ககோல்டு கிரேவிங்ஸ் நெக்ஸ்ட் லெவல் Part 2

வணக்கம் வாசகர்களே!!
மீண்டும் உங்கள் சுஜித். என்னோட முதல் சீரிஸ் படிக்காதவங்க படிச்சிட்டு வாங்க, நிறைய பேரு நல்ல ஆதரவு தந்தீங்க – உங்களுக்காக அடுத்த ஒரு slow-burn சீரிஸ் கொண்டு வந்து இருக்கேன்.

பேச விருப்பம் உள்ளவர்கள் 1996.sujith.1996@gmail.com கூகுள் சாட் பண்ணுங்க. உங்கள் ரகசியங்கள் பாதுகாக்கப்படும்.

1st episode படிச்சிட்டு வாங்க அப்போ தான் continuity கிடைக்கும்.

அன்று மாலை மீண்டும் அவர்களின் வீட்டிலிருந்து பயங்கர சத்தத்துடன் சண்டை போடும் ஓசை கேட்டது. நேற்று சற்று இயல்பாக இருந்தவர்கள், இன்று மீண்டும் சண்டையிடத் தொடங்கிவிட்டார்கள். சிறிது நேரம் கடுமையான வாக்குவாதம் நடந்த பிறகு, திடீரென்று சத்தம் நின்று போய் வீடே அமைதியாகிவிட்டது.
அடுத்த நாள் காலையில் வழக்கம் போல் நிலா வாசலைக் கூட்ட வரவே இல்லை. அவளைப் பார்க்க முடியாத அந்தத் தவிப்பு எனக்குள் ஒரு மாதிரி கஷ்டமாக இருந்தது. அவள் எப்போது வெளியே வருவாள் என்று நான் என் வீட்டு வாசலிலேயே காத்திருந்தேன். கொஞ்ச நேரம் கழித்து ராகேஷ் வழக்கம்போல் வேலைக்குக் கிளம்பிச் சென்றுவிட்டான். அவன் சென்ற பிறகுதான் நிலா மெதுவாக வெளியே வந்தாள்.

அவள் முகம் சோர்வாகவும் வாடியும் இருந்தது. அவளைப் பார்த்ததும் என்னால் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. அருகில் சென்று, “நிலா… எல்லாம் ஓகே தானா? நேத்து ஏதோ பெரிய சண்டை மாதிரி தெரிஞ்சுது…” என்று தயக்கத்தோடு விசாரிச்சேன்.
அவள் என்னை ஒரு சோர்வான பார்வையுடன் பார்த்துவிட்டு, “அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல சுஜித்… சும்மா அப்பப்போ சின்னச் சின்ன சண்டை வரும், அப்புறம் சரியாயிடும்,” என்று சாதாரணமாகச் சமாளித்தாள்.

எனக்கு உள்ளுக்குள் இருந்த ஆர்வம் அடங்கவில்லை. அதனால், “ஏன் நிலா அடிக்கடி சண்டை வருது? என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கலாமா?” என்று கேட்டேன்.

அவள் லேசாகப் புன்னகைத்துவிட்டு, “இப்போதைக்கு ஒன்னும் இல்ல சுஜித்… நேரம் வரும்போது நானே சொல்றேன்,” என்றாள்.
“சரி, ஓகே…” என்று தலையாட்டிய நான், அவளது சோகத்திலிருந்து சாதாரணமாக மாற்றுவதற்காக அவளது உடையை மேலிருந்து கீழாக ஒரு பார்வை பார்த்தேன். அன்று அவள் அணிந்திருந்த உடையைக் குறிப்பிட்டு, “இந்த டிரஸ் கூட உங்களுக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கு நிலா,” என்றேன்.

அவள் அதைக் கேட்டதும் சோர்வு மறந்து லேசாகச் சிரித்தாள். உடனே நான் விடாமல், “நீங்க சிரிக்கிறது பார்க்க இன்னும் ரொம்ப அழகா இருக்கு,” என்று கொஞ்சலோடு சொன்னேன்.

என் பேச்சைக் கேட்ட அவள் வெட்கத்துடன் முகத்தைச் திருப்பிக் கொண்டு சிரித்த அந்த அழகு, என் மனதை அப்படியே கொள்ளையடித்தது.

அன்று மதியம் நான் எங்கள் வீட்டின் மாடியில் நின்றுகொண்டிருந்தேன். அப்போது நான் சுத்தமாக எதிர்பார்க்காத நேரத்தில், நிலா துணி காயப் போடுவதற்காக மாடிக்கு வந்தாள்.

அவள் அப்போது அணிந்திருந்த கோலத்தைப் பார்த்ததும் என் மூச்சடைத்துவிட்டது. குளித்துவிட்டு வந்தவள் போல, உடல் முழுவதும் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு ஈர நைட்டியுடன் அவள் நின்றிருந்தாள். நைட்டி முழுவதும் தண்ணீரில் நனைந்து அவளது மேனியோடு அப்படியே ஒட்டியிருந்ததால், அவளது 32 சைஸ் மார்பகங்களின் வடிவம் எந்தவித மறைப்புமின்றி அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அதோடு நில்லாமல், உள்ளே அவள் அணிந்திருந்த பிராவின் கோடும், அவளது மார்புக் காம்புகளின் ஷார்ப் ஆன லைன்களும் அந்த ஈரத் துணிக்குள்ளே துல்லியமாகத் தெரிந்து என் கண்களைப் பிடுங்கின. அந்த வெயில் வெளிச்சத்தில் அவளது மேனி மின்னியது.

அவள் மாடிக்கு வந்ததை அறிந்த நான், சட்டென்று சுதாரித்துக்கொண்டு, “ஹாய் நிலா!” என்றேன்.
அவள் என்னை எதிர்பாராதது போல ஒரு நிடமிழந்து நின்றுவிட்டு, “ஹேய் சுஜித்… நீ இங்கே இருப்பனு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை,” என்றாள்.
நான் ஒரு மாதிரி குறும்புச் சிரிப்புடன், “ஏன் நிலா… துணி காயப் போட ஹெல்ப் ஏதும் வேணுமா?” என்று கேட்டேன்.

அவளும் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல், “வேணுமானா நல்லாதான் இருக்கும் சுஜித்,” என்று சம்மதித்தாள்.

எனக்கு உள்ளுக்குள்ளே சந்தோஷம் தாங்கவில்லை. உடனே நான், “சரி ஓகே… நீங்க பாக்கெட்டில் இருந்து டிரஸ் எடுத்துக்கொடுங்க, நான் எடுத்து மாடியில் கயிறில் காயப் போடுகிறேன்,” என்றேன்.

நான் வேண்டுமென்றே துணியை எடுத்துக்கொடுக்கும் வேலையை அவளிடம் கேட்டேன்; ஏனென்றால், அவள் குனிந்து பாக்கெட்டில் இருந்து ஒவ்வொரு துணியாக எடுத்துக்கொடுக்கும் போதெல்லாம், அந்த ஈர நைட்டியின் வழியே அவளது மார்பக அழகை இன்னும் தெளிவாகப் பார்க்கலாම என்பதுதான் என் திட்டம்.

அவளும் கூடையில் இருந்த துணிகளை ஒவ்வொருடையாக எடுக்கக் குனிந்தாள். மதிய வெயில் வெளிச்சம் அவளது மீது பாய, அந்த ஈர நைட்டியில் அவளது உடலின் வளைவுகளும், மார்பகங்களின் அழகும் சூரிய வெளிச்சத்தில் பச்சையாகத் தெரிந்தது. குறிப்பாக அவள் குனிந்து நிமிரும்போதெல்லாம் அவளது ஆழமான கிழிவேஜ் அந்த வெயில் வெளிச்சத்தில் வெண்மையாகப் பளிச்சிட்டது.

நான் ஒரு பக்கம் அவளுக்குத் துணி காயப் போட உதவி செய்வது போல பாசாங்கு செய்துகொண்டே, என் முழுப் பார்வையும் அவளது அந்த ஈர உடம்பின் மீதும், அந்த ஷார்ப் ஆன மார்பகங்களின் மீதும் தான் பதிந்திருந்தது. அந்தத் தருணம் எனக்கு ஒரு அடங்காத காம வெறியைத் தந்தது.

நான் அவளது மார்பகங்களை வெறித்துப் பார்ப்பதை நிலா கவனித்துவிட்டாள். ஆனால் அவள் கோபப்படுவதற்குப் பதிலாக, லேசாக வெட்கப்பட்டுக் கொண்டே தன் நைட்டியைச் சற்று சரிசெய்து கொண்டு சமாளித்துக் கொண்டாள்.

முதலில் ராகேஷின் துணிகளையும், அதன் பிறகு அவளது சுடிதார், பேன்ட், டீஷர்ட் போன்றவற்றை நான் எடுத்துக்கொடுக்க கயிற்றில் காயப் போட்டோம். கடைசியாக உள்ளாடைகளை எடுக்கும் நேரம் வந்தபோது, நிலா சட்டென்று கூடையைத் தடுத்து நிறுத்திவிட்டு, “இதை நான் பாத்துக்கிறேன்… இதையெல்லாம் நானே காயப் போட்டுக்கிறேன் சுஜித்,” என்று சொல்லிவிட்டு அவளே அவற்றை வெளியே எடுக்கத் தொடங்கினாள்.

அவள் கையில் இரண்டு பிராக்கள், நான்கு ஜம்மிஸ், மற்றும் நான்கு பேட்டிகள் இருந்தன. அவளது அந்த அந்தரங்க உடமைகளை அவள் ஒவ்வொன்றாகக் கயிற்றில் மாட்டும்போது, நான் குறும்பாக அதைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றேன்.

அவள் என்னைப் பார்த்துவிட்டுச் செல்லமாக வெட்கப்பட்டு, “ஏன்டா இப்படிப் பார்க்கிற? கண்ணை மூடு,” என்பது போல ஒரு shy reaction கொடுத்தாள்.

நான் சும்மா இருக்காமல், “உண்மையிலேயே எங்க வீட்ல எங்க அம்மா இதெல்லாம் பயன்படுத்துவாங்களான்னுகூட எனக்குத் தெரியாது நிலா… நான் இதுக்கு முன்னாடி இவ்வளவு க்ளோஸா இதைப் பார்த்ததே இல்ல,” என்று கொஞ்சம் ஜாலியாகவும் குறும்புத்தனமாகவும் சொன்னேன்.

அவள் அதைக் கேட்டதும் முகம் சிவந்துபோய், என்னை ஒரு மாதிரி முறைத்தாள். ஆனாலும் அந்த முறைப்பிலும் ஒரு வெட்கம் கலந்த சிரிப்பு இருந்தது.

நான் விடாமல், அவளது ஈரமான உடம்பைப் பார்த்துக் கொண்டே, “நீங்கதான் இப்போ செம நனைஞ்சு போய் இருக்கீங்க… ஆனா பாக்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க,” என்று அவளைக் கொஞ்சினேன்.

அவள் என் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டே, “நீ சும்மா என்னை ஐஸ் வச்சுக்கிட்டே இரு… எனக்குத் தெரியும்,” என்று செல்லமாகச் சிணுங்கினாள்.

நான் அப்பாவியாகச் சிரித்துக்கொண்டே, “இல்ல நிலா, நிஜமாதான் சொல்றேன்,” என்றேன்.

துணிகளை எல்லாம் காயப் போட்டுக் கொண்டே, அவளிடம் அந்தச் சண்டைக் காரணத்தைக் கேட்பதற்காகப் பேச்சைத் திருப்பினேன். “சரி, அப்புறம் என்னதான் சண்டை? ஏன் அடிக்கடி இப்படிப் பிரச்சனை வருது?” என்று கேட்டேன்.

அவள் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டுவிட்டு, “அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல… அவருக்க என் மேல ரொம்ப லவ் ஆச்சு!” என்று ஒரு மாதிரி கிண்டலாகவும், கோபம் கலந்த சலிப்போடும் சொன்னாள்.

நான் சிரித்துக்கொண்டே, “ஓ… அப்படியா? புருஷன் மேல வச்சிருக்க லவ்வாலதான் சண்டையே வருதா? அப்போ நீயும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்ட, அவரும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டீங்க போல!” என்று அவளைக் கேலி செய்தேன்.

அவள் என் பேச்சைக் கேட்டு லேசாகச் சிரித்துவிட்டு, “அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லடா…” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் அந்த இடைவெளியில், என் கண்கள் அடிக்கடி அவளது ஈர நைட்டிக்குள் தாராளமாகத் தெரிந்து கொண்டிருந்த அந்த மார்பகங்களின் மீதே விழுந்து கொண்டிருந்தன. வெயில் வெளிச்சத்தில் அவளது மேனியும், அந்த உள்ளாடைக் கோடுகளும் அப்பட்டமாகத் தெரிய, நான் அவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டே பேசினேன்.

சரி சுஜித், நான் கீழே போறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு புன்னகையுடன் கீழே இறங்கிப் போய்விட்டாள். அவளது ஈர உடையும், அந்த மார்பக வளைவுகளும் என் கண்களை விட்டு அகலவே இல்லை.

அவள் கீழே சென்றதும் நானும் என் அறைக்குச் செல்லாமல், மாடியிலேயே கொஞ்ச நேரம் காற்று வாங்கிக் கொண்டு உலாவிக்கொண்டிருந்தேன். அப்படியே போன் நோண்டிக் கொண்டிருந்ததில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை. சரியாக இரண்டு மணி நேரம் கழித்து, காய்ந்த துணிகளை எடுத்துச் செல்வதற்காக நிலா மீண்டும் மாடிக்கு வந்தாள்.

அவள் மாடிக்கு வந்ததும் என்னைத் தாழ்வாரத்தில் பார்த்துக் கண் இமைக்காமல் நின்றுவிட்டாள். பிறகு, “என்ன சுஜித்… இன்3த வரைக்கும் நீ இங்கேயேதான் இருக்கியா?” என்று ஒரு ஆச்சரியமான சிரிப்புடன் கேட்டாள்.

நான் கூலாகச் சிரித்துக்கொண்டே, “ஆமா நிலா… வீட்டுல சும்மாதான் போர் அடிக்கும், அதுவும் இந்த மாடியில நெட் ஸ்பீடு செமையா கிடைக்கும், அதான் இங்கேயே உட்கார்ந்துட்டேன்,” என்றேன்.

அவள் தலையை ஆட்டிக்கொண்டே, “சரி… சரி…” என்றாள். பிறகு என்ன நினைத்தாளோ என்னவோ, ஒரு மாதிரி குறும்பான பார்வையோடு என்னைப் பார்த்து, “ஏன் சுஜித்… துணி காயப் போட மட்டும்தான் ஹெல்ப் பண்ணுவியா? துணியை எடுக்க ஹெல்ப் பண்ண மாட்டியா?” என்று கேட்டாள்.

அவள் கேட்ட அந்த வினாடி, எனக்குள் உற்சாகம் கரைபுரண்டது. “ஹேய்… அதுக்கென்ன, இதோ வந்துட்டேன்!” என்று சொல்லிவிட்டு சட்டென்று அவளுக்கு அருகில் ஓடிச் சென்றேன்.

நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து காய்ந்த துணிகளை வரிசையாகக் கயிற்றிலிருந்து எடுத்து மடிக்கத் தொடங்கினோம். ஒவ்வொரு துணியாக எடுத்து நான் அவளிடம் கொடுக்க, அவள் அவற்றை வாங்கி நேர்த்தியாக மடித்துக் கூடைக்குள் வைத்தா

அப்படித் துணிகளை எடுத்து முடிக்கும் தருவாயில், கயிற்றில் மாட்டப்பட்டிருந்த அவளது பிரா என் கைகளில் சிக்கியது. அதை வேண்டுமென்றே கையில் எடுத்த நான், ஒரு மாதிரி அப்பாவியான முகம் வைத்துக்கொண்டு, “நிலா… இதெல்லாம் எப்படி மடிக்கிறது? எனக்குத் தெரியவே தெரியாது, சொல்லிக் கொடுங்களேன்,” என்று குறும்புத்தனமாகக் கேட்டேன்.

அவள் அதைக் கையில் எடுத்ததும் முகம் முழுக்க வெட்கம் சிவந்துபோனது. சட்டென்று என் கையிலிருந்து பிடுங்குவது போலப் பறித்துக்கொண்டு, “அடப் போடா… அதெல்லாம் உனக்கு எதுக்கு? வேலையைப் பாரு,” என்று செல்லமாகச் சிணுங்கிக்கொண்டே அவசர அவசரமாக அதை மடித்துக் கூடைக்குள் போட்டாள். அவளது அந்த வெட்கமும் பதற்றமும் பார்க்க மிகவும் அழகாக இருந்தது.

எல்லாத் துணிகளையும் மடித்து முடித்துவிட்டு, அவள் கூடையைத் தூக்கிக் கொண்டு கீழே செல்லத் தொடங்கும்போது, நான் அவளிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

“நிலா… ஒரு நிமிஷம் நில்லுங்க,” என்றபடி அவளது அருகில் சென்றேன்.
அவள் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு, “என்ன சுஜித்?” என்றாள்.

நான் தயக்கத்துடன், “உங்களோட போன் நம்பர் கொஞ்சம் கொடுங்களேன்…” என்றேன்.
அவள் என்னை ஒரு வினாடி ஊடுருவிப் பார்த்தாள். என் கண்களில் இருந்த அந்தத் தீவிரத்தைப் புரிந்து கொண்டவள், யோசிக்கவே இல்லை. “சரி, போனை எடு,” என்று சொல்லிவிட்டு தனது செல்போன் நம்பரை என் போனில் டைப் செய்து கொடுத்தாள்.

நம்பரை வாங்கிய பிறகு, என் முகத்தைப் பார்த்து மிகவும் சீரியஸாக ஒரு எச்சரிக்கையும் விடுத்தாள். “நம்பர் கொடுத்துட்டேன்னு சொல்லிட்டு, ராகேஷ் வீட்ல இருக்கிற டைம்ல எல்லாம் தயவுசெய்து மெசேஜோ காலோ பண்ணிடாத… அவன் இல்லாம நான் தனியா இருக்கிறப்போ மட்டும் பேசு, சரியா?” என்று கண்டிப்பான குரலில் சொன்னாள்.

“கட்டாயம் நிலா… நீங்க சொல்றபடியே பண்றேன்,” என்று தலையாட்டினேன். அவளும் ஒரு சிறிய புன்னகையைச் சிந்தியபடியே துணைக் கூடையைத் தூக்கிக்கொண்டு கீழே இறங்கிச் சென்றாள்.

போன் நம்பர் வாங்கிய கையோடு, அன்று இரவே நான் வாட்ஸ்அப்பில் (WhatsApp) அவளுக்கு ஒரு ‘Hi’ அனுப்ப Fசெய்தேன். அவளும் மறுமுனையில் உடனே ‘Hi’ என்று ரிப்ளை செய்தாள்.

அன்று ஆரம்பமான எங்கள் சாட்டிங், போகப் போக ரொம்பவும் இயல்பாக மாறியது. “உங்க கூடப் பேசும்போது டைம் போறதே தெரியலை நிலா,” என்று நான் கொஞ்சலாகச் சொன்னேன். அதற்கு அவளும், “ஆமாம் சுஜித், எனக்கும் அப்படித்தான் இருக்கு,” என்று வழிமொழிந்தாள். அப்படியே நாங்க இருவரும் நல்ல பிரெண்ட்லியாகப் பேசத் தொடங்கினோம்.
எங்கள் சாட்டிங்கில் ஒரு தெளிவான புரிதல் இருந்தது.

ராகேஷ் வீட்டில் இருக்கும் நேரங்களில் அவள் என்னிடம் ஆன்லைனில் பேச மாட்டாள், நானும் அதை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு அந்த நேரங்களில் அவளுக்குத் தொந்தரவு செய்யாமல் அமைதியாக இருப்பேன். ஆனால், அவன் இல்லாத நேரங்களிலும், இரவுகளிலும் நாங்கள் பேசுவது நாளுக்கு நாள் அதிகமாகியது. எந்தளவுக்கு நெருக்கமாகினோம் என்றால், எங்கள் சொந்தக் விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் அளவுக்குக் க்ளோஸ் ஆனோம்.

ஒரு கட்டத்தில் என் பழைய காதலி (Ex) பற்றியும், ஏன் அந்த உறவு முறிந்துபோனது என்பது பற்றியும் கூட அவளிடம் ஓப்பனாகப் பேசினேன். அவளும் தன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய சில சின்னச் சின்ன விஷயங்களை என்னுடன் பகிர்ந்துகொண்டாள்.
இப்படி நாங்க இருவரும் போனில் பேசிக் பேசிக் இன்னும் நெருக்கமாகியிருந்த அந்தத் நாட்களில், வழக்கம் போல ஒரு நாள் மதியம் நல்ல தண்ணீர் வந்தது.

உடனே நான் அவளுக்கு வாட்ஸ்அப்பில், “நிலா… தண்ணீர் வந்துடுச்சு, சீக்கிரம் போய் பிடிங்க,” என்று மெசேஜ் தட்டினேன்.
மெசேஜ் பார்த்த உடனே, “இதோ வரேன் சுஜித்,” என்று பதில் அனுப்பியவள், கொஞ்ச நேரத்திலேயே கையில் காலி குடங்களுடன் தண்ணீர் பைப்பிடம் வந்து சேர்ந்தாள்.

அவள் தண்ணீர் பிடிக்க வந்ததும், வழக்கம்போல் நான் வெளியே சென்று அவளுக்கு உதவப் போனேன்.

அன்று அவள் ஒரு மஞ்சள் நிறச் சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். அந்தச் சுடிதார் சற்று தளர்வாக இருந்ததுடன், உடம்போடு ஒட்டாமல் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதிலும் முக்கியமாக, அன்று அவள் உள்ளே ப்ரா அணியாமல், வெறும் ஜம்மிஸ் மட்டும் போட்டிருந்தாள். அதனால் சுடிதாரின் தளர்வான கழுத்துப் பகுதி வழியாக அவளது உடம்பு அசைவுகள் இன்னும் அப்பட்டமாகத் தெரிய ஆரம்பித்தன. அவள் லேசாகக் குனிந்தால் கூட, அந்த மஞ்சள் துணிக்குள்ளே மறைந்திருந்த அவளது 32 சைஸ் மார்பகங்களின் ஆழமான க்ளீவேஜ் கண்ணைப் பறிக்கும் அளவுக்கு மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அவள் பைப்பில் குடத்தை வைத்துத் தண்ணீர் பிடிக்கத் தொடங்கினாள். நானும் வழக்கம் போல அவளுக்கு உதவிகரமாக நின்றுகொண்டிருந்தேன் என்றாலும், என் கண்கள் ஒரு வினாடி கூட அவளது மார்பகங்களை விட்டு நகரவே இல்லை. என் பார்வை முழுக்க முழுக்க அவளது அந்த மஞ்சள் சுடிதார் மார்பகப் பகுதியின் மீதே பதிந்திருந்தது.

அவள் தண்ணீர் பிடித்துக்கொண்டே நான் தன்னை வெறித்துப் பார்ப்பதை ஓரக்கண்ணால் கவனித்துவிட்டாள்.

அவள் திடீரென்று என்னைப் பார்த்து, “என்ன சுஜித்… என்ன பாத்துட்டு இருக்க?” என்று கேட்டாள்.
அவள் அப்படிச் கேட்டதும் எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. “ஐயோ, எதைக் கேட்கிறா?” என்று உள்ளுக்குள் நடுங்கிவிட்டேன். ஒன்றும் தெரியாத மாதிரி, “எதை… எதை கேக்குறீங்க நிலா?” என்று மழுப்பலாகக் கேட்டேன்.

அவள் ஒரு மாதிரி குறும்பான, அதே சமயம் கூர்மையான பார்வையோடு, “நீ எதைப் பார்த்தியோ… அதைத்தான் கேட்கிறேன்!” என்றாள்.
அவள் அப்படி நேராகக் கேட்டதும் எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் அப்படியே திருதிருவென்று விழித்தபடி நின்றேன். என் முகம் வெளுத்துப் போய்விட்டது.

அதைப் பார்த்தவள், “சொல்லு… நான் கேட்கிறேனில்ல, என்ன பார்த்துகிட்டு இருந்த?” என்று விடாமல் கேட்டாள்.

அவள் சும்மா விட மாட்டாள் என்று புரிந்து கொண்ட நான், பயந்து கொண்டே, “இல்ல நிலா… நீங்க அன்னைக்கு மாடியில துணி காயப் போட்டப்போ… உங்க பிரா கலர்ஸ்லாம் பார்த்தேன். இன்னைக்கு நீங்க என்ன கலர் பிரா போட்டுருக்கீங்கன்னு சும்மா ஒரு கியூரியாசிட்டில பார்த்தேன்…” என்று உளறிவிட்டேன்!

நான் எதையோ சொல்லி சமாளிக்கப் பார்த்தேன் என்று நினைத்து, சொல்லித் தொலைத்த அந்த வார்த்தைகள் நிலைமையை இன்னும் மாற்றிவிட்டது.

அவள் முகம் சட்டென்று மாறிவிட்டது. ஒரு கோபம் கலந்த வெட்கத்துடன், “ஓஹ்… இதுக்குத்தான் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ற மாதிரி நடிக்கிறியா? உன் கண் எங்கெங்கு ஓடுதுன்னு நான் நல்லாதான் கவனிச்சுட்டு இருக்கேன்!” என்று கோபமாகச் சொன்னாள்.

நான் பயந்துபோய், “ஐயோ இல்ல நிலா… சும்மா டக்குன்னு கண்ணுல பட்டது, அதான் பார்த்தேன்… தப்பா எடுத்துக்காதீங்க…” என்று இழுத்தேன்.
அவள் என் முகத்தைப் பார்த்து ஒரு பெருமூச்சு விட்டுவிட்டு, “எல்லா பையன்களும் இப்படித்தான்… ஆளுக்கொரு மாதிரி பேசுவீங்க, ஆனா எண்ணம் மட்டும் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கு!” என்று சொல்லிவிட்டு, தண்ணீர் நிறைந்த குடத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு கோபமாகத் தன் வீட்டிற்குள் சென்று கதவைச் சட்டென்று சாத்திக்கொண்டாள்.

அவள் கோபமாக உள்ளே சென்று கதவைச் சாத்தியதும், என் நெஞ்சில் ஒரு பயம் தொற்றிக் கொண்டது. “ஐயோ… தப்பாவா பேசிட்டோம்? ஒருவேளை ராகேஷ் வீட்டுக்கு வந்ததும் இவன் இப்படிப் பண்றான்னு அவுகிட்ட சொல்லிடுவாளா? அப்புறம் பெரிய சண்டை ஆயிடுமே!” என்று மனசுக்குள் பயந்துபோய் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தேன்.
அவள் என்னை எப்படிப் பார்க்கப் போகிறாள் அல்லது மீண்டும் வெளியே வருவாளா என்று பத்தாவது நிமிடத்தில் நான் ஆவலோடு வாசலையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். கொஞ்ச நேரத்தில் அவள் தன் வீட்டுக் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தாள்.

இந்த முறை அவள் முன்போல் இல்லாமல், தன் கழுத்தையும் மார்பகங்களையும் முழுமையாக மறைப்பது போல ஒரு பெரிய ஷாலை (Shawl) எடுத்துச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அந்த மஞ்சள் சுடிதாரின் மீது அந்தச் ஷால் போட்டிருந்ததைப் பார்த்ததுமே எனக்குப் பெருத்த ஏமாற்றமும் கஷ்டமும் உண்டானது. அவளை நான் அப்படி ஒரு பாவமான முகத்தோடு பார்த்தேன்.

அவள் என்னை நேராகப் பார்க்காமல், கடந்து செல்லும்போது, “எல்லா பசங்களும் ஒரே மாதிரிதான்…” என்று முணுமுணுத்தபடியே வேகமாகத் தன் வேலையைப் பார்க்கச் சென்றுவிட்டாள். அவள் அந்தச் ஷாலைப் போட்டுக்கொண்டு என்னை முற்றிலும் தவிர்ப்பது போல நடந்துகொண்டது எனக்குள் குற்ற உணர்ச்சியையும் ஒருவிதத் தவிப்பையும் ஏற்படுத்தியது.

தொடரும்….

Cuck husbands wife vanga pesalam
1996.Sujith.1996@gmail.com

11051400cookie-checkககோல்டு கிரேவிங்ஸ் நெக்ஸ்ட் லெவல் Part 2no