கண்ணியமான கணக்கு வாத்தியார் : பாகம் 1

சென்னையின் ஒரு நன்கு அறியப்பட்ட மெத்தனப் பள்ளியின் கோடை விடுமுறை முடிந்து,
புதிய கல்வியாண்டு தொடங்கியிருந்தது. பழைய மரத்தின் நிழலில் நின்ற கல்யாணி மாடியில்,
தலைமை ஆசிரியர் அனைவருக்கும் புதிய ஊழியரை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்.

“இந்த ஆண்டு, நமது தமிழ்ப்பிரிவுக்கு ஒரு புதிய சக்தி கிடைத்திருக்கிறாள். திருமதி.
தமிழரசி அவர்கள். எம்.ஏ., பி.எட்., பட்டங்களுடன், கற்பித்தலில் சிறந்த அனுபவம்.
நம்மோடு சேர்ந்ததற்கு மனமார வாழ்த்துக்கள்.”

கூட்டத்தின் முன்னால் நின்றாள் தமிழரசி. சிவந்த மேனி பட்டுப் பொட்டாடையால்
மேலும் ஒள்ளிசையாகத் தெரிந்தது. கருங்கற்பூரம் போன்ற கூந்தல் ஒரு
கலைக்கோலமான ஜடையாக இருந்தது. புன்னகை செய்தபோது, முகத்தில்
சின்ன சின்ன குழிகள் விழுந்தன. “நன்றி சார். நல்ல சூழலில் பணியாற்றுவதற்கான
வாய்ப்பை நல்கியதற்கு,” என்று குரல் கொடுத்தாள். கைதட்டல் எழுந்தது.

கூட்டத்தின் பின்புறத்தில், ஜன்னலோரமாக சாய்ந்து நின்றார் நாகராஜ்.
உயரமான தேகம், பளபளக்கும் முகம், அடர்த்தியான மீசை – அவர் தோற்றம்
அந்த அறையிலேயே ஒரு கண்ணியமான நிறைவை நிறுவியது. கணிதத்தின்
துருவ நட்சத்திரமாக அறியப்பட்ட அவர், மாணவர்களிடம் மட்டுமல்ல, சக
ஆசிரியர்களிடமும் மிகுந்த மரியாதைக்குரியவர். பெண்களுடன், குறிப்பாக
இளம் பெண்களுடன், வேலையுடன் தொடர்பில்லாத எந்தவொரு உரையாடலையும்
தவிர்த்துவந்தவர். ஒரு வகையான இடைவெளியை எப்போதும் பேணிக்கொண்டவர்.

ஆனால் இன்று, அந்த வழக்கத்திற்கு மாறாக, அவரது கண்கள் புதிய தமிழாசிரியையின்
மீது பதிந்தன. அவள் முகத்தைப் பார்த்தபோது, உள்ளே ஏதோ ஒரு கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது.
ஒரு மின்னல் தாக்கம். அது என்னவென்று புரியவில்லை. காதலா? கவர்ச்சியா?
அறியாமையின் ஒரு குழப்பமா? தன்னை உடனடியாகக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார்.
என்ன இது? மதுமிதா வீட்டில் இருக்கிறாள். இது சரியில்லை.

அவள் அறிமுகமான பிறகு, குழுவுடன் சேர்ந்து நகர்ந்தபோது, அவளது நடை…
அந்த பட்டு சேலையின் மெல்லிய துணியில் வரையப்பட்ட வளைவுகள்…
அவர் தன் பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்ப முயன்றார். முடியவில்லை.

பிற்பகல் வகுப்புகளின் போது, கடும் வெயிலில் பள்ளி மைதானத்தைக் கடந்து
செல்லும்போது, அல்லது வகுப்பறையில் பேருட்கையை எழுதும்போது நாகராஜ்
சாரின் பேண்ட்… அது மேலே சற்று இறுக்கமாக உறைந்து, முன்புறம் புடைத்துக்கொண்டிருக்கும்.
அவர் அதைப் பற்றி எதுவும் செய்யமாட்டார். தனது டீப்பாவை அல்லது
புத்தகத்தை கீழே பிடித்துக்கொள்வார். ஆனால் தமிழரசியின் கண்கள்,
தற்செயலாக அந்தப் பக்கமாகச் செல்லும்போது, அந்த ‘புழுல்’ தெரியாமல்
இருப்பதில்லை. அவள் முதலில் வெட்கப்பட்டாள். பிறகு ஒரு விசித்திரமான கவர்ச்சி.
அவரது கண்ணியமான நடத்தைக்கும், அவரது உடலின் அந்த ‘கள்ளப் பிரதிபலிப்புக்கும்
‘ இடையேயான முரண்பாடு அவளைக் குழப்பியது.

அன்று முதல், நாகராஜின் உலகம் ஒரு சிறிய அச்சில் சுழலத் தொடங்கியது.
பள்ளியின் நீண்ட கோரிடாரில், அவள் எதிரே வருவாள். “வணக்கம் சார்,
” என்று மிகவும் கண்ணியமாகத் தலை குனிந்து வணங்குவாள்.
“வணக்கம் தமிழரசி டீச்சர்,” என்று கடினமான, ஆழமான குரலில் பதிலளிப்பார் நாகராஜ்.

தமிழரசியின் கண்கள், தற்செயலாக அவரது பின்புறத்தில் சென்றன.
அந்த இறுக்கமான பேண்ட்… அதன் மேல் பகுதியில், இரண்டு பக்கமும்
விரிந்து உருண்டு தெரிந்த தொடைத் தசைகள். அவர் ஏறும் ஒவ்வொரு
படியிலும், பேண்ட் துணி இறுகி, அந்த உருண்டையான தசைக் கூட்டுகள் புடைத்து,
மறைந்து, மீண்டும் புடைத்தன.

அவர்களின் உரையாடல் எப்போதும் அவ்வளவுதான். ஆனால் அந்த சில வினாடிகளில்,
அவரது பார்வை தவறவிடும். அவளது சிவந்த உதடுகள், நீண்ட கருத்த கண்கள்,
சேலையின் நெக்லைனின் விளிம்பில் கண்ணுக்குத் தெரியும் சிறிய சிவப்பு பொட்டு…
அல்லது அவள் பலகையில் எழுதும் போது, சற்று முன்னால் வளைந்து நிற்கும் போது,
அந்த ஜடை அவளது மெல்லிய இடுப்பைத் தொடும்… அல்லது குளிர்சாதன
பெட்டியிலிருந்து தண்ணீர் புட்டி எடுக்கும் போது, சேலையின் ஸில்க் அவளது
முன்னுரிமைகளை ஒட்டி விடும்…

ஒவ்வொரு முறையும், அவர் ஒரு அதிர்ச்சியுடன் தன்னை மீட்டெடுப்பார்.
மனசாட்சி குத்தும். வீட்டுக்கு வந்ததும், அவரது அன்புக்குரிய மனைவி
மதுமிதா சிரித்த முகத்துடன் வரவேற்பாள். “வா, ராஜா. சாப்பாடு தயார்,
” என்று கூப்பிடுவாள். ஆனால் இரவு படுக்கையில், மதுமிதாவைத் தழுவும் போது,
மனக்கண்ணில் தமிழரசியின் நிழல் மிதப்பதை அவரால் தடுக்க முடியவில்லை.
மதுமிதாவின் கூந்தலை வருடும் போது, அது வேறொருத்தியின் ஜடையாக
உருவகப்படுத்தும். மதுமிதாவின் உதடுகளை முத்தமிடும் போது… அவர்
கண்களை இறுக்கி மூடிக்கொள்வார். நிறுத்து. இது தவறு. ஆனால் உடல் கேட்காது.
காமம் எனும் ஒரு மங்கலான, அறியப்படாத புயல் அவரைக் கவ்வியிருந்தது,
அதன் பெயர் கூட தெரியாமல். அவரது ஒழுக்கத்தின் கட்டுக்கோப்புக்குள்,
அது ஒரு ஆழமான, அமைதியான பகையாக மாறியிருந்தது.

தமிழரசிக்கு இந்த எல்லாவற்றின் பற்றும் தெரியாது. அவர் ஒரு மிகவும்
கண்ணியமான, சற்று கடுமையான, ஆனால் நல்ல மனிதர் என்றே அவள் நினைத்தாள்.
அவர் பார்வையில் சில சமயங்களில் ஏற்படும் தீவிரம்,
அது அவரது இயல்பு என்று எண்ணினாள். அவள் தன் வேலையில் மும்முரமாக இருந்தாள்.
மாணவர்கள் அவளை நேசித்தனர். அவளது வகுப்பறைகள் சுறுசுறுப்பாக இருக்கும்.
அவள் நாகராஜை “சார்” என்று மட்டுமே அழைப்பாள், மிகுந்த மரியாதையுடன்.
அவர் நடத்தும் கணிதப் போட்டிகளுக்கு தன் மாணவர்களை அனுப்புவதில் ஆர்வம் காட்டுவாள்.
இருவரும் நல்ல, தொழில்முறை உறவை வளர்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

ஒரு நாள், தலைமை ஆசிரியர் அறையில் இருந்து அழைப்பு வந்தது.
“நாகராஜ் சார், தமிழரசி டீச்சர்… ரமணதபுரத்தில் அடுத்த வாரம் நடக்கும்
மாநில அளவிலான ‘கல்வி தொழில்நுட்பம்’ கருத்தரங்கில் நமது பள்ளியைப்
பிரதிநிதித்துவப்படுத்த வேண்டும். இரண்டு நாட்கள் உள்ளன. ரிப்போர்ட் தயாரிப்பதும்,
புதிய பாடத்திட்டக் கருத்துகளைக் கொண்டு வருவதும் நிமித்தம்.
நீங்கள் இருவரும் செல்ல வேண்டும். ஏற்பாடுகள் எல்லாம் பள்ளியிலிருந்தே.”

தமிழரசி மகிழ்ச்சியுடன் ஒப்புக்கொண்டாள். நாகராஜின் உள்ளத்தில்
ஒரு பனி முடிப்பு உருவானது. இரண்டு நாட்கள்? தொலைதூர ஊர்? ஒரு ஹோட்டலில்?
ஆனால் அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை. “சரி சார்,” என்று கூறினார், அவரது குரலில்
எப்போதுமுள்ள அந்த நம்பிக்கையான திடம்.

பயண நாள் வந்தது. ரமணதபுரத்திற்கு செல்லும் வாடகையுந்தில், முதலில் ஒரு
கடினமான மௌனம் நிலவியது. பின், பள்ளிப் பற்றிய, கல்விப் பற்றிய பேச்சு
தொடங்கியது. நாகராஜ், தம் பொழுதுபோக்காக வானியல் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார்.
தமிழரசி ஆர்வத்துடன் கேட்டாள். “சார், நீங்க பல விஷயங்கள் தெரிஞ்சவராயிருக்கீங்க!
” என்றாள் அவள், உண்மையான பாராட்டுடன்.

அவள் சிரித்தபோது, கன்னத்தில் குழிகள் விழுந்தன. நாகராஜ் தன் பார்வையை வெளியே,
சாலையோர மரங்களுக்கு திருப்பினார். அவரது கைகள் வியர்க்கத் தொடங்கின.

ரமணதபுரத்தை அடைந்ததும், பள்ளியால் முன்பதிவு செய்யப்பட்ட ஒரு நடுத்தர
ஹோட்டலில் சேர்ந்தனர். ரிசப்ஷனில், “ஒரு டூபிள் பெட் ரூம் புக் செய்யப்பட்டிருக்கு சார்,
” என்றான் முகப்பு விடுபவன்.

நாகராஜின் இதயம் ஒரு பெரிய துடி துடித்தது. “இல்லை. இரண்டு தனி அறைகள்.
பள்ளி நிர்வாகத்திடம் சொல்லி மாற்றிக்கொள்ளலாம். செலவு என் பக்கம்,
” என்றார் உறுதியாக, அவரது குரல் கொஞ்சம் கடுமையாக இருந்தது.

தமிழரசிக்கு விஷயம் புரிந்தது. அவர் மிகவும் கண்ணியமானவர் என்பதை.
அவளும் விரும்பினாள். “ஆமாம், தனி அறைகளே சரி,” என்று ஆமோதித்தாள்.

அவர்களின் அறைகள் எதிர் எதிராக இருந்தன. அறைகளுக்குள் சென்றதும்,
நாகராஜ் கதவை மூடி, அதன் மீது சாய்ந்தார். மூச்சு வாங்கியது.
அவரது பேண்ட் சட்டைக்குள், அவரது ஆசை கட்டுக்கடங்காமல் வீங்கியிருந்தது.
அவர் அதைப் பார்த்தார். வெறுப்புடன் தலையை அசைத்தார். கட்டுப்படு.
நீ ஒரு கண்ணியமான மனிதன். அவள் ஒரு கண்ணியமான பெண். மதுமிதா…

மதுமிதாவின் நினைவு வந்தது. ஆனால் இப்போது,
அந்த நினைவு தமிழரசியின் நிழலால் மங்கியிருந்தது.
அவர் மனதைக் குழப்பிய அந்த உணர்வு, இப்போது தெளிவாக தெரிந்தது.
அது காதல் அல்ல. அது முற்றிலும் காமம். ஒரு கடும், கொடூரமான,
உள்ளார்ந்த வெறி. அது அவரைப் பயமுறுத்தியது.

அன்று மாலை, கருத்தரங்கம் முடிந்தது. இருவரும் ஹோட்டலுக்குத் திரும்பினர்.
இரவு உணவை ஹோட்டல் டைனிங் ஹாலில் சேர்ந்து சாப்பிட்டனர்.
பேச்சு இயல்பாக இருந்தது. கல்வி, பள்ளி, திட்டங்கள்.
ஆனால் ஒவ்வொரு தடவையும் தமிழரசி கையை நீட்டி உப்புக்கட்டியை எடுக்கும் போதோ,
குழாயைத் திருப்பும் போதோ, நாகராஜின் பார்வை அவளது மெல்லிய விரல்களையும்,
மணிக்கட்டையும் பின்தொடரும்.

உணவு முடிந்தது. லிப்டில் மேல் தளத்திற்கு சென்றனர்.
அந்த குறுகிய, அடைந்த இடைவெளியில், அவளது இனிமையான வாசனை
(ஒரு இலேசான ஜாஸ்மின்) காற்றை நிரப்பியது.
நாகராஜின் கைவிரல்கள் சொடுக்கின. லிப்ட் திறந்தது.

அவர்களின் அறை கதவுகள் எதிரே நின்றன. தமிழரசி தன் சாவியை எடுத்தாள்.
“சார்… நல்ல இரவு. நாளை காலை சந்திப்போம்,” என்றாள்.

“நல்ல இரவு, தமிழரசி டீச்சர்,” என்றார் நாகராஜ், அவரது குரல் சற்று உறைந்து போனது.
அவள் தன் அறைக்குள் நுழைந்து, கதவை மூடினாள். ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள்.
அவர் மிகவும் கடினமான மனிதர். ஆனால் நல்லவர். அவள் மாற்றி உடை மாற்றத் தொடங்கினாள்.
கதவுக்கு அப்பால், நாகராஜ் தன்னந்தனியாக நின்றார். அவரது நெஞ்சு அடித்துக் கொண்டது.
அவரது பார்வை அவள் கதவின் கீழ் வெளிப்படும் ஒளிக்கீற்றில் பதிந்தது.
அவள் உள்ளே நகரும் நிழலை அவர் காணமுடிந்தது. அவர் தன் கை நடுங்க,
தன் அறைக் கதவைத் திறந்தார். உள்ளே நுழைந்து,
கதவைப் பின்னால் வெல்வதுபோல் மூடினார். முதுகு கதவில் சாய்ந்தார்.

அவர் அறையில் இருள் நிறைந்தது. எதிர் அறையில், தமிழரசி ஷவரை இயக்கினாள்.
நீர் சப்தம் மெல்லிய சுவர்களை ஊடுருவி வந்தது.
நாகராஜ் கண்களை மூடினார். அவர் மனக்கண்ணில், தமிழரசி தன் ஜடையை அவிழ்க்கிறாள்…
அந்த கருங்கற்பூரக் கூந்தல் அவளது தோள்களில் சரிகிறது… சிவந்த உடம்பில் நீர் தெறிக்கிறது…
அவர் ஒரு அடி எடுத்து வைத்து, தன் பேண்ட்டின் மேல் விரலை வைத்தார்.
அது இரும்பு போல் கடினமாக, புடைத்திருந்தது. ஒரு பெருமூச்சு, வெடிக்கும் போல வெளியே வந்தது.
அவர் எதிர் அறைக்குச் செல்லமாட்டார். அவளைத் தொடமாட்டார்.
ஆனால் இந்த இரவு, இந்த இடைவெளியில், அவர்களின் உறவு ஒரு புதிய,
ஆபத்தான எல்லைக்கு மிதந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு வெளிப்படையான
வார்த்தைகளில்லா உரையாடல். ஒரு காமத்தின் அரண். ஒரு ஒழுக்கத்தின் முடிவில்
நிற்கும் மனிதனின் போராட்டம்.

நீரோட்டத்தின் சப்தம் நின்றது. எதிர் அறையின் ஒளி அணைந்தது.
நாகராஜ் இன்னும் கதவோடு சாய்ந்தபடியே நின்றார்.
அவரது சட்டை உறைந்து போயிருந்தது. அவரது ஆசை, அந்த இருளில்,
ஒரு கனவு-நிறைவு பெறாத பேயாகச் சுழன்று கொண்டிருந்தது.
அவர்கள் இணையவில்லை. ஆனால் இந்த இரவு, அவர்களது
உள்ளங்கள் ஒன்றுக்கொன்று அறிமுகமான இடத்திற்கு ஒரு படி நகர்ந்திருந்தன.
அடுத்த நாள் காலை, அது மீண்டும் தொழில்முறை, கண்ணியமான தூரத்திற்குத் திரும்புமா? அல்லது…

கதை அங்கேயே நிற்கிறது. அவர்களின் போராட்டம், அவர்களின் கண்ணியம்,
அவர்களின் காதலல்லாத காமம் – அங்கேயே தொடங்குகிறது. ரமணதபுரத்தின்
அந்த ஹோட்டல் தளத்தில், இரண்டு எதிர் கதவுகளுக்கு இடையே.

10219800cookie-checkகண்ணியமான கணக்கு வாத்தியார் : பாகம் 1no