# மழை சொல்லாத ரகசியம்
சென்னையில் மலர்ந்த காதல் — சந்திப்பிலிருந்து திருமண நெருக்கம் வரை
சென்னையிலோ அதன் அருகிலோ வசிக்கும் 18 வயதுக்கு மேற்பட்ட பெண்கள் மட்டும், என்னுடன் பேசவும் பழகவும் விரும்பினால் jimjohn19965@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்புகொள்ளுங்கள்.
சென்னையில் அக்டோபர் மாத மாலை என்றாலே ஒரு தனி அழகு. வானம் மேகங்களால் சூழ்ந்திருக்கும்; சாலைகளில் வாகனங்களின் இரைச்சல் ஓயாது; மழை வருமா வராதா என்ற எதிர்பார்ப்பில் காற்று குளிரத் தொடங்கும்.
அப்படிப்பட்ட ஒரு மாலைதான் மயிலாப்பூரில் வசித்த இருபத்தொன்பது வயதான மீரா, அடையாறில் உள்ள ஒரு புத்தகக் கடைக்குச் சென்றாள். திருமணமாகாத அவள், ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்து வந்தாள். குடும்பத்தின் மீது பாசமும், வாழ்க்கையில் தனக்கெனச் சில கனவுகளும் கொண்டவள். அவளுக்குப் பிடித்தமான விஷயம் புத்தகங்கள்; மனதிற்குப் பிடித்த ஒருவருடன் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருப்பது அவளுடைய இன்னொரு ஆசை.
அன்று அவள் புத்தக அலமாரியில் ஒரு நாவலைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, அதே புத்தகத்தை எடுக்க இன்னொரு கை நீண்டது.
“மன்னிக்கவும், நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்,” என்றான் அந்த இளைஞன்.
மீரா நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
அவன் பெயர் கார்த்திக். முப்பத்திரண்டு வயது. சென்னையில் கட்டிட வடிவமைப்பாளராக வேலை பார்த்து வந்தான். முகத்தில் அமைதியான புன்னகை; பேசும்போது எதிரில் இருப்பவரின் கண்களைப் பார்த்துப் பேசும் பழக்கம்.
“பரவாயில்லை. நீங்களே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். நான் வேறு புத்தகம் பார்த்துக்கொள்கிறேன்,” என்றாள் மீரா.
“அப்படியென்றால் ஒரு சமரசம் செய்யலாமே? நான் இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கிவிட்டுப் படித்து முடித்ததும் உங்களுக்குக் கொடுக்கிறேன்.”
மீரா சிரித்தாள்.
“உங்களை எங்கே தேடுவது?”
“அது நியாயமான கேள்விதான். குறைந்தபட்சம் என் பெயரையாவது சொல்ல வேண்டும், இல்லையா? கார்த்திக்.”
“மீரா.”
அந்தச் சிறிய அறிமுகம் அங்கேயே முடிந்திருக்கலாம். ஆனால் வெளியே மழை தொடங்கியது. புத்தகக் கடையின் வாசலில் இருவரும் மழை நிற்பதற்காகக் காத்திருந்தார்கள். பேச்சு புத்தகங்களில் தொடங்கி, பிடித்த இசை, சென்னை உணவகங்கள், கடற்கரை மாலைப்பொழுதுகள் என்று நீண்டது.
மழை நின்றபோது இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துச் சிரித்தார்கள்.
“புத்தகத்தைப் படித்து முடித்ததும் உங்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டுமே,” என்றான் கார்த்திக்.
மீரா ஒரு நொடி யோசித்துவிட்டு, தன் தொலைபேசி எண்ணைக் கொடுத்தாள்.
“புத்தகத்துக்காக மட்டும்தான் அழைக்க வேண்டும்.”
“கண்டிப்பாக,” என்றான் அவன். “ஆனால் புத்தகம் நல்லா இருந்தால் அதைப் பற்றி காபி குடித்துக்கொண்டே பேசலாமே?”
அவள் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவளுடைய புன்னகை சம்மதத்தைச் சொல்லிவிட்டது.
அடுத்த சில நாட்களில் அவர்களுக்கிடையே செய்திகள் பரிமாறத் தொடங்கின. முதலில் புத்தகத்தைப் பற்றிய பேச்சு. பின்னர் அலுவலகத்தில் நடந்த சுவாரஸ்யமான சம்பவங்கள். அதன் பிறகு, இரவு உணவு சாப்பிட்டுவிட்டார்களா என்ற அக்கறையான கேள்விகள்.
ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு, இருவரும் பெசன்ட் நகர் கடற்கரைக்கு அருகிலிருந்த ஒரு சிறிய காபி கடையில் சந்தித்தார்கள்.
மீரா நீல நிறச் சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். அவளுடைய கூந்தலில் மல்லிகைப்பூவின் மெல்லிய வாசனை இருந்தது. கார்த்திக் அவளைப் பார்த்ததும் சில விநாடிகள் பேச மறந்துவிட்டான்.
“என்ன?” என்று கேட்டாள் அவள்.
“ஒன்றுமில்லை. நேரில் பார்க்கும்போது நீங்கள் இன்னும் அழகாக இருக்கிறீர்கள் என்று நினைத்தேன்.”
மீராவின் கன்னங்கள் சிவந்தன.
“உங்களுக்குப் பேசத் தெரியும் போல!”
“உண்மையைச் சொல்வதற்குத்தான் இவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்கொண்டேன்.”
அன்று அவர்கள் இரண்டு மணி நேரம் பேசினார்கள். மீரா தன் குடும்பத்தைப் பற்றிச் சொன்னாள். பெற்றோருடன் அவளுக்கிருந்த நெருக்கம், தம்பியின் படிப்பு, எதிர்காலத்தில் தனக்கென ஒரு வீட்டை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை என எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்துகொண்டாள்.
கார்த்திக்கும் தன் வாழ்க்கையின் கதைகளைச் சொன்னான். வேலைக்காக ஓடிக்கொண்டிருந்தாலும், ஒருநாள் அமைதியான குடும்ப வாழ்க்கை வாழ வேண்டும் என்பதுதான் அவனுடைய விருப்பம் என்றான்.
“உங்களுக்கு வாழ்க்கைத் துணையிடம் என்ன எதிர்பார்ப்பு?” என்று மீரா கேட்டாள்.
“என்னிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லக்கூடிய ஒருவராக இருக்க வேண்டும். நான் தவறு செய்தால் அதைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது என்னுடன் சிரிக்க வேண்டும். சோகமாக இருக்கும்போது என் அருகில் இருக்க வேண்டும். உங்களுக்கு?”
மீரா காபிக் கோப்பையை மேசையில் வைத்தாள்.
“என்னைக் காதலிக்கிறேன் என்று சொல்வதைக் காட்டிலும், காதலிக்கிறதைச் செயல்களில் காட்டுகிற ஒருவர் வேண்டும்.”
கார்த்திக் அவளுடைய வார்த்தைகளை அமைதியாகக் கேட்டான்.
“அப்படியென்றால், நான் உங்களைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறேன். நீங்கள் எனக்கும் அதே வாய்ப்பைக் கொடுப்பீர்களா?”
மீரா அவனைப் பார்த்தாள். அந்தக் கேள்வியில் அவசரம் இல்லை. வற்புறுத்தல் இல்லை. ஒரு நேர்மையான விருப்பம் மட்டுமே இருந்தது.
“கொடுக்கிறேன்,” என்றாள் மெதுவாக.
அந்த நாளிலிருந்து அவர்களுடைய சந்திப்புகள் அதிகரித்தன. சில நாட்களில் அடையாறில் காபி; சில நாட்களில் மெரினா கடற்கரையில் நடை; சில நாட்களில் தொலைபேசியில் நீண்ட உரையாடல்கள்.
கார்த்திக் மீராவுக்குப் பிடித்த மல்லிகைப்பூவை வாங்கிவரத் தொடங்கினான். மீரா அவனுக்குப் பிடித்த பாடல்களைச் சேகரித்து அனுப்பினாள். இருவரும் ஒருவரையொருவர் அறிந்துகொண்டபோது, காதல் என்பது அழகான முகத்தைக் கண்டு மயங்குவது மட்டுமல்ல, ஒருவரின் சிறிய பழக்கங்களையும் மனதில் வைத்திருப்பது என்பதையும் உணர்ந்தார்கள்.
ஆனால் காதல் எப்போதும் தடையில்லாத பாதையில் செல்வதில்லை.
மீராவின் பெற்றோர் அவளுக்குத் திருமண வரன் தேடத் தொடங்கியபோது, அவள் கார்த்திக்கிடம் உண்மையைச் சொன்னாள்.
“வீட்டில் என்னிடம் திருமணத்தைப் பற்றிக் கேட்கிறார்கள். உங்களைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் நம்முடைய உறவு எவ்வளவு உறுதியானது என்பதை நான் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.”
கார்த்திக் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.
“நான் உன்னைப் பற்றித் தீவிரமாக நினைக்கிறேன், மீரா. உன்னை வெறுமனே சந்தித்துப் பேசிக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதற்காக இந்த உறவைத் தொடங்கவில்லை. உன் குடும்பத்தைச் சந்தித்து, முறையாகப் பேசத் தயாராக இருக்கிறேன்.”
மீராவின் கண்களில் நிம்மதி தெரிந்தது.
சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, கார்த்திக் அவளுடைய வீட்டிற்குச் சென்றான். ஆரம்பத்தில் சிறிது தயக்கத்துடன் இருந்த அவளுடைய பெற்றோர், அவனுடைய பணிவு, பொறுப்புணர்வு, மீராவைப் பற்றிப் பேசும்போது அவன் காட்டிய அக்கறை ஆகியவற்றைக் கவனித்தார்கள்.
மெல்ல அவர்களுடைய சம்மதமும் கிடைத்தது.
திருமண நிச்சயதார்த்த நாளில், உறவினர்கள் நிறைந்த மண்டபத்தில் மீரா கார்த்திக்கைப் பார்த்தாள். அவன் அவளிடம் மெதுவாகச் சொன்னான்:
“அந்தப் புத்தகக் கடையில் உன்னை முதன்முதலாகப் பார்த்தபோது, ஒரு நாள் நீ என் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான மனிதராக மாறுவாய் என்று நினைக்கவில்லை.”
“நானும்தான்,” என்று சிரித்தாள் மீரா. “ஆனால் அந்தப் புத்தகத்தை வாங்கியதற்கு இப்போது நன்றி சொல்ல வேண்டும்.”
“அதற்காகத்தான் அதை இன்னும் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன்.”
அவர்களுடைய திருமணம் குடும்பத்தினர் மற்றும் நண்பர்களின் வாழ்த்துகளுடன் நடைபெற்றது.
திருமணத்திற்குப் பிறகு, சென்னை ஈசிஆர் சாலைக்கு அருகிலிருந்த அமைதியான குடியிருப்பில் இருவரும் தங்களுடைய புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார்கள். சிறிய வீடு என்றாலும், அதில் அவர்களுடைய கனவுகளுக்குப் போதுமான இடம் இருந்தது.
முதல் சில நாட்கள் புதிய அனுபவங்களால் நிரம்பியிருந்தன. காலையில் ஒன்றாகக் காபி குடிப்பது, மாலையில் வீட்டிற்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கச் செல்வது, சமையலறையில் ஒருவர் மற்றவருக்கு உதவுவது எனச் சாதாரணமான தருணங்கள்கூட அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தன.
ஒரு வெள்ளிக்கிழமை இரவு, வெளியே மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. இரவு உணவை முடித்துவிட்டு, மீரா ஜன்னலருகே நின்று மழையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
கார்த்திக் அவளுக்கு அருகில் வந்து நின்றான்.
“என்ன யோசனை?”
“நம்முடைய முதல் சந்திப்பு ஞாபகம் வந்தது.”
“புத்தகக் கடையா?”
“ஆமாம். அப்போது நீங்கள் எனக்கு முற்றிலும் அந்நியர். இப்போது…” என்று சொல்லிவிட்டு அவள் சிரித்தாள்.
“இப்போது?”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“இப்போது என் வாழ்க்கையில் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்.”
கார்த்திக்கின் முகம் மென்மையானது. அவன் அவளுடைய கையைப் பற்றிக்கொண்டான்.
“நீ சந்தோஷமாக இருக்கிறாயா, மீரா?”
“மிகவும்.”
அவன் அவளுடைய நெற்றியில் மெதுவாக முத்தமிட்டான். மீரா கண்களை மூடி அந்த அன்பை ஏற்றுக்கொண்டாள்.
சிறிது நேரம் இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. வார்த்தைகள் தேவையில்லாத அளவுக்கு அந்த அமைதி அன்பால் நிறைந்திருந்தது.
பிறகு மீரா அவனை நோக்கித் திரும்பி, அவனுடைய தோள்களில் கைகளை வைத்தாள்.
“என்னுடன் இப்படியே எப்போதும் இருப்பீர்களா?”
“உன் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியும் சோகமும் வரும். எல்லாவற்றையும் என்னால் சரிசெய்துவிட முடியாது. ஆனால் உன்னுடன் இருந்து, உனக்குத் தேவையான நேரத்தில் உன் கையைப் பிடித்துக்கொள்ள முடியும். அதை எப்போதும் செய்வேன்.”
மீரா அவனை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டாள்.
அந்த அணைப்பில் நம்பிக்கை இருந்தது; எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நிம்மதி இருந்தது; ஒருவரையொருவர் தேர்ந்தெடுத்த இரண்டு மனிதர்களின் ஆழமான பாசம் இருந்தது.
கார்த்திக் அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்து, அவள் விரும்புகிறாளா என்பதை அவளுடைய பார்வையிலும் அமைதியிலும் உணர முயன்றான். அவளும் அவனை நெருங்கி, தன் அன்பை வெளிப்படுத்தினாள். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் விருப்பத்தையும் வசதியையும் மதித்து, மென்மையான முத்தங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.
வெளியே மழை ஜன்னல் கண்ணாடியில் தாளமிட்டது. அறையில் மங்கலான விளக்கு ஒளிர்ந்தது. மீரா கார்த்திக்கின் மார்பில் தலைசாய்த்தபடி, அவனுடைய இதயத்துடிப்பைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
அந்த இரவு அவர்களுடைய உடல் நெருக்கம், ஒருவருக்கொருவர் கொண்டிருந்த நம்பிக்கையின் இயல்பான தொடர்ச்சியாக மலர்ந்தது. அவர்கள் தங்களுடைய தனிப்பட்ட தருணத்தை அவசரமின்றி, அன்புடனும் பரஸ்பர சம்மதத்துடனும் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.
பின்னர், கார்த்திக்கின் தோளில் சாய்ந்தபடி மீரா மெதுவாகச் சிரித்தாள்.
“நம்முடைய முதல் சந்திப்பில் ஒரு புத்தகம் மட்டும்தான் நம்மை இணைத்தது.”
“இப்போது?”
“இப்போது நம்முடைய வாழ்க்கையே ஒரு கதை.”
கார்த்திக் அவளுடைய நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.
“அப்படியென்றால், அடுத்த அத்தியாயத்தை நாளை எழுதலாம்.”
மீரா சிரித்தபடி அவனைக் கட்டியணைத்தாள்.
ஜன்னலுக்கு வெளியே மழை இன்னும் பெய்துகொண்டிருந்தது. சென்னையின் இரவு மெதுவாக நகர்ந்தது. அந்தச் சிறிய வீட்டிற்குள், இரண்டு மனிதர்கள் தங்களுக்கென ஒரு புதிய உலகத்தை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
அவர்களுடைய காதல் முழுமையானதாக இருந்ததாலல்ல அது அழகாக இருந்தது; குறைகளுடன் ஒருவரையொருவர் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருந்ததால்தான் அழகாக இருந்தது.
அந்த இரவு அவர்களுக்கு ஒரு விஷயத்தை உணர்த்தியது: உடல் நெருக்கம் என்பது ஒரு உறவின் முடிவல்ல; அன்பு, நம்பிக்கை, சம்மதம் ஆகியவற்றால் கட்டப்பட்ட உறவில் அது மலரும் இன்னொரு அத்தியாயம்.
11001900cookie-checkமழை சொல்லாத ரகசியம் — காதல் முதல் தாம்பத்தியம் வரை ❤️
