கிராம விதை – 1 – tamil sex story

உங்கள் நேரம் மற்றும் மதிப்புமிக்க கருத்துக்களுக்கு மிக்க நன்றி, எனது ஊக்கத்திற்கு உங்களிடமிருந்து மேலும் கருத்துகளை எதிர்பார்க்கிறேன்.

இந்த கதை உங்களுக்கு பிடித்திருந்தாலோ அல்லது உங்கள் பாலியல் அனுபவத்தைப் பற்றி பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினாலும் எனது ஜிமெயில் ஐடி – [email protected] கு மெசேஜ் செய்யுங்கள்.

நான் பெங்களூரில் வேலை செய்கிறேன், ஆர்வமுள்ள பெண்கள் எனக்கு செய்தி அனுப்பலாம்.

என் கதைகளுக்கு நிறைய பேர் விமர்சனம் போடுறாங்க.. உங்க எல்லாரிடமிருந்தும் விமர்சனம் வந்ததில் ரொம்ப சந்தோஷம். ஆனால் ஒரு வேண்டுகோள், தயவு செஞ்சு பெண்களோட தொடர்பு விவரங்களைக் கேட்காதீங்க. நான் அதைப் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டேன். அவர்கள் என்னை நம்பி மெசேஜ் பண்ணுவாங்க. அந்த நம்பிக்கையை என்னால் உடைக்க முடியாது. அதனால பெண்களோட தொடர்பைக் கேட்டு மெசேஜ் பண்ணாதீங்க.

வாருங்கள்.. கதைக்குள் செல்லாம்…

***************
பாகம் 1: மல்லிகா – பூத்த மரத்தின் இளம் கனி

மல்லிகா அக்கா என்னை எப்போதும் “கார்த்தி” என்று கூப்பிடுவாள்.
அந்த வார்த்தையில் ஒரு மென்மை இருந்தது. ஒரு உரிமை இருந்தது. என்னை விட பன்னிரண்டு வயது மூத்தவள். நாற்பது வயதை தொட்டுக் கொண்டிருக்கும் அந்த பெண்ணின் உடலில் காலம் வரைந்த கோடுகள் இருந்தன, ஆனால் அந்த கோடுகள் அவளை மேலும் அழகாக்கியிருந்தன.
அவளுக்கு இரண்டு பிள்ளைகள். மூத்தவன் ரவி – இப்போது கல்லூரியில் படிக்கிறான். இளையவள் பிரியா – பன்னிரண்டாம் வகுப்பு. இரண்டு பேரும் ஹாஸ்டலில் இருக்கிறார்கள். அவள் கணவன் முருகேசன் – கடலூரில் தொழிலாளியாக வேலை செய்கிறான். மாதம் ஒரு முறை வருவான், சில நாட்கள் இருந்துவிட்டு போய்விடுவான்.
அதாவது மல்லிகா அக்கா பெரும்பாலும் தனியாகவே இருக்கிறாள்.
அவள் வீடு என் வீட்டிற்கு நேர் எதிரே. காலையில் எழுந்திரிக்கும்போது அவள் வீட்டு வாசல் தெரியும். இரவு படுக்கும்போது அவள் வீட்டு விளக்கு அணைவது தெரியும். இந்த நெருக்கம் என் மனதில் என்ன செய்தது என்று எனக்கே தெரியாது.
ஆனால் ஒரு நாள் தெரிந்தது.
அது ஜூன் மாதம். மழைக்காலம் தொடங்கியிருந்தது. காலை ஆறு மணிக்கு எழுந்திருந்து வெளியே வந்தேன். குளிரான காற்று முகத்தில் அடித்தது. அப்போது பார்த்தேன்.
மல்லிகா அக்கா தன் வீட்டு முன்னால் கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அன்று அணிந்திருந்தது ஒரு மஞ்சள் நிற நைட்டி. மழை நேரத்தில் காற்று அந்த நைட்டியை உடலோடு ஒட்டிக் கொண்டது. குனிந்து கோலம் போடும்போது அவளின் பின்புறம் தெளிவாக தெரிந்தது.
நாற்பது வயதிலும் அந்த உடல் எவ்வளவு நிறைவாக இருந்தது.
அவளின் இடுப்பு – அது ஒரு கலைஞன் வடிவமைத்த சிற்பம் போல இருந்தது. பிரசவம் ஆன பெண்ணின் இடுப்பில் வரும் அந்த விரிவு – அது என்னை ஒரு வித மயக்கத்தில் ஆழ்த்தியது. அவளின் மார்பகங்கள் – இரண்டு குழந்தைகளுக்கு பால் கொடுத்த மார்பகங்கள் – அவை நைட்டியின் ஆடையில் அமுங்கி அழகாக இருந்தன.
அவள் என்னைப் பார்த்தாள். சிரித்தாள்.
“கார்த்தி, இவ்வளவு சீக்கிரம் எழுந்திருச்சே?” என்று சொன்னாள்.
அந்த குரல். அந்த சிரிப்பு. அந்த பார்வை.
என் உள்ளே ஏதோ கொளுந்துவிட்டு எரிந்தது.
அன்றிலிருந்து மல்லிகா அக்காவை நான் வேறு விதமாக பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.
என் அம்மா வெளியூரில் அக்காவின் வீட்டில் இருந்தாள் அந்த மாதம். அப்பா வேலை நிமித்தம் வேறு ஊரில். நான் தனியாக இருந்தேன். மல்லிகா அக்கா அதை கவனித்தாள்.
“கார்த்தி, சாப்பிட்டியா? வா, என் வீட்டிலேயே சாப்பிடு” என்று சொன்னாள்.
அன்றிலிருந்து தினமும் அவள் வீட்டில் சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். சாப்பிடும்போது பேசுவோம். அவள் வாழ்க்கையைப் பற்றி சொல்வாள். கணவன் வராத தனிமையைப் பற்றி சொல்வாள். பிள்ளைகள் வெளியூரில் படிப்பதால் வீடு வெறிச்சோடி இருப்பதாக சொல்வாள்.
அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு ஆசை மறைந்திருந்தது. ஒரு தாகம் இருந்தது.
நான் கேட்கும்போது அவள் மேலும் திறந்து பேசினாள்.
“கார்த்தி, நீ புரிஞ்சுக்குற மாதிரி வேற யாரும் புரிஞ்சுக்க மாட்டாங்க” என்று ஒரு நாள் சொன்னாள்.
அவள் கண்களில் ஏதோ இருந்தது. ஈரம் இருந்தது. ஆசை இருந்தது.
நான் அவள் கையை தொட்டேன். மெதுவாக. “அக்கா, நான் எப்பவும் இருக்கேன்” என்று சொன்னேன்.
அவள் என் கையை விலக்கவில்லை.
அது ஒரு வெள்ளிக்கிழமை இரவு. மழை கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. இடி இடித்தது. மின்சாரம் போயிருந்தது. மல்லிகா அக்கா என்னை கூப்பிட்டாள்.
“கார்த்தி, மின்சாரம் போச்சு. கொஞ்சம் வா” என்று சொன்னாள்.
நான் மெழுகுவர்த்தி எடுத்துக்கொண்டு அவள் வீட்டிற்கு போனேன். அவள் வீட்டில் மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சம் மட்டுமே இருந்தது. அந்த மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் மல்லிகா அக்கா இன்னும் அழகாக தெரிந்தாள்.
அவள் அன்று அணிந்திருந்தது ஒரு பச்சை நிற சேலை. தலை விரிந்து இருந்தது. சேலையின் ஓரம் சரிந்திருந்தது. ரவிக்கை மேலே அவளின் மென்மையான தோல் தெரிந்தது.
“பயமா இருக்கு” என்று சொன்னாள் அவள்.
“என்னைப் பத்தி கவலைப்படாதீங்க அக்கா” என்று சொன்னேன்.
அவள் சிரித்தாள். “உனக்கு பயமில்லையா?”
“இல்லை.”
“நீ இருக்கே, அதனால பயமில்லை” என்று சொன்னாள் அவள்.
அந்த வார்த்தைகள் என் நெஞ்சை தொட்டன. நான் அவளுக்கு அருகில் சோபாவில் உட்கார்ந்தேன். மழையின் சத்தம் வெளியே கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. உள்ளே மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சம் நடனமாடியது.
பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவள் என் தோளில் சாய்ந்தாள். மெதுவாக. ஆனால் உறுதியாக.
நான் அசையவில்லை.
அவள் தலை என் தோளில் இருந்தது. அவளின் கூந்தலின் வாசம் என் மூக்கில் அடித்தது. மல்லிகை வாசம். அந்த வாசம் என் தலையை சுற்றியது.
என் கை மெதுவாக அவள் தோளை தழுவியது.
அவள் விலகவில்லை.
நிமிடங்கள் கடந்தன. மழை கொட்டியது. இடி இடித்தது. ஆனால் நாங்கள் இருவரும் அந்த நேரத்தில் இருந்தோம். வேறு எங்கும் போகவில்லை.
“கார்த்தி…” என்று அவள் சொன்னாள். குரல் மெல்லியதாக இருந்தது.
“ஆமா அக்கா…”
“நான் தப்பா நினைக்கல…” என்று சொன்னாள்.
அந்த வார்த்தைகளின் அர்த்தம் புரிந்தது. என் நெஞ்சு வேகமாக அடித்தது.
“நானும் தப்பா நினைக்கல” என்று சொன்னேன்.
அவள் தலை உயர்த்தி என்னை பார்த்தாள். மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் அவள் கண்கள் மிளிர்ந்தன. அந்த கண்களில் ஆசை இருந்தது. தயக்கம் இருந்தது. ஆனால் தடுக்கும் சக்தி இல்லாத ஒரு இழுவை இருந்தது.
நான் குனிந்தேன். அவள் உதடுகளை என்னுடையதோடு சேர்த்தேன்.
அவள் கண்கள் மூடின.
அந்த முத்தம் மெதுவாக தொடங்கியது. ஆனால் வினாடிகளில் ஆழமானது. அவள் உதடுகள் மென்மையாக இருந்தன. சூடாக இருந்தன. நான் அவளின் உதட்டை இழுத்தேன். அவள் ஒரு சிறிய ஓசை எழுப்பினாள்.
“ம்ம்ம்…”
அந்த ஓசை என் உள்ளே ஒரு தீயை மூட்டியது.
என் கை அவள் கூந்தலில் புகுந்தது. விரல்கள் அவள் தலையை பற்றிக் கொண்டன. முத்தம் ஆழமானது. நாக்கு நாக்கோடு சந்தித்தது. அவள் ஒரு நடுக்கத்துடன் என்னை இழுத்துக் கொண்டாள்.
நான் அவளை விலகினேன். அவள் கண்கள் திறந்தன. மூச்சு வேகமாக ஓடியது.
“கார்த்தி…” என்று சொன்னாள். அந்த குரலில் கேள்வி இல்லை. ஆசை மட்டுமே இருந்தது.
“அக்கா…” என்று சொன்னேன்.
அவள் மீண்டும் என்னை நோக்கி வந்தாள். இந்த முறை அவளே முத்தமிட்டாள். தீவிரமாக. ஆவலாக. பன்னிரண்டு வயது மூத்தவள் – ஆனால் அந்த நேரத்தில் வயது என்ன என்று யாருக்கும் தெரியாது.
என் கைகள் அவள் முதுகில் சென்றன. சேலையின் ஊடே அவள் முதுகின் சூடு தெரிந்தது. நான் அவளை என்னோடு இழுத்தேன். அவள் என் மடியில் வந்தாள். அவளின் எடை என் மேல் விழுந்தது. அந்த எடை – அந்த நிறைவான பெண்ணின் எடை – என்னை மேலும் வெறியில் ஆழ்த்தியது.
“அக்கா, உன்னை நான் நெறைய நாளா…” என்று ஆரம்பித்தேன்.
“சும்மா இரு” என்று அவள் என் வாயை தன் உதட்டால் மூடினாள்.
அவள் என் மடியில் இருந்தாள். நான் அவளை கட்டியணைத்தேன். என் கைகள் அவள் முதுகின் வழியாக கீழே சென்றன. சேலையின் மேல் அவளின் இடுப்பை தொட்டேன். அந்த இடுப்பின் வளைவு என் கைகளுக்கு அளவாக இருந்தது.
“ம்ம்…” என்று அவள் என் முத்தத்தில் ஓசை எழுப்பினாள்.
என் கைகள் மேலே சென்றன. அவளின் ரவிக்கை கொக்கிகளை தேடின. ஒவ்வொன்றாக கழற்றினேன். அவள் ஒரு கணம் நிறுத்தினாள்.
“கார்த்தி…” என்று சொன்னாள்.
“அக்கா, வேண்டாம்னா சொல்லு” என்று சொன்னேன். உண்மையிலேயே சொன்னேன்.
அவள் ஒரு கணம் என்னை பார்த்தாள். பிறகு தானே ரவிக்கையை தோளில் இருந்து இறக்கினாள்.
மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் மல்லிகா அக்காவின் மார்பகங்கள் தெரிந்தன.
என் மூச்சு நின்றது.
அவள் மார்பகங்கள் – அவை பெரியதாக இருந்தன. கனமாக இருந்தன. இரண்டு குழந்தைகளுக்கு பால் கொடுத்த மார்பகங்கள் – அவற்றில் ஒரு முதிர்ச்சி இருந்தது. காம்புகள் கருமையாக இருந்தன. பெரியதாக இருந்தன. அந்த மார்பகங்களை பார்க்கும்போது என் உள்ளே ஒரு ஆழமான இழுவை உணர்ந்தேன்.
நான் என் கைகளை நீட்டினேன். அவளின் மார்பகங்களை மெதுவாக பற்றிக் கொண்டேன்.
“ஆஹ்…” என்று அவள் ஓசை எழுப்பினாள்.
அந்த ஓசை என் காதில் தேன் போல விழுந்தது.
நான் அவளின் மார்பகங்களை கைகளில் வாரி எடுத்தேன். அவை என் கைகளில் நிரம்பின. அமுக்கினேன். மெதுவாக. பிறகு கொஞ்சம் வலுவாக.
“கார்த்தி… ஆஹ்… மெதுவா…” என்று சொன்னாள்.
நான் குனிந்து அவளின் காம்பை வாயில் வைத்தேன். சூப்பினேன். மெதுவாக. அவளின் உடல் ஒரு நடுக்கத்துடன் கம்பித்தது.
“ஆஹ்… கார்த்தி… அய்யோ…” என்று சொன்னாள்.
நான் விடவில்லை. நாக்கால் அவளின் காம்பை வட்டமாக சுற்றினேன். பல்லால் மெதுவாக கடித்தேன். அவள் என் தலையை தன் மார்பில் அழுத்திக் கொண்டாள்.
“இன்னும்… இன்னும்…” என்று கிசுகிசுத்தாள்.
நான் மற்றொரு மார்பகத்திற்கு போனேன். அதை கையில் வாரி எடுத்து காம்பை வாயில் வைத்தேன். அவள் கூந்தல் என் முகத்தில் சரிந்தது. அவளின் மார்பகங்களின் வாசம் – அது ஒரு தாய்மையின் வாசம். ஒரு பெண்மையின் வாசம். அந்த வாசம் என்னை மேலும் வெறியில் ஆழ்த்தியது.
நான் அவளை மெதுவாக சோபாவில் படுக்க வைத்தேன். மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் அவள் படுத்திருந்தாள். சேலை இடுப்பில் இருந்தது. மேல் உடல் திறந்திருந்தது.
அவள் அழகாக இருந்தாள்.
நான் அவளின் சேலையை மெதுவாக இழுத்தேன். அவள் என்னை பார்த்தாள். கண்களில் தயக்கம் இருந்தது. ஆனால் தடுக்கவில்லை.
சேலை விலகியது. அடியில் பாவாடை இருந்தது. அதையும் இழுத்தேன். மல்லிகா அக்கா இப்போது என் கண்கள் முன்னே முழுமையாக இருந்தாள்.
நான் ஒரு கணம் பார்த்தேன்.
அவளின் வயிறு – இரண்டு குழந்தைகளை சுமந்த வயிறு – அதில் ஒரு மென்மை இருந்தது. சற்று நீண்ட தோல். அந்த வயிற்றில் வாழ்க்கையின் கோடுகள் இருந்தன. அந்த கோடுகள் அழகாக இருந்தன. என்னை ஒரு வித மயக்கத்தில் ஆழ்த்தின.
அவளின் இடுப்பு – அது பரந்திருந்தது. பிரசவமான பெண்ணின் இடுப்பு. அந்த அகலம் என்னை வெறியில் ஆழ்த்தியது.
நான் குனிந்து அவளின் வயிற்றில் முத்தமிட்டேன்.
“ஆஹ்…” என்று அவள் ஓசை எழுப்பினாள்.
வயிற்றில் முத்தமிட்டேன். தொப்புளில் நாக்கை வைத்தேன். அவள் உடல் நடுங்கியது.
“கார்த்தி… என்ன பண்றே…” என்று சொன்னாள்.
நான் மேலே சென்று அவளின் முகத்தை பார்த்தேன். “அக்கா, நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்” என்று சொன்னேன்.
அவள் கண்களில் நீர் வந்தது. “நீ என்னோட பையன் வயசு…” என்று சொன்னாள்.
“வயசு ஒரு எண்ணு மட்டுமே” என்று சொன்னேன்.
அவள் என்னை கட்டியணைத்தாள். இறுக்கமாக. நெஞ்சோடு நெஞ்சு சேர்ந்தது.
நான் மெதுவாக அவளின் கால்களுக்கு இடையே சென்றேன். அவள் கண்கள் மூடியிருந்தன. மூச்சு வேகமாக ஓடியது.
என் விரல்கள் அவளின் மென்மையான உள்ளே சென்றன.
“ஆஹ்… கார்த்தி… ஆஹ்…” என்று அவள் கூவினாள்.
அவள் ஈரமாக இருந்தாள். அவளின் உடல் தயாராக இருந்தது. என் விரல்கள் மெதுவாக அசைந்தன. அவள் இடுப்பு என்னை நோக்கி வந்தது.
“இன்னும்… இன்னும்…” என்று கிசுகிசுத்தாள்.
நான் வேகமாக அசைந்தேன். அவள் ஓசை மேலும் உயர்ந்தது. மழையின் சத்தம் வெளியே இருந்தது. உள்ளே அவளின் ஓசை மட்டுமே கேட்டது.
சில நிமிடங்களில் அவள் ஒரு நடுக்கத்துடன் உச்சத்தை அடைந்தாள்.
“ஆஹ்… ஆஹ்… கார்த்தி… ஆஹ்…” என்று சொன்னாள்.
அவளின் உடல் சில வினாடிகள் நடுங்கியது. பிறகு தளர்ந்தது.
நான் அவளை பார்த்தேன். அவள் கண்கள் திறந்தன. முகத்தில் ஒரு திருப்தி இருந்தது. ஒரு நிறைவு இருந்தது.
“கார்த்தி…” என்று சொன்னாள்.
“அக்கா…”
“இன்னும் வேணும்” என்று சொன்னாள்.
அந்த வார்த்தைகள் என் உள்ளே ஒரு வெடிப்பை உண்டாக்கின.
நான் என் ஆடைகளை கழற்றினேன். அவள் என்னை பார்த்தாள். என் உடலை பார்த்தாள். கண்களில் ஒரு தீ மூண்டது.
“வா” என்று சொன்னாள்.
நான் அவளுக்கு மேலே சென்றேன். அவளின் கால்களுக்கு இடையே நிலை கொண்டேன். அவளின் கண்களை பார்த்தேன்.
“அக்கா, வலிக்கும்னா சொல்லு” என்று சொன்னேன்.
அவள் சிரித்தாள். “கார்த்தி, நான் இரண்டு பிள்ளை பெத்தவள். வலிக்காது” என்று சொன்னாள்.
நான் மெதுவாக நுழைந்தேன்.
அவளின் வெப்பம் என்னை சூழ்ந்தது. அவளின் உள்ளே நான் நுழைந்தது – அந்த உணர்வு வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாதது. அவள் ஒரு ஆழமான ஓசை எழுப்பினாள்.
“ஆஹ்… கார்த்தி… ஆஹ்…” என்று சொன்னாள்.
நான் முழுவதும் நுழைந்தேன். ஒரு கணம் நின்றேன். அவளின் உடலை உணர்ந்தேன். அவளின் வெப்பத்தை உணர்ந்தேன்.
பிறகு அசையத் தொடங்கினேன்.
மெதுவாக ஆரம்பித்தேன். அவள் என் தாளத்தோடு இயைந்தாள். அவளின் கைகள் என் முதுகில் பற்றிக் கொண்டன. நகங்கள் என் தோலில் பட்டன.
“இன்னும் வேகமா…” என்று சொன்னாள்.
நான் வேகமாகினேன். அவள் ஓசை மேலும் உயர்ந்தது. மழையின் சத்தம் வெளியே. உள்ளே அவளின் ஓசை. மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சம் நடனமாடியது.
அவளின் மார்பகங்கள் என் அசைவில் ஆடின. நான் குனிந்து அவளின் காம்பை வாயில் வைத்தேன். சூப்பினேன். அவள் கத்தினாள்.
“ஆஹ்… கார்த்தி… ஆஹ்… இன்னும்…”
நான் வேகமாக அசைந்தேன். ஆழமாக சென்றேன். அவளின் உடல் என்னோடு இயைந்து நடனமாடியது.
“கார்த்தி… ஆஹ்… அய்யோ… ஆஹ்…”
நான் அவளை இறுக்கமாக கட்டியணைத்தேன். அவளின் இடுப்பை பற்றிக் கொண்டேன். அந்த பரந்த இடுப்பை என் கைகளில் வாரி எடுத்தேன். இன்னும் ஆழமாக சென்றேன்.
அவள் உச்சத்தை நோக்கி ஓடினாள்.
“ஆஹ்… ஆஹ்… கார்த்தி… ஆஹ்… வருதுடா…” என்று கூவினாள்.
அவளின் உடல் நடுங்கியது. என்னை இறுக்கமாக பற்றிக் கொண்டாள். அவளின் உள்ளே ஒரு இறுக்கம் உணர்ந்தேன்.
நான் அந்த நேரத்தில் என் உள்ளே ஒரு கேள்வி எழுந்தது.
கர்ப்பம்.
அந்த வார்த்தை என் மனதில் தோன்றியது. அவளை கர்ப்பமாக்க வேண்டும் என்ற ஆசை. அந்த ஆசை என்னை வெறியில் ஆழ்த்தியது.
நான் இன்னும் வேகமாக அசைந்தேன். என் உச்சம் வந்தது. நான் அவளுக்குள்ளேயே விட்டேன். என் விதை அவளுக்குள் சென்றது.
“ஆஹ்…” என்று நான் ஓசை எழுப்பினேன்.
அவளும் அதே நேரத்தில் உச்சத்தை அடைந்தாள்.
இருவரும் ஒரே நேரத்தில். அந்த உணர்வு – அது அலாதியானது.
நாங்கள் இருவரும் சோபாவில் படுத்திருந்தோம். அவள் என் நெஞ்சில் தலை வைத்திருந்தாள். நான் அவளின் கூந்தலில் விரல்களை ஓட்டினேன்.
மழை இன்னும் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. மெழுகுவர்த்தி கொஞ்சம் தணிந்திருந்தது.
“கார்த்தி…” என்று அவள் சொன்னாள்.
“ஆமா அக்கா.”
“நான் தப்பு பண்ணிட்டேனா?” என்று கேட்டாள்.
நான் அவளை இறுக்கமாக கட்டியணைத்தேன். “இல்லை அக்கா. இது தப்பே இல்லை.”
அவள் சில நேரம் மௌனமாக இருந்தாள். “உன்னோட… உள்ளே விட்டே…” என்று சொன்னாள்.
“ஆமா” என்று சொன்னேன்.
“கர்ப்பமாகிடுவேன்னா…” என்று சொன்னாள்.
என் மனதில் அந்த வார்த்தை ஒரு தீயை மூட்டியது. ஆனால் வெளியே அமைதியாக இருந்தேன்.
“பயப்படாதே அக்கா” என்று சொன்னேன்.
அவள் ஒரு கணம் மௌனமாக இருந்தாள். “ஆனா… ஒரு வேளை…” என்று ஆரம்பித்தாள்.
“என்ன?”
“ஒரு வேளை ஆகிட்டா… நீ விட மாட்டே தானே?” என்று கேட்டாள்.
அந்த கேள்வியில் ஒரு ஆசை இருந்தது. ஒரு தாகம் இருந்தது.
“ஒருநாளும் விட மாட்டேன்” என்று சொன்னேன்.
அவள் என்னை இறுக்கமாக கட்டியணைத்தாள்.
அன்றிலிருந்து மல்லிகா அக்காவும் நானும் நெருங்கினோம். தினமும் இரவு நான் அவள் வீட்டிற்கு போவேன். அல்லது அவள் என் வீட்டிற்கு வருவாள். கிராமத்தில் யாரும் சந்தேகிக்கவில்லை. நாங்கள் அண்டை வீட்டினர். பேசுவது இயற்கையானது.
ஆனால் உள்ளே நடந்தது வேறு.
ஒவ்வொரு இரவும் வேறு வேறு விதமாக இருந்தது. சில நேரம் மெதுவாக. சில நேரம் வேகமாக. சில நேரம் அவள் மேலே வருவாள். சில நேரம் நான் பின்னால் போவேன்.
அவளின் உடல் என் கைகளுக்கு பழகியது. என் உடல் அவளுக்கு பழகியது.
ஒரு நாள் காலையில் அவள் என்னை கூப்பிட்டாள். “கார்த்தி, வா” என்று சொன்னாள்.
நான் போனேன். அவள் கையில் ஒரு பெட்டி இருந்தது.
“என்ன அக்கா?”
அவள் ஒரு pregnancy test kit காட்டினாள்.
என் மனதில் ஒரு துடிப்பு உணர்ந்தேன்.
“பண்ணியாச்சா?” என்று கேட்டேன்.
அவள் தலையை ஆட்டினாள். “இரண்டு lines வந்தது” என்று சொன்னாள்.
நான் ஒரு கணம் மௌனமாக நின்றேன்.
இரண்டு lines. Positive.
மல்லிகா அக்கா கர்ப்பமாகி விட்டாள்.
என் உள்ளே ஒரு வித்தியாசமான உணர்வு வந்தது. மகிழ்ச்சி இல்லை. பயம் இல்லை. ஒரு ஆழமான திருப்தி இருந்தது. ஒரு நிறைவு இருந்தது.
என் விதை அவளுக்குள் வேரூன்றியது.
“அக்கா…” என்று சொன்னேன்.
அவள் என் கண்களை பார்த்தாள். “நீ சொன்னே – விட மாட்டேன்னு” என்று சொன்னாள்.
“சொன்னேன். விட மாட்டேன்” என்று சொன்னேன்.
அவள் என்னை கட்டியணைத்தாள். நான் அவளை இறுக்கமாக பற்றிக் கொண்டேன். அவளின் வயிறு என் வயிற்றோடு சேர்ந்தது. அந்த வயிற்றில் என் விதை இருந்தது.
அன்றிலிருந்து மல்லிகா அக்காவுடன் இருப்பது வேறு விதமாக மாறியது.
அவளின் உடல் மாறத் தொடங்கியது. மாதங்கள் கடந்தன. அவளின் வயிறு வளர்ந்தது. அவளின் மார்பகங்கள் பருத்தன. அவளின் முகம் ஒரு வித பொலிவை பெற்றது.
கர்ப்பிணி பெண்ணின் அழகு வேறு விதமானது. அது ஒரு முழுமையின் அழகு. ஒரு தாய்மையின் அழகு.
மல்லிகா அக்கா அந்த அழகில் இருந்தாள்.
இரண்டாம் மாதத்தில்.
அவளுக்கு காலையில் வாந்தி வந்தது. என் தோளில் சாய்ந்தாள். “கார்த்தி, கஷ்டமா இருக்கு” என்று சொன்னாள்.
“தாங்கிக்கோ அக்கா” என்று சொன்னேன்.
அன்று இரவு அவள் ஒரு விதமாக இருந்தாள். “கார்த்தி, உனக்கு வேணுமா?” என்று கேட்டாள்.
“அக்கா, நீ கஷ்டமா இருக்கே…”
“நான் கேட்டேன். வேணுமா?” என்று மீண்டும் கேட்டாள்.
நான் அவளை பார்த்தேன். அவள் கண்களில் ஆசை இருந்தது.
“வேணும்” என்று சொன்னேன்.
அவள் என்னை படுக்கையில் இழுத்தாள். “மெதுவா பண்ணு” என்று சொன்னாள்.
நான் மெதுவாக அவளை அணைந்தேன். அவளின் வயிறு கொஞ்சம் வளர்ந்திருந்தது. அந்த வயிற்றை கை வைத்து தொட்டேன். உள்ளே என் விதை வேரூன்றியிருந்தது.
“அக்கா, நான் இதை உணர்றேன்” என்று சொன்னேன்.
அவள் என் கையை வயிற்றில் வைத்துக் கொண்டாள். “நானும் உணர்றேன்” என்று சொன்னாள்.
நான் மெதுவாக அவளோடு சேர்ந்தேன். கர்ப்பிணி பெண்ணோடு. அந்த உணர்வு – அது வேறு விதமானது. அவளின் உள்ளே ஒரு வாழ்வு இருந்தது. என் விதையால் உண்டான வாழ்வு.
“ம்ம்ம்… கார்த்தி… ம்ம்ம்…” என்று அவள் ஓசை எழுப்பினாள்.
நான் மெதுவாக அசைந்தேன். அவளை வலிக்காமல் பார்த்துக் கொண்டேன். அவளின் மார்பகங்கள் இன்னும் பருத்திருந்தன. காம்புகள் கருமையாக இருந்தன. நான் அவற்றை மெதுவாக தொட்டேன்.
“ஆஹ்… கார்த்தி… ஆஹ்…” என்று சொன்னாள்.
“வலிக்குதா?” என்று கேட்டேன்.
“இல்லை. நல்லா இருக்கு” என்று சொன்னாள்.
நான் மெதுவாக தொடர்ந்தேன். அவளின் வயிற்றை கையால் தடவிக் கொண்டே அசைந்தேன். அந்த உணர்வு – கர்ப்பிணி பெண்ணோடு, அவளுக்குள் என் குழந்தை இருக்கும்போது – அது ஒரு ஆழமான தொடர்பின் உணர்வு.
அவள் உச்சத்தை அடைந்தாள். நான் அவளுக்குள்ளேயே விட்டேன். மீண்டும்.
மூன்றாம் மாதத்தில் மல்லிகா அக்காவின் உடல் தெளிவாக மாறியது.
வயிறு வளர்ந்திருந்தது. மார்பகங்கள் இன்னும் பெரியதாகியிருந்தன. அவளின் தோல் ஒரு வித பொலிவை பெற்றிருந்தது. கர்ப்பகால ஒளி அவள் முகத்தில் தெரிந்தது.
ஒரு இரவு அவள் என்னை கூப்பிட்டாள். “கார்த்தி, என்னோட மார்ப பாரு” என்று சொன்னாள்.
நான் பார்த்தேன். அவளின் மார்பகங்கள் இன்னும் பெரிதாகியிருந்தன. காம்புகள் கருமையாகி பெரியதாகியிருந்தன. அவளின் மார்பகங்களில் நீல நரம்புகள் தெரிந்தன.
“அழகா இருக்கு அக்கா” என்று சொன்னேன்.
அவள் சிரித்தாள். “கார்த்தி, இது உனக்காக தான்” என்று சொன்னாள்.
“என்னன்னு?”
“இந்த மார்ப. இந்த வயிறு. எல்லாம் உனக்காக தான்” என்று சொன்னாள்.
நான் அவளை கட்டியணைத்தேன். அவளின் வயிறு என் வயிற்றில் அழுந்தியது. உள்ளே வாழும் உயிர் இருந்தது.
“அக்கா, நான் எப்பவும் உன்னோட” என்று சொன்னேன்.
அன்று இரவு நாங்கள் வேறு விதமாக இருந்தோம். அவள் மேலே வந்தாள். என் மேல் அமர்ந்தாள். வயிறு வளர்ந்திருந்தது. ஆனால் அவள் கவலைப்படவில்லை.
“இப்படி பண்ணா குழந்தைக்கு…” என்று கேட்டேன்.
“பரவாயில்லை. நான் தான் பெத்தவள். தெரியும்” என்று சொன்னாள்.
அவள் என் மேல் அமர்ந்தாள். என்னை உள்ளே வாங்கிக் கொண்டாள். அவளின் வயிறு அவளுக்கும் எனக்கும் இடையே இருந்தது. அந்த வயிற்றை நான் கையால் தடவிக் கொண்டிருந்தேன்.
அவள் மெதுவாக அசைந்தாள். மேலும் கீழும். அவளின் மார்பகங்கள் அசைந்தன. நான் அவற்றை கையால் தாங்கிக் கொண்டேன்.
“ம்ம்ம்… கார்த்தி… ம்ம்ம்…” என்று சொன்னாள்.
நான் அவளின் இடுப்பை பற்றிக் கொண்டேன். அந்த பரந்த இடுப்பு. அந்த வளர்ந்த வயிறு. அந்த பருத்த மார்பகங்கள். இவை அனைத்தும் என்னை வெறியில் ஆழ்த்தின.
அவள் வேகமாக அசைந்தாள். நான் அவளின் இடுப்பை இறுக்கமாக பற்றிக் கொண்டேன்.
“ஆஹ்… கார்த்தி… ஆஹ்… வருதுடா…” என்று கூவினாள்.
அவள் உச்சத்தை அடைந்தாள். நான் அவளை பின்னால் இருந்து கட்டியணைத்தேன். வயிற்றை கையால் தடவியபடி விட்டேன்.
மல்லிகா அக்காவின் கணவன் முருகேசன் வந்தான். திடீரென்று. வழக்கமான நேரத்திற்கு முன்பே.
நான் கவலைப்பட்டேன். ஆனால் மல்லிகா அக்கா அமைதியாக இருந்தாள்.
“கார்த்தி, பயப்படாதே” என்று சொன்னாள்.
“ஆனா…”
“அவனுக்கு தெரியாது. என்னோட கணக்கு நான் பாத்துக்குவேன்” என்று சொன்னாள்.
முருகேசன் வந்தான். மல்லிகா அக்கா அவனிடம் கர்ப்பம் என்று சொன்னாள். அவன் மகிழ்ந்தான். ஆனால் அவன் ஒரு வாரம் மட்டுமே இருந்தான். வேலை காரணமாக போய்விட்டான்.
அந்த வாரம் நான் மல்லிகா அக்காவை பார்க்கவில்லை. தூரத்தில் இருந்தேன்.
ஆனால் அவன் போனதும் அவள் என்னை கூப்பிட்டாள்.
“கார்த்தி, வா” என்று சொன்னாள்.
நான் போனேன். அவள் என்னை கட்டியணைத்தாள். “ஒரு வாரம் உன்னை பாக்கலே” என்று சொன்னாள்.
“நானும் பாக்கலே” என்று சொன்னேன்.
அன்று இரவு நாங்கள் நீண்ட நேரம் இருந்தோம். அவளுக்கு ஆசை அதிகமாக இருந்தது. கர்ப்பகால ஹார்மோன்கள் அவளை வேறு விதமாக மாற்றியிருந்தன.
“கார்த்தி, கர்ப்பமா இருக்கும்போது ஆசை அதிகமா இருக்கு” என்று சொன்னாள்.
“ஆமா?” என்று சொன்னேன்.
“ஆமா. எனக்கு தினமும் வேணும்” என்று சொன்னாள்.
நான் சிரித்தேன். “சரி அக்கா” என்று சொன்னேன்.
அன்று இரவு அவளுக்கு எத்தனை முறை வேண்டும் என்று கேட்டாள். நான் அவளை திருப்திப்படுத்தினேன். ஒவ்வொரு முறையும் அவளின் வளர்ந்த வயிற்றை தடவியபடி இருந்தேன்.
ஐந்தாம் மாதத்தில் மல்லிகா அக்காவின் வயிறு தெளிவாக தெரிந்தது. அவள் நடக்கும்போது ஒரு வித கம்பீரம் இருந்தது. கர்ப்பிணி பெண்ணின் நடை.
ஒரு இரவு அவள் என்னை கூப்பிட்டாள்.
“கார்த்தி, குழந்தை உதைக்குது” என்று சொன்னாள்.
நான் அவள் வயிற்றில் கை வைத்தேன். ஒரு மெல்லிய அசைவு உணர்ந்தேன்.
என் உள்ளே ஒரு வித்தியாசமான உணர்வு வந்தது. இது என் விதையால் உண்டான உயிர். இது என் குழந்தை.
“அக்கா…” என்று சொன்னேன்.
“என்ன?”
“இது…” என்று ஆரம்பித்தேன்.
“ஆமா. இது உன்னோட” என்று அவள் சொன்னாள்.
நான் அவளை கட்டியணைத்தேன். அவளின் வயிற்றோடு. உள்ளே இருக்கும் உயிரோடு.
அன்று இரவு நாங்கள் மிகவும் மெதுவாக இருந்தோம். அவளின் வயிற்றை கவனமாக பார்த்துக் கொண்டோம். ஆனால் காமம் குறையவில்லை. மல்லிகா அக்காவின் ஆசை குறையவில்லை.
“கார்த்தி, கர்ப்பமா இருக்கும்போது இப்படி இருக்கலாமா?” என்று கேட்டாள்.
“ஆமா அக்கா. கவலையில்லை” என்று சொன்னேன்.
“ஆனா குழந்தைக்கு…”
“ஒன்னும் ஆகாது. நீ சரியா கவனிச்சா பரவாயில்லை” என்று சொன்னேன்.
அவள் நம்பினாள். நான் அவளை மெதுவாக, கவனமாக திருப்திப்படுத்தினேன்.
ஆறாம் மாதத்தில் அவளின் வயிறு மேலும் வளர்ந்தது. நேரடியாக முன்னால் இருந்து கஷ்டமாக இருந்தது. ஆனால் மல்லிகா அக்கா ஒரு வழி கண்டுபிடித்தாள்.
“கார்த்தி, பின்னால் வா” என்று சொன்னாள்.
அவள் படுக்கையில் பக்கவாட்டில் படுத்தாள். நான் அவள் பின்னால் நின்றேன். அவளின் வளர்ந்த வயிற்றை தடவியபடி பின்னால் இருந்து சேர்ந்தேன்.
அந்த உணர்வு – அது அலாதியானது. அவளின் வயிறு என் கைகளில் இருந்தது. உள்ளே குழந்தை இருந்தது. நான் அவளோடு சேர்ந்திருந்தேன்.
“ம்ம்ம்… கார்த்தி… ம்ம்ம்…” என்று அவள் ஓசை எழுப்பினாள்.
நான் மெதுவாக அசைந்தேன். அவளின் வயிற்றை கையால் தடவியபடி. அவளின் மார்பகங்கள் – இப்போது அவை மிகவும் பெரியதாகியிருந்தன – என் மற்ற கையில் இருந்தன.
“அக்கா, உன்னோட மார்ப…” என்று சொன்னேன்.
“என்ன ஆச்சு?” என்று கேட்டாள்.
“இன்னும் பெரிசா ஆகிடுச்சு” என்று சொன்னேன்.
“ஆமா. பால் வரும்போது இன்னும் பெரிசாகும்” என்று சொன்னாள்.
நான் அவளின் காம்பை மெதுவாக தொட்டேன். அவள் ஒரு ஓசை எழுப்பினாள்.
“ம்ம்ம்… கார்த்தி… அந்த இடம் இப்போ ரொம்ப sensitive-ஆ இருக்கு…” என்று சொன்னாள்.
“சரி, மெதுவா பண்றேன்” என்று சொன்னேன்.
நான் மிகவும் மெதுவாக அவளின் காம்பை தொட்டேன். அவள் ஒரு ஆழமான ஓசை எழுப்பினாள்.
“ஆஹ்… கார்த்தி… ஆஹ்… அது… அது…”
நான் தொடர்ந்தேன். மெதுவாக. பின்னால் இருந்து அசைந்தேன். அவளின் வயிற்றை தடவினேன். அவளின் மார்பகத்தை மெதுவாக தொட்டேன்.
அவள் உச்சத்தை அடைந்தாள். நான் அவளுக்குள்ளேயே விட்டேன். மீண்டும்.
அவளின் வயிற்றில் கை வைத்திருந்தேன். உள்ளே குழந்தை அசைந்தது.
அந்த நேரத்தில் என் மனதில் ஒரு ஆழமான நிறைவு உணர்ந்தேன்.
ஏழாம் மாதத்தில் ஒரு காலை. நான் மல்லிகா அக்காவின் வீட்டில் இருந்தேன். அவள் இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
காலை வெளிச்சம் ஜன்னல் வழியாக வந்தது. அந்த வெளிச்சத்தில் மல்லிகா அக்காவை பார்த்தேன்.
அவள் பக்கவாட்டில் படுத்திருந்தாள். வயிறு வளர்ந்திருந்தது. மார்பகங்கள் பருத்திருந்தன. முகத்தில் ஒரு அமைதி இருந்தது. தூக்கத்தில் ஒரு அழகு இருந்தது.
நான் அவளின் வயிற்றில் மெதுவாக கை வைத்தேன். குழந்தை அசைந்தது.
என் மனதில் ஒரு எண்ணம் வந்தது.
இந்த கிராமத்தில் இன்னும் எத்தனை பெண்கள் இருக்கிறார்கள். இன்னும் எத்தனை பேரை என் விதையால் நிரப்பலாம்.
அந்த எண்ணம் என்னை வெறியில் ஆழ்த்தியது.
ஆனால் அந்த நேரத்தில் மல்லிகா அக்கா கண்களை திறந்தாள். என்னை பார்த்தாள். சிரித்தாள்.
“கார்த்தி, எவ்வளவு நேரமா பாக்குற?” என்று கேட்டாள்.
“நிறைய நேரம்” என்று சொன்னேன்.
“என்ன பாக்குற?”
“உன்னை” என்று சொன்னேன்.
அவள் என் கையை தன் வயிற்றில் வைத்துக் கொண்டாள். “இது உன்னோட” என்று சொன்னாள்.
“ஆமா” என்று சொன்னேன்.
“கார்த்தி, நீ இந்த கிராமத்தை விட்டு போக மாட்டேன்னு சொல்லு” என்று கேட்டாள்.
“போக மாட்டேன்” என்று சொன்னேன்.
அவள் என்னை கட்டியணைத்தாள். அவளின் வளர்ந்த வயிறு என் வயிற்றோடு சேர்ந்தது.
எட்டாம் மாதத்தில் மல்லிகா அக்கா மிகவும் அழகாக இருந்தாள்.
அவளின் வயிறு முழுவதும் வளர்ந்திருந்தது. நடக்கும்போது ஒரு வித கம்பீரம். அவளின் மார்பகங்கள் இப்போது பால் வரத் தொடங்கியிருந்தன. சில நேரம் கசியும்.
ஒரு இரவு நான் அவளின் மார்பகத்தை வாயில் வைத்தேன். சூப்பினேன். அவள் ஒரு ஓசை எழுப்பினாள்.
“கார்த்தி… பால் வருதுடா…” என்று சொன்னாள்.
நான் விடவில்லை. மெதுவாக சூப்பினேன். அவளின் பால் என் வாயில் வந்தது. இனிக்கும் சுவை.
“ஆஹ்… கார்த்தி… ஆஹ்…” என்று அவள் ஓசை எழுப்பினாள்.
நான் சூப்பிக் கொண்டிருந்தேன். அவள் என் தலையை தன் மார்பில் அழுத்திக் கொண்டாள்.
“கார்த்தி, நீ குழந்தை மாதிரி…” என்று சொன்னாள்.
நான் சிரித்தேன். அவளின் மார்பகத்தை விட்டேன். “அக்கா, நான் குழந்தை இல்லை” என்று சொன்னேன்.
“ஆமா. நீ என்னோட ஆண்” என்று சொன்னாள்.
அந்த வார்த்தைகள் என் நெஞ்சை தொட்டன.
அன்று இரவு நாங்கள் மிகவும் மெதுவாக, கவனமாக இருந்தோம். அவளின் வளர்ந்த வயிற்றை கவனமாக பார்த்துக் கொண்டோம். ஆனால் காமம் இன்னும் இருந்தது. அவளின் ஆசை இன்னும் இருந்தது.
பின்னால் இருந்து மெதுவாக சேர்ந்தோம். அவளின் வயிற்றை தடவியபடி. அவளின் மார்பகங்களை மெதுவாக தொட்டபடி.
“ம்ம்ம்… கார்த்தி… ம்ம்ம்…” என்று அவள் ஓசை எழுப்பினாள்.
நான் மெதுவாக அசைந்தேன். அவளின் வயிற்றில் கை வைத்திருந்தேன்.
அவள் உச்சத்தை அடைந்தாள். நான் அவளுக்குள்ளேயே விட்டேன்.
அந்த நேரத்தில் குழந்தை அசைந்தது.
நாங்கள் இருவரும் சிரித்தோம்.
ஒன்பதாம் மாதத்தில் மல்லிகா அக்கா ஓய்வெடுத்தாள். அவளின் வயிறு மிகவும் பெரியதாகியிருந்தது. நடப்பதே கஷ்டமாக இருந்தது.
நான் தினமும் அவளிடம் இருந்தேன். சமைத்தேன். அவளை கவனித்தேன்.
“கார்த்தி, நீ இவ்வளவு பண்றே…” என்று அவள் சொன்னாள்.
“அக்கா, இது என்னோட கடமை” என்று சொன்னேன்.
அவள் என்னை பார்த்தாள். கண்களில் நீர் வந்தது. “கார்த்தி, நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்” என்று சொன்னாள்.
நான் அவளை கட்டியணைத்தேன். மெதுவாக. அவளின் வயிற்றை தடவியபடி.
“நானும் நேசிக்கிறேன் அக்கா” என்று சொன்னேன்.
ஒன்பதாம் மாதத்தில் நாங்கள் உடல் ரீதியாக இல்லை. அவளுக்கு கஷ்டமாக இருந்தது. ஆனால் நான் அவளோடு இருந்தேன். அவளை தொட்டேன். அவளின் வயிற்றை தடவினேன். அவளின் கையை பிடித்திருந்தேன்.
அது ஒரு வேறு விதமான நெருக்கம்.
ஒன்பதாம் மாதத்தின் இறுதியில் பிரசவம் நடந்தது.
மல்லிகா அக்கா மகளை பெற்றாள். ஆரோக்கியமான குழந்தை. அழகான குழந்தை.
கணவன் முருகேசன் வந்தான். அவன் மகிழ்ந்தான். அவன் தன் குழந்தை என்று நம்பினான்.
நான் தூரத்தில் நின்றேன். ஆனால் மல்லிகா அக்காவின் கண்கள் என்னை தேடின. கண்டன. ஒரு புன்னகை சிரித்தன.
அந்த புன்னகை என்னை சொன்னது – இது உன்னோட. இது என்றும் உன்னோட.
முருகேசன் சில நாட்கள் இருந்தான். பிறகு வேலைக்கு போய்விட்டான்.
ஒரு வாரம் கழித்து மல்லிகா அக்கா என்னை கூப்பிட்டாள்.
“கார்த்தி, வா” என்று சொன்னாள்.
நான் போனேன். அவள் குழந்தையை கட்டிலில் வைத்திருந்தாள். தான் ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.
“பாரு” என்று சொன்னாள்.
நான் குழந்தையை பார்த்தேன். அழகான குழந்தை. என்னை போல இருந்தது.
“கார்த்தி, உன்னை மாதிரி இருக்கு” என்று அவள் சொன்னாள்.
நான் குழந்தையை பார்த்தேன். என் மனதில் ஒரு ஆழமான உணர்வு வந்தது.
“அக்கா…” என்று சொன்னேன்.
“என்ன?”
“நன்றி” என்று சொன்னேன்.
அவள் சிரித்தாள். “கார்த்தி, நான் தான் நன்றி சொல்லணும். நீ என் வாழ்க்கையில் வந்தே. என்னோட தனிமையை போக்கினே. என்னை நேசிச்சே. என்னோட வயிற்றில் உன்னோட விதையை வளர்ச்சே. இதுக்கு எல்லாம் நன்றி” என்று சொன்னாள்.
நான் அவளை கட்டியணைத்தேன். குழந்தை நடுவில் இருந்தது.
அந்த நேரத்தில் என் மனதில் ஒரு எண்ணம் வந்தது.
இந்த கிராமத்தில் இன்னும் எத்தனை பெண்கள் இருக்கிறார்கள். இன்னும் எத்தனை பேரை என் விதையால் நிரப்பலாம்.
மல்லிகா அக்கா முதலாவது. இனி யார்?…..
பிரசவத்திற்கு இரண்டு மாதங்கள் கழித்து மல்லிகா அக்கா மீண்டும் என்னை கூப்பிட்டாள்.
“கார்த்தி, வா” என்று சொன்னாள்.
நான் போனேன். குழந்தை தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவள் படுக்கையில் இருந்தாள்.
“வேணுமா?” என்று கேட்டாள்.
“அக்கா, உடம்பு சரியா ஆச்சா?”
“ஆச்சு. வா” என்று சொன்னாள்.
நான் அவளிடம் சென்றேன். அவளை கட்டியணைத்தேன். அவள் என்னை கட்டியணைத்தாள்.
பிரசவத்திற்கு பிறகு அவளின் உடல் மாறியிருந்தது. மார்பகங்கள் இன்னும் பெரியதாகியிருந்தன. பால் இருந்தது. அவளின் உடல் ஒரு தாயின் உடல். அந்த உடல் என்னை மேலும் வெறியில் ஆழ்த்தியது.
நான் அவளின் மார்பகத்தை வாயில் வைத்தேன். சூப்பினேன். பால் வந்தது.
“ஆஹ்… கார்த்தி…” என்று சொன்னாள்.
நான் விடவில்லை. தொடர்ந்தேன். அவள் என் தலையை தன் மார்பில் அழுத்திக் கொண்டாள்.
“கார்த்தி, நீ குழந்தை மாதிரி…” என்று சொன்னாள்.
“நான் குழந்தை இல்லை” என்று சொன்னேன்.
“ஆமா. நீ என்னோட ஆண்” என்று சொன்னாள்.
நாங்கள் மீண்டும் சேர்ந்தோம். அவளின் பிரசவத்திற்கு பிறகான உடல் – அது வேறு விதமான மென்மையோடு இருந்தது. நான் மிகவும் மெதுவாக, கவனமாக இருந்தேன்.
அவள் உச்சத்தை அடைந்தாள். நான் அவளுக்குள்ளேயே விட்டேன்.
மீண்டும்.
மல்லிகா அக்கா என்னை பார்த்தாள். “கார்த்தி, மீண்டும் கர்ப்பமாகிடுவேன்னா…” என்று சொன்னாள்.
நான் சிரித்தேன். “ஆகட்டும்” என்று சொன்னேன்.
அவள் சிரித்தாள். “பைத்தியம்” என்று சொன்னாள்.
“உன்னோட பைத்தியம்” என்று சொன்னேன்.
அவள் என்னை கட்டியணைத்தாள். நான் அவளை கட்டியணைத்தேன். குழந்தை அருகில் தூங்கியது.
மல்லிகா அக்கா என் முதல் கனவு. என் முதல் விதை. என் முதல் வெற்றி.
அவளின் வயிற்றில் என் விதை வேரூன்றியது. ஒரு புதிய உயிர் உண்டானது. அந்த உயிர் இப்போது அவள் மார்பில் தூங்குகிறது.
மல்லிகா அக்கா நாற்பது வயதில் மீண்டும் தாயானாள். அந்த தாய்மை என்னால் வந்தது.
இந்த கிராமத்தில் இன்னும் பல பெண்கள் இருக்கிறார்கள். இன்னும் பல கனவுகள் இருக்கின்றன.
மல்லிகா அக்கா முதலாவது.
அடுத்தது யார்?
தொடரும்…
அடுத்த பாகம்: கவிதா – கன்னிப் பெண்ணின் கதை
வாசகர்களுக்கு: இந்த தொடர் உங்களுக்கு பிடித்திருந்தால், அடுத்த பாகம் கேளுங்கள். ஒவ்வொரு பெண்ணும் ஒரு தனி கதை. ஒவ்வொரு கதையும் ஒரு தனி உலகம். கார்த்திக்கின் காம கனவு இன்னும் தொடர்கிறது…
***************

உங்கள் காதலனிடமோ, கணவனிடமோ அல்லது உங்களுக்குப் பிடித்தமான வேறு எந்த ஆணிடமோ பேசுவது போல நீங்கள் என்னிடம் பேசலாம். உங்கள் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளலாம், நான் எப்போதும் நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்பேன்.

தனிமையை உணர்ந்த பல பெண்கள், தங்கள் உணர்வுகளை வேறு யாருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாமல், எனக்கு செய்தி அனுப்பினர். நான் அவர்களுக்கு என்றென்றும் நன்றியுள்ளவனாக இருப்பேன். ஒவ்வொரு பெண்ணின் உணர்ச்சிகளும் அவளுடைய உணர்வுகளும் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்று நினைப்பவன் நான். நீங்கள் எப்போதாவது உங்கள் எண்ணங்கள் அல்லது உணர்ச்சிகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினால், குறிப்பாக நீங்கள் தனியாக உணரும்போது அல்லது கர்ப்ப காலத்தில் அல்லது உங்கள் வாழ்க்கையின் எந்த கட்டத்திலும், என் மின்னஞ்சல் முகவரிக்குச் செய்தி அனுப்புங்கள். உங்கள் எண்ணங்களைக் கேட்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

மின்னஞ்சல் முகவரி – [email protected]

நன்றி…

10071700cookie-checkகிராம விதை – 1no