையே ஒரு திரை இருந்தது. ஆனால் ஒலிகள்… முணுமுணுப்புகள்… படுக்கையின் கிரீக் சத்தம்… அவை என்னை தூங்க விடாமல் செய்தன.
ராஜி மிகவும் குறும்பாக இருந்தாள். அப்பாவிடம் குழைவாக பேசுவாள். சமையல் செய்யும் போது, அவர் பக்கத்தில் வந்து நின்று, “என்ன வேலு, இந்த குழம்பு எப்படி இருக்கு?” என்று கேட்பாள். அப்பாவின் கன்னத்தில் ஒரு சின்ன தட்டு கூட கொடுப்பாள். அப்பாவின் முகத்தில் நான் பல வருடங்களாக காணாத ஒரு புன்னகை மிளிரும்.
ரெண்டு மாசம் கடந்தது. ஒரு காலை நேரம், நான் தூக்கம் கலைந்து எழுந்தேன். மணி ஆறு இருக்கும். திரைக்கு அப்பால் இருந்து ஒலி கேட்டது. ராஜி வாந்தி எடுப்பது போல ஒலி. “உங்ங்ங்… ஹ்ங்ங்…”
அப்பாவின் குரல்: “என்ன ராஜி? மீண்டும் ஆரம்பிச்சிட்டியா?”
“ஒண்ணுமில்லை வேலு… இந்த காலை வேளை குமட்டல். இரண்டு நாளா இப்படித்தான்.”
அதன் பிறகு, காலை வேளைகளில் வாந்தி எடுப்பது வழக்கமாகிவிட்டது. ராஜியின் முகம் வெளிறியது. சாப்பாடு குறைந்தது. ஒரு நாள் மதியம், நான் வீட்டில் இல்லாத போது, அப்பா ஊர் மருத்துவரை அழைத்து வந்தாராம். பிறகு அன்று இரவு, திரைக்கு அப்பால் இருந்து அவர்களின் மெல்லிய உரையாடல் கேட்டது.
“நிசமாகவா ராஜி? நம்ப முடியலயே.”
“ஆமா வேலு… டாக்டர் சொன்னார். இரண்டு மாசம் ஆச்சு.”
“அடடே… இந்த வயசிலா?”
“வயசுக்கு என்ன வேலு? நீ ஆண் தானே? நானும் பெண் தானே?”
அப்பாவின் சிரிப்பு, ஒரு வகையான வெற்றிக் களிப்புடன். “அப்படியா… சரி. கவலையப்படாதே. நான் இருக்கேன்.”
ராஜி கர்ப்பமாக இருந்தாள். அறுபது வயது அப்பாவுக்கு… மீண்டும் குழந்தை.
மூன்றாவது மாசத்தில், ராஜியின் உடல் மாற்றம் தெரிய ஆரம்பித்தது. அவள் மெல்லியவள். அதனால் கர்ப்பப்பை வயிறு வெகு விரைவில் வெளியே தெரிய ஆரம்பித்தது. அவளின் சேலையும், ரவிக்கையும், முன்பை விட இறுக்கமாக இருந்தன. வயிற்றின் சிறு வளைவு, ஒரு மென்மையான குமிழ் போல், அவளின் நெருங்கிய உடலில் தெரிந்தது.
அவள் அதை மறைக்க முயற்சிப்பதாக தெரியவில்லை. மாறாக, அவள் அப்பாவின் முன்னால் அதை வெளிப்படையாக காண்பிப்பாள். குளிக்கும் போது, அவள் தனது வயிற்றை இரண்டு கைகளாலும் வருடுவாள். “வேலு, பார்… வளர்ந்து கொண்டே இருக்கு.”
அப்பா அவளுடைய வயிற்றை தொடுவார். “கவனமாக இருக்கணும் ராஜி.”
ஆனால் அவர்களின் தொடுகள், பார்வைகள்… அவை வெறும் கர்ப்பத்தை விட அதிகமாக இருந்தன. ஒரு பகல் நேரம், நான் வீட்டிற்கு வந்தேன். வாசலில் செருப்புகள் இல்லை. உள்ளே இருந்து ராஜியின் சிரிப்பு கேட்டது. “வேலு… அதெல்லாம் வேண்டாம்… பகலில்…”
அப்பாவின் குரல்: “பகல்ல என்ன? நமக்கு தனியா இடமே இல்லையே.”
நான் மெதுவாக கதவை திறந்தேன். திரை இழுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அது முழுவதுமாக இல்லை. ஒரு இடைவெளி இருந்தது. அந்த இடைவெளி வழியாக…
ராஜி படுக்கையில் படுத்திருந்தாள். அவளது சேலை கீழே உருத்தெடுக்கப்பட்டிருந்தது. அவளது மெல்லிய கால்கள் திறந்திருந்தன. அப்பா, அவளுக்கு இடையே, அவளது முகத்தை நோக்கி சாய்ந்திருந்தார். அவரது கைகள் அவளது வயிற்றை வருடிக் கொண்டிருந்தன. அவர்களின் உடைகள் கலைக்கப்படவில்லை. ஆனால் அந்த நிலை… அந்த சூழ்நிலை… அது தெளிவாக இருந்தது.
நான் மெதுவாக பின்வாங்கி வெளியே சென்றேன். மனதில் ஒரு சூடான குழப்பம். அந்த படம் மனதில் பதிந்துவிட்டது. அறுபது வயது அப்பா. நாற்பது வயது ராஜி. அவளது வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் வயிறு.
அன்று முதல், நான் கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். அவர்களின் பார்வைகளில் இருந்த தீ. தொடுகளில் இருந்த ஆவேசம். ராஜி அப்பாவை தொடும் விதம் – அவரது தோளில் கை வைத்தல், அவரது முதுகை தட்டுதல் – அதில் ஒரு வகை உரிமை இருந்தது. அப்பாவும், அவர் வயதுக்கு மீறிய ஒரு சுறுசுறுப்பை பெற்றிருந்தார்.
நான் ஒரு முடிவு எடுத்தேன். என் பழைய மொபைல் போன். அதில் கேமரா இருந்தது. வீடியோ பதிவு செய்யும் திறன் இருந்தது. நான் அதை ஒரு பழைய புத்தக அலமாரியின் மேல், சில புத்தகங்களுக்கு பின்னால் மறைத்து வைத்தேன். அந்த கோணத்தில், அறையின் பெரும்பகுதி, குறிப்பாக படுக்கை, தெளிவாக படமாகும். நான் அதை சார்ஜ் செய்து வைத்தேன். இரண்டு நாட்களுக்கு தொடர்ச்சியாக பதிவு செய்யும் வகையில் அமைத்தேன்.
முதல் நாள். காலை முதல் மாலை வரை. பெரும்பாலான பதிவு வெறும் வீட்டு வேலைகள். ராஜி சமையல் செய்தல். அப்பா வெளியே வேலை. மாலையில், அப்பா திரும்பி வருகிறார். ராஜி அவரை வரவேற்கிறாள். ஒரு சின்ன முத்தம். ஆனால் அது விரைவாக முடிகிறது.
இரவு. திரை இழுக்கப்படுகிறது. விளக்கு அணைக்கப்படுகிறது. ஆனால் மொபைலின் இரவு பதிவு மோட் இருந்தது. படம் கருப்பு நிறமாக இருந்தாலும், ஒலிகள் தெளிவாக வந்தன.
மெல்லிய துணி சலசலப்பு. படுக்கையின் கிரீக் சத்தம். ராஜியின் மூச்சு வாங்கும் சத்தம். “வேலு… மெதுவா… குழந்தை…”
“கவலையப்படாதே… நான் கவனிச்சுக்கிறேன்.”
அவர்களின் முனகல்கள், மூச்சுகள், அந்த அறையின் அமைதியில் வெகு வெளிப்படையாக இருந்தன. நான் தூங்க முடியவில்லை. என் காதுகள் அந்த ஒலிகளை கேட்டன. என் மனம் பிம்பங்களை உருவாக்கியது.
மறுநாள் மதியம். நான் வேலைக்கு சென்றேன். ஆனால் மொபைல் பதிவு செய்து கொண்டிருந்தது. நான் மாலை வீடு திரும்பும் போது, மொபைலை மறைவாக எடுத்தேன். பதிவை நிறுத்தினேன். அன்று இரவு, நான் என் அறையில் தனியாக, என் ஹெட்போன்களை போட்டு, பதிவை பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.
முதல் சில மணி நேரம் சாதாரணமானது. பிறகு, மதியம் ஒரு மணி அளவில்…
அப்பா வீட்டிற்கு வந்தார். ராஜி சமையலறையில் இருந்தாள். “வேலு, சாப்பாடு தயாரா இருக்கு. முதலில் குளிச்சிட்டு வா.”
“இல்லை ராஜி… முதலில் உன்னை பார்க்க வேணும்.”
கேமரா படம் தெளிவாக இருந்தது. அப்பா ராஜியை நெருங்கினார். அவர் அவளுடைய கன்னத்தை தொட்டார். பிறகு அவளுடைய வயிற்றை. அவள் சிரித்தாள். “என்ன வேலு, எப்போதும் இப்படித்தான்.”
“இந்த வயிறு… இது என் மகனை சுமந்து கொண்டிருக்கு.”
அவர் குனிந்து, அவளுடைய வயிற்றில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தார். ராஜி அவரது தலையை தடவினாள். “சரி, போகலாம். சாப்பிடலாம்.”
“சாப்பாடு காத்திருக்கும். நீ… நீ காத்திருக்க முடியுமா?”
ராஜியின் முகம் ஒரு வகை சிவப்பு நிறம் பெற்றது. “பகலில் வேலு… கார்த்தி எப்போ வேலை இருந்து வருவான் தெரியல.”
“இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் இருக்கும். நேரம் போதும்.”
அப்பா ராஜியின் கையை பிடித்து இழுத்தார். அவள் சிறிது எதிர்ப்புத் தெரிவித்தாள். “வேலு… மெதுவா…”
அவர் அவளை படுக்கை அருகே கொண்டு சென்றார். படுக்கை விளிம்பில் அவளை உட்கார வைத்தார். பிறகு அவர் அவளுக்கு முன்னால் மண்டியிட்டார். அவளுடைய சேலையின் முனையை எடுத்து, மெதுவாக மேலே தூக்கினார்.
கேமரா படம் தெளிவாக இருந்தது. ராஜியின் கால்கள். மெல்லிய, வளைவான கால்கள். அவளது முழங்கால்கள் வரை சேலை தூக்கப்பட்டது. அப்பா அவளுடைய கால்களை வருடினார். பிறகு அவளுடைய உள்ளங்கால்களில் முத்தங்கள் கொடுத்தார்.
“வேலு… அது கூச்சமா இருக்கு…” ராஜி சிரித்தாள்.
“உனக்கு எல்லாம் தான் கூச்சம்.”
அவர் மேலே நகர்ந்தார். அவளுடைய துடையை தொட்டார். அவளது சேலை மேலும் மேலும் தூக்கப்பட்டது. இப்போது, அவளது இடுப்பு வரை தெரிந்தது. அவளது வயிற்றின் குறுகலான வளைவு. அவளது இடுப்பு எலும்புகள் தெரிந்தன. அந்த வயிற்றின் மென்மையான வீக்கம்.
அப்பா அவளுடைய வயிற்றை இரண்டு கைகளாலும் பிடித்தார். முகத்தை அதில் புதைத்தார். “ராஜி… ராஜி…” அவரது குரல் முனகலாக இருந்தது.
ராஜி அவரது தலையை அணைத்துக் கொண்டாள். அவளது விழிகள் மூடப்பட்டன. ஒரு புன்னகை அவள் உதடுகளில் விளையாடியது.
பிறகு, அப்பா எழுந்தார். அவர் அவளை படுக்கையில் சாய்த்தார். அவளுடைய சேலையை முழுவதுமாக நீக்கினார். ஆனால் அவளது ரவிக்கை அப்படியே இருந்தது. அவளது முலைகள், ரவிக்கைக்குள், வெளியே தெரியும் அளவுக்கு இறுக்கமாக இருந்தன. அவளது வயிறு, இப்போது முழுவதுமாக வெளிப்படையாக, ஒரு சிறிய குன்று போல் உயர்ந்து இருந்தது.
அப்பா தனது சட்டையை கழற்றினார். அவரது உடல், அறுபது வயதுக்கு, இன்னும் வலிமையாக இருந்தது. விவசாய வேலையின் காரணமாக கறுத்த தோல். ஆனால் அவரது வயதின் சுவடுகள் – சுருக்கங்கள், தளர்ந்த தசைகள் – அவை தெரிந்தன.
அவர் ராஜியின் மேல் சாய்ந்தார். அவளுடைய உதடுகளை முத்தமிட்டார். அந்த முத்தம் ஆழமானது. நீண்டது. அவர்களின் கைகள் ஒன்றையொன்று தேடின. அப்பா ராஜியின் ரவிக்கையை மேலே தூக்கினார். அவளது முலைகள் வெளியே வந்தன. அவை சிறியவை, குவிந்தவை. பால் சுரப்பிகள் கருத்து, கறுப்பாக இருந்தன.
அப்பா அவளது ஒரு முலையை வாயில் எடுத்தார். ராஜி ஒரு கூச்சல் போடுவது போல் ஒலி எழுப்பினாள். “ஆ… வேலு… அது…”
“என்ன? வலிக்கா?”
“இல்லை… ஆனால்… மிகவும் உணர்வு…”
அவர் மாறி மாறி இரண்டு முலைகளையும் சப்பினார். அவரது ஒரு கை அவளது வயிற்றை வருடியது. மறு கை கீழே நகர்ந்தது. அவளது இடுப்பை தொட்டது. பிறகு, அவளது துடையின் உள் பகுதியை.
ராஜியின் கால்கள் தானாகவே விரிந்தன. அவள் முனகினாள். “வேலு… வேலு…”
அப்பாவின் கை அவளது அந்தரங்கத்தை தொட்டது. ராஜியின் உடல் ஒரு துடிப்புடன் சுருண்டது. “அடடே… ஈரமா இருக்கே…”
“நீ தான் செய்தே…”
அவர் எழுந்து நின்றார். தனது நிற்கும் நிலையில், தனது முழு உடையையும் கழற்றினார். அவரது ஆண்மை… அது வயதுக்கு முற்றிலும் மாறாக, உறுதியாக, ஆயத்தமாக இருந்தது. ராஜி அதை பார்த்தாள். அவள் புன்னகைத்தாள். “இந்த வயசிலும் இப்படி இருக்கா?”
“உன்னை பார்த்தால் எப்படி இருக்கும்?”
அவர் மீண்டும் அவள் மேல் சாய்ந்தார். ஆனால் இந்த முறை, அவர் அவளுக்கு இடையே நுழைந்தார். அவர் அவளுடைய கால்களை தனது தோள்களில் எடுத்தார். இந்த நிலை… ராஜியின் வயிறு முழுவதுமாக வெளிப்படையாக இருந்தது. அவளது கர்ப்பப்பை வயிறு அவர்களின் இடையே ஒரு மென்மையான தடையாக இருந்தது.
அப்பா மிகவும் மெதுவாக நகர்ந்தார். “வலிக்கா?”
“இல்லை… ஆனால் மெதுவா… குழந்தை…”
“கவலையப்படாதே.”
அவர் உள்ளே நகர்ந்தார். ராஜியின் வாய் திறந்தது. ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு. “ஆ… வேலு…”
அவர்களின் இயக்கம் தொடங்கியது. மெதுவான, ஆழமான இயக்கம். படுக்கை கிரீக் என்ற சத்தம் எழுப்பியது. ராஜியின் முனகல்கள் ஒவ்வொரு இயக்கத்திலும் வெளிப்பட்டன.
“வேலு… வேலு… இப்படி… அப்படி…”
அப்பாவின் மூச்சு கரகரப்பாக இருந்தது. “ராஜி… ராஜி… நீ…”
அவர்களின் உடல்கள் ஒன்றாக இயங்கின. ராஜியின் கைகள் அப்பாவின் பின்னால் இருந்து பிடித்துக் கொண்டன. அவளது கால்கள் அவரது இடுப்பை சுற்றி பின்னிக்கொண்டன. அவளது வயிறு, ஒவ்வொரு தள்ளுதலிலும், ஒரு சிறு அசைவை செய்தது.
சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு, அப்பா நின்றார். “மாறலாமா?”
“எப்படி வேணும்னாலும்…”
அவர் ராஜியை பக்கவாட்டில் திருப்பினார். அவள் அவருக்கு பின்னால் திரும்பி, தனது வயிற்றை பாதுகாப்பாக வைத்துக் கொண்டாள். அப்பா அவளுக்கு பின்னால் நுழைந்தார். இந்த நிலை, அவளது வயிற்றை குறைவான அழுத்தத்தில் வைத்திருந்தது. அவர் அவளுடைய இடுப்பை பிடித்துக் கொண்டு, மீண்டும் இயக்கம் தொடங்கினார்.
ராஜியின் கைகள் படுக்கையை பிடித்தன. “ஆ… வேலு… இது… இது நல்லா இருக்கு…”
அவரது வேகம் அதிகரித்தது. அவர்களின் உடல்களின் மோதல் சத்தம் கேட்டது. ராஜியின் முனகல்கள் உயர் தொனியில் சென்றன. “வேலு… நான்… நான் வரேன்…”
அப்பாவின் குரல் ஒரு கரகரப்பான அலறலாக இருந்தது. “ராஜி… நானும்…”
அவர்களின் இயக்கம் வெகுவாக வேகமாகியது. பிறகு, ஒரு நீண்ட, கரகரப்பான பெருமூச்சு. அப்பா ராஜியின் மேல் சாய்ந்தார். இருவரும் மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.
சில நிமிடங்கள் அமைதி. பிறகு, ராஜி சிரித்தாள். “பார்த்தியா வேலு? பகலிலேயே இப்படி…”
“என்ன செய்ய? உன்னை பார்க்கும் போது என்னால் சமாளிக்க முடியல.”
அவர்கள் எழுந்தார்கள். குளிக்கச் சென்றார்கள். பதிவு தொடர்ந்தது.
நான் வீடியோவை நிறுத்தினேன். என் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. என் மனம் ஒரு புயலாக இருந்தது. கோபம்? வெறுப்பு? அசௌகரியம்? அல்லது… ஒரு வகையான உற்சாகம்? நான் என்னை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.
அந்த படங்கள் என் மனதில் இருந்து மறையவில்லை. ராஜியின் வயிறு. அப்பாவின் ஆண்மை. அவர்களின் இணைந்த உடல்கள்.
மறுநாள், நான் வேலைக்கு செல்லவில்லை. உடல்நிலை சரியில்லை என்று சொல்லி விட்டேன். ஆனால் உண்மையில், நான் மீண்டும் பதிவை வைக்க விரும்பினேன். முன்பை விட மேலும் கவனித்து.
அன்று மதியம், மீண்டும் அதே நேரம். அப்பா வீட்டிற்கு வந்தார். இன்று, ராஜி படுக்கையில் படுத்திருந்தாள். அவள் சிறிது சோர்வாக இருந்தாள்.
“என்ன ராஜி? சரியில்லையா?” அப்பா கவலையுடன் கேட்டார்.
“காலையில் குமட்டல். இப்போது சிறிது தலைவலி.”
“சரி, படுத்திரு. நான் உனக்கு மசாஜ் செய்கிறேன்.”
அவர் படுக்கையில் ஏறினார். ராஜியின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தார். அவளுடைய தோள்களில் கைகளை வைத்து, மெதுவாக அழுத்தினார். ராஜி மூடிய கண்களுடன் படுத்திருந்தாள். “ஆ… அது நல்லா இருக்கு வேலு.”
அவர் அவளுடைய முதுகை, கழுத்தை, தோள்களை அழுத்தினார். பிறகு, அவர் அவளுடைய சேலையின் பின்பகுதியை அவிழ்த்தார். அவளது ரவிக்கை கட்டை அவிழ்த்தார். ராஜியின் முதுகு வெளிப்பட்டது. மென்மையான, வளைவான முதுகு. அவளது முலைகளின் பக்கவாட்டு தோற்றம்.
அப்பாவின் கைகள் மெதுவாக கீழே நகர்ந்தன. அவளுடைய இடுப்பை தொட்டன. பிறகு, அவளுடைய பிட்டத்தை. ராஜி ஒரு மெல்லிய பெருமூச்சு விட்டாள். “வேலு… அது…”
“என்ன? வலிக்கா?”
“இல்லை… ஆனால்…”
“ஆனால் என்ன?”
அவள் புரண்டாள். இப்போது அவள் முகம் அவரை நோக்கி இருந்தது. அவளது கண்கள் மெல்லிய தன்மையுடன் இருந்தன. “உன்னோட கைகள்… அவை எல்லா இடத்திலும் போகுது.”
“உன் உடல் என் உடல் தானே? எல்லா இடத்திலும் போகலாம்.”
அவர் மீண்டும் அவளை முத்தமிட்டார். இந்த முறை, அந்த முத்தம் மிகவும் ஆவேசமாக இருந்தது. அவர்களின் கைகள் ஒன்றையொன்று தேடின. துணிகளை கழற்றின.
இந்த முறை, ராஜி மேலே இருந்தாள். அவள் அப்பாவின் மேல் அமர்ந்தாள். அவளது வயிறு முன்புறம் தெரிந்தது. அவள் மெதுவாக கீழே இறங்கினாள். அவளது தலை பின்னால் சாய்ந்தது. அவளது கூந்தல் பின்னால் வீசியாடியது.
“ஆ… வேலு… இந்த நிலை… இது நல்லா இருக்கு…”
“உன்னை பார்த்தால்… நீ எவ்வளவு அழகா இருக்கே…”
அவள் மேலே கீழே நகர்ந்தாள். அவளது இயக்கம் ஒரு தாளமாக இருந்தது. அவளது கைகள் அவரது மார்பில் இருந்தன. அவளது வயிறு, ஒவ்வொரு இயக்கத்திலும், ஒரு சிறு அலை போல் அசைந்தது.
சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு, அவள் நின்றாள். “வேலு, நான் சோர்வா இருக்கேன்.”
“சரி, நான் வர்றேன்.”
அவர் அவளை படுக்கையில் சாய்த்தார். இந்த முறை, அவர் அவளுடைய கால்களை உயர்த்தினார். அவளது கால்கள் அவரது தோள்களில் இருந்தன. இந்த நிலை, மிகவும் ஆழமாக இருந்தது. ராஜி கூச்சல் போட்டாள். “வேலு! அது… அது மிகவும் ஆழமா இருக்கு!”
“சரியா?”
“ஆமா… ஆ… நான்…”
அவரது வேகம் அதிகரித்தது. ராஜியின் கைகள் படுக்கையை கட்டிப் பிடித்தன. அவளது வாய் திறந்து, தொடர்ச்சியான முனகல்களை வெளியிட்டது. “வேலு… வேலு… நான் வரேன்… நான் வரேன்!”
அவளது உடல் விறைத்தது. ஒரு நீண்ட அலறல். அப்பாவும், ஒரு கரகரப்பான பெருமூச்சுடன், அவளுடன் இணைந்தார்.
***************

உங்கள் காதலனிடமோ, கணவனிடமோ அல்லது உங்களுக்குப் பிடித்தமான வேறு எந்த ஆணிடமோ பேசுவது போல நீங்கள் என்னிடம் பேசலாம். உங்கள் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளலாம், நான் எப்போதும் நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்பேன்.

தனிமையை உணர்ந்த பல பெண்கள், தங்கள் உணர்வுகளை வேறு யாருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாமல், எனக்கு செய்தி அனுப்பினர். நான் அவர்களுக்கு என்றென்றும் நன்றியுள்ளவனாக இருப்பேன். ஒவ்வொரு பெண்ணின் உணர்ச்சிகளும் அவளுடைய உணர்வுகளும் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்று நினைப்பவன் நான். நீங்கள் எப்போதாவது உங்கள் எண்ணங்கள் அல்லது உணர்ச்சிகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினால், குறிப்பாக நீங்கள் தனியாக உணரும்போது அல்லது கர்ப்ப காலத்தில் அல்லது உங்கள் வாழ்க்கையின் எந்த கட்டத்திலும், என் மின்னஞ்சல் முகவரிக்குச் செய்தி அனுப்புங்கள். உங்கள் எண்ணங்களைக் கேட்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

மின்னஞ்சல் முகவரி – [email protected]

நன்றி…

9957200cookie-checkஒரு அறைno