நான் கார்த்திக்.
எனக்கு சிறு வயசுல இருந்தே கதை எழுதறது பிடிக்கும். பள்ளி முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம் வேலைக்கு போனாலும் இரவு நேரத்துல மட்டும் உட்காந்து எழுதுவேன். சாதாரண காதல் கதைகள் அல்ல. மனிசங்களுக்குள்ள இருக்கிற ஆசை, பயம், வெட்கம், உடல் ஈர்ப்பு இதெல்லாம் கலந்த கதை. அதை ஒரு தமிழ் இணைய தளத்துல போட்டு வைப்பேன். பெயர் போட மாட்டேன். அநாமதேயமா எழுதுவேன்.
அந்தக் கதைதான் என் வாழ்க்கையை மாத்தியது.
கதை போட்டு ஒரு வாரம் ஆகியிருக்கும். ஒரு மாலை நேரம் வாட்ஸ்அப்ல தெரியாத நம்பர்ல இருந்து மெசேஜ் வந்தது.
“நீங்க எழுதின அந்தக் கதை நான் படிச்சேன். ரொம்ப நேரம் உட்கார்ந்து படிச்சேன். இப்படி ஒரு கதை இதுவரைக்கும் படிக்கல. நீங்கதானே எழுதினீங்க?”
நான் பார்த்தேன். புரோஃபைல்ல ஒரு பெண். புன்னகை. கழுத்துல சின்ன சங்கிலி. பின்னாடி பள்ளி கட்டிடம் மாதிரி தெரியுது.
நான் கேட்டேன். “நீங்க யார்?”
“நான் சரண்யா. சென்னைல பள்ளி ஆசிரியர். ஆங்கிலம் சொல்லிக் கொடுக்கிறேன். உங்க கதையை ஒரு நண்பி அனுப்பினா. படிச்சு முடிச்சதும் தூக்கம் வரல.”
அவளோட குரல் அப்புறம்தான் கேட்டேன். முதல் அழைப்பு அதே இரவு வந்தது. இரவு பதினொன்னு மணி. நான் படுக்க போற நேரம்.
“கார்த்திக்… இப்ப பேசலாமா? தொந்தரவா இல்லையா?”
குரல் அமைதியா இருந்தது. கொஞ்சம் நடுங்கியது மாதிரி. பள்ளி ஆசிரியர் குரல்னு சொன்னாலும், அதில் ஒரு தனியான பசி இருந்தது.
நான் சொன்னேன். “பேசுங்க சரண்யா.”
அவள் சிரிச்சா. “என்னை சரண்யான்னு கூப்பிடாதீங்க. வீட்டுல எல்லாரும் சரூனு கூப்பிடுவாங்க. நீங்களும் அப்படி கூப்பிடுங்க.”
அப்புறம் நாலு வாரங்கள் அவள் என்னை விடல.
முதல் வாரத்துல அவள் தினமும் இரவு அழைப்பா. பள்ளி முடிஞ்சு வீட்டுக்கு வந்து சாப்பாடு முடிச்சு, படுக்கைக்கு போற முன்னாடி. சில சமயம் பத்து மணி. சில சமயம் பதினொன்னு. ஒரு நாள் பள்ளி விடுமுறைனு பகல்லயும் அழைச்சா.
“இன்னைக்கு குழந்தைங்க இல்ல. வீட்டுல தனியா இருக்கேன். உங்க கதையில வர்ற அந்தப் பெண் மாதிரி நான் இருக்கேன்னு தோணுது. அவளுக்குள்ள இருக்கிற வெட்கமும் ஆசையும் எனக்குள்ளயும் இருக்கு.”
நான் கேட்டேன். “நீங்க எத்தனை வயசு?”
“முப்பத்திரண்டு. கல்யாணம் ஆகல. வீட்டுல கல்யாணம் பேசுறாங்க. நான் தள்ளிப்போடுறேன். காரணம் சொல்ல முடியல.”
இரண்டாவது வாரத்துல பேச்சு மாற ஆரம்பிச்சது.
ஒரு இரவு அவள் கேட்டா. “நீங்க எழுதும்போது உடம்புல என்ன ஆகும்? உண்மையா சொல்லுங்க.”
நான் சிரிச்சேன். “கை நடுங்கும். மூச்சு வேகமாகும். சில சமயம் எழுதி முடிக்க முடியாம நிறுத்திடுவேன்.”
அவள் ஒரு நிமிஷம் பேசல. பிறகு மெதுவா சொன்னா. “நானும் அப்படித்தான் படிக்கும்போது. கதையில அவன் அவளோட காதுக்குள்ள பேசும்போது… நான் போனை கீழ வச்சிட்டு கண்கள மூடினேன். என் காதுல யாரோ பேசுறாங்களா மாதிரி இருந்துச்சு.”
அடுத்த நாள் இரவு அவள் இன்னும் நெருங்கினா.
“கார்த்திக்… நீங்க எழுதின அந்த இடம்ல… அவன் அவளோட இடுப்பை தொடும்போது அவள் உடம்பு சிலிர்த்ததா எழுதியிருந்தீங்க. அந்த வரியை நான் மூணு தடவை படிச்சேன். படிச்சதும் என் இடுப்புல ஒரு வெப்பம் வந்தது. நான் சேலையை நேராக்கினேன். ஆனா வெப்பம் போகல.”
நான் மெதுவா கேட்டேன். “இப்ப எப்படி இருக்கீங்க?”
“படுக்கையில படுத்துருக்கேன். விசிறி சுத்துது. ஜன்னல் திறந்து வச்சிருக்கேன். வெளியில ரோட்டு சத்தம் கேக்குது. ஆனா என் காதுல உங்க குரல் மட்டும் நிறைய இருக்கு.”
மூன்றாவது வாரத்துல அவள் அழைக்கிற நேரம் மாறிடுச்சு. சில நாள் காலை ஆறு மணிக்கே அழைப்பா.
“தூக்கம் வரல. இரவு முழுக்க உங்களை நினைச்சேன். பள்ளிக்கு போகணும். ஆனா உடல் சரியா இல்ல.”
“என்ன ஆச்சு?”
அவள் குரல் கீழ இறங்கினது. “இரவு நான் என் கையை என் தொடை மேல வச்சேன். அப்புறம் மேல தூக்கினேன். சேலை உள்ள மடிச்சிருந்தது. நான் அதை விலத்தினேன். நீங்க கதையில எழுதின மாதிரி… மெதுவா…”
அவள் முழுசா சொல்லல. மூச்சு மட்டும் கேட்டுக்கிட்டிருந்தது.
நான் சொன்னேன். “சரூ… நிறுத்தாதீங்க. சொல்லுங்க.”
“நான் பயந்துட்டேன். ஆனா நிறுத்த முடியல. என் விரல்கள் நனைஞ்சுடுச்சு. நான் போனை காதுல அழுத்தினேன். நீங்க இங்க இருக்கீங்களா மாதிரி பேசினேன். ‘கார்த்திக்… இங்க பாருங்க’னு சொன்னேன். யாரும் கேக்கல. நான் ஒருத்தியா தனியா முணுமுணுச்சேன்.”
அன்று இரவு அவள் மறுபடியும் அழைச்சா. இப்ப குரல் தெளிவா இருந்தது. வெட்கம் கொஞ்சம் குறைஞ்சிருந்தது.
“நான் உங்களை பார்க்கணும்னு ஆசை. ஆனா பயமா இருக்கு. நான் ஆசிரியை. சென்னைல எல்லாரும் என்னை மேடம்னு கூப்பிடுறாங்க. வீட்டுல அப்பா அம்மா இருக்காங்க. நான் இப்படி பேசுறேன்னு யாருக்கும் தெரியக்கூடாது.”
நான் சொன்னேன். “நான் உங்களை கட்டாயப்படுத்தல. நீங்க தான் அழைக்கிறீங்க.”
அவள் சிரிச்சா. அந்த சிரிப்புல வெட்கமும் ஆசையும் கலந்திருந்தது.
“ஆமா. நான் தான் அழைக்கிறேன். தினமும் அழைக்கிறேன். உங்க குரல் கேக்காட்டி எனக்கு நாளே முடிஞ்ச மாதிரி இருக்கு.”
நாலாவது வாரத்துல பேச்சு முழுசா உடலுக்குள்ள போயிடுச்சு.
ஒரு வெள்ளிக்கிழமை இரவு பதினொன்னரை. அவள் அழைச்சா. பின்னணியில மழை சத்தம்.
“இன்னைக்கு மழை. நான் ஜன்னல் பக்கம் நிக்கிறேன். சேலை நனைஞ்சிருக்கு. உடம்பு குளிர்ல நடுங்குது. ஆனா உள்ளே தீ இருக்கு.”
“எங்க இருக்கு தீ?”
அவள் ஒரு நொடி நிறுத்தினா. பிறகு மெதுவா, ஒவ்வொரு வார்த்தையாக சொன்னா.
“என் மார்புல. நான் பிளவுஸ் பொத்தான் தளர்த்தினேன். காத்து உள்ள வருது. முலை நுனி குளிர்ல நிமிர்ந்துருக்கு. நான் அதைத் தொட்டேன். உங்க கைன்னு நினைச்சேன். உங்க விரல் நுனி என் தோலை தேய்க்குதுன்னு நினைச்சேன்.”
நான் மெளனமா இருந்தேன். அவள் தொடர்ந்தா.
“கார்த்திக்… நான் பொய் சொல்லல. இந்த நாலு வாரத்துல நீங்க என் உடம்புல குடிபுகுந்துட்டீங்க. நான் கிளாஸ் எடுக்கும்போது கூட உங்க முகம் வரும். குழந்தைங்க முன்னாடி நான் முகம் மாத்தணும். ஆனா உள்ளே நான் நனைஞ்சுட்டு இருக்கேன்.”
“இன்னைக்கு என்ன வேணும்?”
அவள் குரல் உடைஞ்சது.
“நீங்க வேணும். உங்க கை வேணும். உங்க வாய் வேணும். நான் இனிமே தனியா தொட்டுக்க முடியல. என் விரல்கள் போதாது. நீங்க வரணும்.”
நான் கேட்டேன். “எங்க?”
“என் தோழி வீடு காலியா இருக்கு. அண்ணா நகர்ல. அவ அவளுக்கு ஊருக்கு போயிருக்கா. வீடு என்கிட்ட குடுத்தா. நாளைக்கு சனிக்கிழமை. பள்ளி விடுமுறை. நீங்க காலை பத்து மணிக்கு வர முடியுமா?”
நான் சொன்னேன். “வரேன்.”
அவள் மூச்சு விட்டா. “வரும்போது என்னை மேடம்னு கூப்பிடாதீங்க. சரூனு கூப்பிடுங்க. நான் இன்னைக்கு இரவு உங்களுக்காக காத்துக்கிட்டு படுத்துக்கிறேன். நான் உள்ளாடை மட்டும் போட்டு படுப்பேன். நீங்க வர்ற வரைக்கும் என் கை என் தொடைக்குள்ள இருக்கும். ஆனா நான் முடிக்க மாட்டேன். நீங்க வந்து முடிக்கணும்.”
அன்று இரவு நான் தூங்கல.
அடுத்த நாள் காலை நான் அண்ணா நகர் போனேன். அவள் சொன்ன முகவரி. இரண்டாவது மாடி. மணி அடிச்சேன்.
கதவு திறந்தது.
சரண்யா நின்னா. முப்பத்திரண்டு வயசு. உயரம் சராசரி. மேனி கொஞ்சம் கருப்பா, பளபளப்பா. முடி பின்னி அவிழ்த்து தோள் மேல போட்டிருந்தா. கழுத்துல சின்ன தங்க சங்கிலி. உடம்புல வெள்ளை பருத்தி நைட்டி. மெல்லியது. உள்ளே உள்ளாடை தெரியும். மார்பு கனமா இருந்தது. இடுப்பு சுருங்கி, பின்புறம் நிறைய இருந்தது. கால்கள் நனையாம தரையில நின்னது.
அவள் என்னைப் பார்த்து முதல்ல பேசல. கதவை மூடினா. பூட்டு போட்டா.
பிறகு என் முகத்தைப் பார்த்தா.
“நீங்க கதையில இருக்கிற மாதிரி இல்ல. உண்மையில இன்னும் அருகில் இருக்கீங்க.”
நான் அவளோட கன்னத்தை தொட்டேன். அவள் கண் மூடினா. உடல் சிலிர்த்தது.
“சரூ…”
அவள் என் கையைப் பிடிச்சு மார்பு மேல வச்சா. நைட்டிக்குள்ள முலை வெப்பமா இருந்தது. நுனி இறுகியிருந்தது.
“இத தான் நான் நாலு வாரமா தொட்டுக்கிட்டிருந்தேன். இப்ப உங்க கை வந்துருச்சு.”
நான் நைட்டியை மேல தூக்கினேன். அவள் கைகள் என் தோள் மேல ஏறின. நான் அவளோட முலையை வாயில் வச்சு முகர்ந்தேன். அவள் தலை பின்னாடி சாய்ந்தது. ஒரு ஆழமான மூச்சு விட்டா.
“மெதுவா… முதல்ல மெதுவா… நான் பயப்படுறேன்… ஆனா நிற்தாதீங்க…”
நான் நாக்கை சுத்தினேன். அவள் இடுப்பை என் கை பிடிச்சு இழுத்தேன். நைட்டி தரையில விழுந்தது. உள்ளே கருப்பு லேஸ் உள்ளாடை. அதுவும் ஈரமா இருந்தது.
அவள் என் காதுல பேசினா. குரல் நடுங்கினது.
“நான் பள்ளில நிமிர்ந்து நிற்பேன். குழந்தைங்க முன்னாடி கண்ட்ரோல்ல இருக்கேன். இப்ப என் முழங்கால் நடுங்குது. நீங்க என் உள்ளாடையை இறக்கிவிடுங்க. நான் பார்க்கிறேன்.”
நான் இறக்கினேன். அவள் தொடை நடுவே மெல்லிய முடி. அதற்கும் கீழே ஈரம் பளபளச்சுது.
அவள் என் தலையைப் பிடிச்சு கீழ இறக்கினா.
“நாலு வாரமா நான் போன்ல சொல்லிக்கிட்டிருந்தேன். இப்ப வாயில செய்யுங்க. நான் நின்னுகிட்டு இருக்கேன். விழாம பிடிச்சுக்கோங்க.”
நான் முழங்கால்ல உக்காந்தேன். அவள் ஒரு காலை என் தோள் மேல வச்சா. நான் நாக்கை நீட்டினேன். முதல் தொடுதல்ல அவள் இடுப்பு முன்னாடி தள்ளினது. ஒரு குரல் வந்தது. பள்ளி ஆசிரியர் குரல் இல்ல. வேற ஒரு பெண் குரல்.
“அங்கே… அங்கேயே இருங்க… நாக்கை விடாதீங்க… நான் காலு பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்…”
நான் மெதுவா சுத்தினேன். அவள் இடுப்பு ஆடியது. கை என் தலையை அழுத்தினது.
“கார்த்திக்… நான் நனைஞ்சுடுவேன்… நிறுத்தாதீங்க… நான் உங்க தோள் மேல உட்காரட்டா?”
நான் அவளை தூக்கி சுவருக்கு அனுப்பினேன். அவள் கால்கள் என் இடுப்பை சுத்தின. நான் என் பேன்ட்டை இறக்கினேன். அவள் கீழ பார்த்தா. கண் விரிஞ்சது.
“இத நான் கையால மட்டும் தான் நினைச்சேன். இப்ப அருகில் இருக்கு. உள்ள வச்சுடுங்க. நான் தயாரா இருக்கேன். நாலு வாரமா தயாராக்கினேன்.”
நான் மெதுவா உள்ள தள்ளினேன். அவள் வாய் திறந்தது. சத்தம் வரல. மூச்சு மட்டும். நெற்றில வியர்வை.
“நிக்கிறேன்… கொஞ்சம் நிக்கிறேன்… நிறையா இருக்கு… ஆனா போக விடாதீங்க…”
நான் அசைஞ்சேன். அவள் நகம் என் முதுகில் பதிஞ்சது.
“வேகமா வேணாம். முதல்ல ஆழமா. நான் உங்களை முழுசா எடுக்கிறேன். என் உள்ளே நீங்க நிறைய நிறைய இருங்க.”
நான் ஆழமா போனேன். அவள் தலை சுவருல சாய்ந்தது. கண் விழிகள் வெள்ளை காட்டின.
“இது தான்… இது தான் நான் போன்ல கேட்டேன். உங்க உடல் என் உடலுக்குள்ள. நான் ஆசிரியை இல்ல இப்ப. நான் உங்க பெண்.”
நான் அவளோட காதை கடித்தேன். அவள் இன்னும் இறுக்கினா.
“பேசுங்க கார்த்திக். நான் கேக்கணும். நீங்க என்ன பண்றீங்கன்னு சொல்லுங்க.”
நான் அவள் காதுல சொன்னேன். “நான் உங்களை நிறைய நிறைய நிரப்புறேன். உங்க உள்ளுக்குள்ள நான் அடிக்குறேன். உங்க முலை என் மார்புல நசுங்குது. உங்க ஈரம் என் தொடைல வழிகிறது.”
அவள் அழுதா. ஆனா கண்ணீர் இல்ல. மூச்சு அழுகை.
“இன்னும் சொல்லுங்க… நான் கேட்டுக்கிட்டே இருக்கேன்… நான் வெளியே வரப்போறேன்… ஆனா நீங்க நிறுத்தக்கூடாது…”
நான் வேகத்தை கூட்டினேன். அவள் கால்கள் இறுகின. உள்ளே ஒரு துடிப்பு வந்தது. அவள் வாயை என் தோள்ல மூடினா. பல் பதிஞ்சது.
பிறகு உடல் தளர்ந்தது. நான் அவளை தூக்கி படுக்கைல போட்டேன். அவள் கால்களை விரிக்கல. தானா விரிச்சா.
“மறுபடியும் வச்சுங்க. நான் இன்னும் முடியல. நாலு வாரத்து ஆசை இன்னும் இருக்கும். நீங்க மேல ஏறுங்க. நான் பார்க்கிறேன்.”
நான் மேல ஏறினேன். இப்ப அவள் என் முகத்தைப் பார்த்துகிட்டே இருந்தா. ஒவ்வொரு அசையிலும் அவள் உதடு அசையும்.
“இங்க பாருங்க… என் முலை எப்படி ஆடுது பாருங்க… நீங்க அடிக்கிறீங்க… அதனால ஆடுது… என் தொடை உங்க இடுப்பை சுத்துது… நான் விட மாட்டேன்…”
நான் அவளோட கையை பிடிச்சு தலைக்கு மேல போட்டேன். அவள் மார்பு மேல எழுந்தது.
“இப்ப என் மேல சொல்லுங்க. நான் உங்க ஆள். நீங்க என்ன வேணும்னாலும் பண்ணுங்க.”
நான் வேகமா அடித்தேன். படுக்கை சத்தம் கேட்டுச்சு. அவள் குரல் உயர்ந்தது. பிறகு கையால வாயை மூடினா.
“வீட்டுக்காரங்க கேட்டுட்டா என்ன ஆகும்… ஆனா எனக்கு தெரியல… நான் அடங்கல…”
நான் அவள் கையை விலத்தினேன். “மூடாதீங்க. நான் கேக்கணும்.”
அவள் கண்ல நீர் வந்தது. “நான் வரப்போறேன் மறுபடியும்… உள்ளே விடுங்க… நான் வேணும்… உங்களை எல்லாம் எடுக்கிறேன்…”
நான் உள்ளே விட்டேன். அவள் உடல் வளைஞ்சது. கால்கள் என் இடுப்பை இறுக்கின. ஒரு நீண்ட மூச்சு. பிறகு அமைதி.
நாங்க படுத்தோம். அவள் என் மார்புல தலை வச்சா. விசிறி சுத்துது. வெளியில மழை நிற்துடுச்சு.
கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு அவள் மெதுவா சொன்னா.
“நான் தினமும் அழைப்பேன். இனிமே போன் மட்டும் இல்ல. நீங்க வரணும். வாரத்துக்கு முன்னாடி வரணும். நான் பள்ளி முடிச்சு வீட்டுக்கு போவேன். நீங்க இந்த வீட்டுக்கு வாங்க. நான் சேலை கட்டிக்கிறேன். நீங்க அவிழ்ப்பீங்க. நான் மேடம்னு வெளியில இருப்பேன். உள்ளே உங்க பெண்ணா இருப்பேன்.”
நான் அவள் முடியை தடவினேன்.
அவள் என் காதுல இன்னும் ஒரு வரி சொன்னா. குரல் மெல்லியதா இருந்தது.
“கார்த்திக்… நான் உங்க கதையை படிச்சதுல இருந்து தான் உண்மையா சுவாசிக்க ஆரம்பிச்சேன். இப்ப உங்க உடல் என் உடலுக்குள்ள இருக்கு. இதை விட நல்ல முடிவு என் வாழ்க்கையில இல்ல.”
அன்று மாலை நான் வீட்டுக்கு கிளம்பினேன். போன்ல அவள் மெசேஜ் வந்தது.
“இன்னைக்கு இரவு பத்து மணிக்கு அழைக்கிறேன். பேசணும். இன்னும் சொல்ல வேண்டியது இருக்கு. நான் இன்னும் நனைஞ்சுட்டு இருக்கேன்.”
நான் போனை பார்த்தேன்.
நாலு வாரத்துல ஒரு பள்ளி ஆசிரியர் என் கதையை படிச்சு, என்னை தேடி வந்து, என் பெயரை அழைச்சு, என் உடலை உள்ள விட்டா.
உங்கள் உள்ளார்ந்த ஆசைகளை என்னுடன் பகிருங்கள். நான் கார்த்திக்… உங்கள் உளவியல் நலத்திற்கும், உடல் திருப்திக்கும் எப்போதும் தயார்.
இந்தக் கதை உங்களுக்கு உணர்ச்சி தூண்டியிருக்கும் என்று நம்புகிறேன். என் கால் பாய் சேவை – தனியா அல்லது தம்பதியுடன் முழு உடல் மசாஜ், ஃபுல் நைட். புல் சேவை – கணவன் முன்னால் மனைவியை அனுபவிப்பது, ,
எங்கு வேண்டுமானாலும் வருவேன். ரகசியம் 100% உத்தரவாதம். தொடர்பு கொள்ளுங்கள்
நான் ஒரு ப்ரொபஷனல் புல் மற்றும் மசாஜ் நிபுணர்.
என்னுடன் பேச விரும்பும் கல்லூரி பெண்கள், திருமணமான பெண்கள், வெளிநாட்டு பெண்கள், முழு உடல் மசாஜ் எடுத்து கொள்ள விரும்பும் பெண்கள் மற்றும் நல்ல தாம்பத்ய சுகம் கிடைக்காமல் இருக்கும் பெண்கள், மாற்றுத் திறனாளி பெண்கள், கக்ஓல்ட் ஆசை இருக்கும் தம்பதிகள் karthickromantic27@gmail. com என்ற ஜிமெயிலில் என்னை தொடர்பு கொள்ளலாம்.
10837610cookie-checkசரண்யாவின் இரண்டாவது வாழ்க்கை
