ಶ್ರೀಮಂತ ಅಪ್ಪ, ಅಮೇರಿಕಾ ಗಂಡು, ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳು, ವೈಭವದ ಮದುವೆ, ಹೊಟ್ಟೇ ತುಂಬಾ ಊಟ, ಕಣ್ನ ತುಂಬಾ ನಲಿಯುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ತುಂಟ ಹುಡುಗಿಯರ ಬಳುಕು ನಡೆಯ ನೋಟ, ಆಗೀಗ ಮದುವೆ ಮನೆ ಜನಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೈಗೆ ಮೈ ತಗುಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಆದಾಗ ಮೊಲೆ ಒತ್ತುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ಲಲನೆಯರ ದಂಡು. ಅಷ್ಟೊಂದು ಹುಡುಗಿಯರ ಸೊಬಗನ್ನು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಗಂಗಾಳನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೇನು ಮದುವೆ ಮುಗಿದು ಹೊರಡಬೇಕು ಎನ್ನುವಾಗ ಗಂಗಾಳ ನೆನಪಾಯಿತು. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಅಮೇರಿಕಾಗೆ ರಫ್ತಾಗುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗಿ, ಕೈಗೆ ಸಿಗದಿದ್ದರೇನು, ಅವಳ ಮೈ ಮಾಟ ನೋಡಿ ಕಣ್ಣು ತಂಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ವ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅದೇನೋ ತೆಳ್ಳಗೆ, ಬೆಳ್ಳಗೆ, ಬಳುಕಿ ನಡೆಯುವ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಮಾಲುಗಳೆಲ್ಲಾ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ರಪ಼್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಹಾಗಂತ ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವವರು ಕಳಪೆ ಅಂತಲ್ಲ. ಐದಂಕಿ ಸಂಬಳ ಎಣಿಸುವವರು ಉಳಿದವರನ್ನ ದೋಚಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ನಾವೇನೂ ಬರೀ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬರೀ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟಿರುವಾಗ, ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಏನು ಮಾಡಿಯಾರು. ಅಂತಹ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನ ಆರಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗ ತೋರಿಸಿ, ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ ಮಡಿಲನ್ನೂ ತುಂಬಿಸಿ ಬರ್ತೀವಿ. ಪಾಪ ಗಂಡಂದಿರು ತಮ್ಮದೇ ಸಾಧನೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅವರವರ ಪ್ರಾಪ್ತಿ.
ವಾವ್ ನಿಜವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಗಂಗಾ ಸುರಸುಂದರಿಯೇ. ಛೆ ಅಂದು ಕೊಟ್ಟ ಮುತ್ತಿನ ನಂತರ, ಯಾರ್ಯಾರೋ ಹುಡುಗಿಯರ ಹಿಂದೆ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ನನ್ನ ಹಳೇ ಪ್ರೇಯಸಿಯನ್ನೇ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲಾ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದ ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದ್ದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಮಿಸಬಹುದಿತ್ತೇನೋ. ಈಗ ತಡವಾಗಿದೆ. ಈಗಷ್ಟೇ ಅಮೇರಿಕದ ಗಂಡಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಬಳಸುವ ಲೈಸನ್ಸ್ ಅವಳಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೂ ಅವಳ ದುಂಡು ದುಂಡು ಮೈಕಟ್ಟನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡೆ. ಆಗಲೇ ಅವಳಮ್ಮ “ನಿನ್ನಿಂದ ಒಂದು ಸಹಾಯವಾಗಬೇಕು ಕಣೋ, ಇನ್ನೇನು ಕೆಲ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಗಾ ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ, ಅವಳಿಗೆ ಅವಳ ಬಾಲ್ಯದ ಊರು ನೋಡುವ ಆಸೆ, ಅವಳಪ್ಪ ಅವಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ”. ಅದೂ ನಿಜವೇ, ಬರೇಗುಡ್ಡ ಹಿನ್ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರೂ, ವರ್ಷದ ಕೆಲಕಾಲವಾದರೂ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ವಸತಿಯೇ ಇರದೇ ಬೆಂಗಾಡಾಗಿರುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹುಡುಗಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಹೋಗಿಬರುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ. ಆಗಲೇ ಎದುರಾಗಿದ್ದಳು ನನ್ನ ಚೆಲುವೆ “ಪ್ಲೀಸ್ ಕಣೋ ಡಿಕೆ, ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿ ನೋಡಿಬರುವಾಸೆ ಆಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಹೃದಯದ ತುಂಬಾ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ” ಮುಖದ ತುಂಬಾ ನಗೆ ಹರಡಿಕೊಂಡು, ದೈನ್ಯದಿಂದ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗಲೇ ಅವಳನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ದವಾಗಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ಅದೇನು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ, ನೀನು ಬಯಸಿದ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಲಾಗುವುದೇ, ಅಂತ ಸಂಭಾವಿತನಾಗಿದ್ದೆ.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮೊದಲ ಬಸ್ಸಿಗೇ ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಟಿದ್ದೆವು. ತಿಳಿ ಹಸಿರು, ಜೊತೆಗೆ ಕೆಂಪು ಅಂಚಿನ ಸಲ್ವಾರ ಧರಿಸಿದ ನನ್ನ ಚೆಲುವೆ ಹಸಿರು ಗಿಳಿಗಿಂತಲೂ ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಭುಜಕ್ಕೆ ಭುಜ ತಾಗಿಸಿ, ಹಳೆಯ ಯಾವ್ಯಾವುದೋ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕೆದಕಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು. ಇಂತಹಾ ಮಾತಿನ ಮಲ್ಲಿಯನ್ನು ಇದುವರೆಗೂ ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗದೇ ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಭಾವ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಸಮೀಪವೇ ವಾಸವಿದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತ, ಅದೇ ದಿನ ಕೆಲಸದ ಭಾರದಿಂದ ಅಲಭ್ಯವಾಗಬೇಕೆ. ಆದರೂ ನೀನೇ ನನ್ನ ಜೀಪ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಾ ಅಂತ ಕೀ ಕೊಟ್ಟ. ಅದೇನು ಸುಕೃತವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಜೀಪಿನಲ್ಲಿ ಗಂಗಾ ನನ್ನ ಭುಜ ಹಿಡಿದು ಮೊಲೆಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿಕೊಂಡೇ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟ ಹುರುಪಿನಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಂತಾಗಿದ್ದಳು. ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದರೂ ದಾರಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮರವನ್ನೂ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು. ದಾರಿ ಸವೆದದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸೀದಾ ನಮ್ಮ ಜೀಪು ಬಂದು ನಿಂತದ್ದು ಅದೇ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಓದಿದ ಶಾಲೆಯ ಮುಂದೆ.
ನಾನು ನಗುತ್ತಲೇ “ಗಂಗಾ ನಿನಗೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಚಾಮಣ್ಣ ಮಾಸ್ತರಿಂದ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆಯಾ” ಅಂತ ಕೆಣಕಿದೆ. ನಗುತ್ತಲೇ ಅವಳು “ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ನಡುಗುತ್ತಾ ಬೆವರುತ್ತಿದ್ದವನು ನೀನು, ನಾನು ಹಾಯಾಗಿ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ” ಎಂದಳು ನಾಚಿಕೆಯಿಲ್ಲದೇ. ನಾನು ಮುಂದುವರಿದು “ಹೌದು, ಆಗ ನೀನೇ ನನ್ನ ಚುಂಬಿಸಿ ಸಮಾಧಾನಿಸಿದ್ದೆ ಅಲ್ಲವಾ” ಅಂತ ಕೆಣಕಿದೆ. ಈಗೇಕೋ ಅವಳು ಕೊಂಚ ಮೌನವಾಗಿ “ಡಿಕೆ, ಈಗಲೂ ಚಾಮಣ್ಣ ಮಾಸ್ತರನ್ನ ನೆನೆದು ಅದೇ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸುವ ನಾಟಕ ಆಡೋಣವಾ” ಅಂದಳು. ಅವಳ ಕೆನ್ನೆ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು. ನಾನೂ ಬಿಡದೇ “ಹಾಗಂತ ಈಗ ನನ್ನ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಬಿಚ್ಚಿಸಬೇಡ” ಎಂದೆ. ಅವಳೂ ನಾಚುತ್ತಲೇ “ಇಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವಾಸೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದಳು”. ಇಬ್ಬರೂ ಜೀಪಿನಿಂದಿಳಿದು ಶಾಲೆಯ ಒಳಗೆ ಹೆಜ್ಚೆ ಹಾಕಿದೆವು. ಅಂತಹಾ ಚೆಲುವೆ ಇಂತಹಾ ರಮ್ಯ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಒಡನಿರುವಾಗ, ಸನ್ನಿವೇಶ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳದಿರಲು ನಾನೇನು ನಪುಂಸಕನಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಒಂದು ಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಗಂಗಾಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ಚಾಮಣ್ಣ ಮಾಸ್ತರ ದನಿಯನ್ನೇ ಅನುಕರಿಸುತ್ತಾ “ಏಯ್ ಗಂಗಾ, ಬಾ ಇಲ್ಲಿ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತುಕೋ” ಎಂದೆ. ಬಳಿಬಂದವಳೇ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದೇ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ನಿಂತಳು. ಸುಮ್ಮನಿರದೇ “ನನ್ನದೇನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ, ಅದರೂ ಶಿಕ್ಷೆಯೇಕೆ” ಅಂತ ವಾದಿಸಿದಳು. ನಾನೂ ಕೋಪ ನಟಿಸುತ್ತಾ “ನನ್ನೊಂದಿಗೇ ವಾದಿಸುತ್ತಿಯಾ ಕತ್ತೆಲೌಡಿ” ಎಂದವನು ನಾಲಿಗೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ.
ಅದರೆ ಅವಳು ಮಾತ್ರ ಬಿಡದೇ “ತಾಕತ್ತಿದ್ದರೆ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಿ” ಅಂತ ಕಣ್ನು ಮಿಟುಕಿಸಿದಳು. ನನಗೀಗ ಗೊಂದಲವಾಗಿತ್ತು. ಇಂತಹಾ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಯಾವಾಗಲೂ ಜೋರು. “ಅವತ್ತು ಚಾಮಣ್ಣ ಮಾಸ್ತರಿಗಿದ್ದ ಜೋರು ಅವರ ಶಿಶ್ಯನಿಗಿಲ್ಲ, ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನೇ ಇವತ್ತು ನನಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ” ಎಂದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿದಳು. ನಾನು ಪ್ರತಿಕ್ರಯಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ “ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು, ನಾನು ಅವತ್ತು ಇದ್ದ ಹಾಗೇ ಇವತ್ತೂ ಇದೀನಿ” ಎಂದವಳೇ ತನ್ನ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಎಸೆದಳು. ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ತನ್ನ ಚೂಡಿ ಟಾಪ್ ತೆಗೆದು ಅದನ್ನೂ ನನ್ನತ್ತ ಬಿಸುಟಳು. ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಬರೀ ಬ್ರಾದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದ ಅವಳ ತುಂಬು ಕುಚಗಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಸವಿಯುತ್ತಾ ನಾನು ಮೂಕನಾಗಿದ್ದೆ. ಹಿಡಿಯಲು ಎರಡು ಕೈಗಳು ಸಾಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ಅವಳು ಕೆಳಗಿನ ಪೈಜಾಮದ ಲಾಡಿ ಎಳೆದು ಅದನ್ನೂ ಕೆಳಗೆ ಜಾರಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು. ಅದು ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶವೇ ಆದರೂ ಅವಳಿಗಿರುವ ಧೈರ್ಯ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಬರೀ ಕಾಚಾ, ಬ್ರಾ ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ಮಾದಕ ಶರೀರದ ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ ಬೆಡಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಆದೂ ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದ ಅವಳ ಕೈಗಳು, ಬ್ರಾದ ಹುಕ್ ಸಡಿಲಿಸಿ ಅದನ್ನೂ ಕಳಚಿ, ಅವಳ ತುಂಬು ಮೊಲೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸುಗೆ ಹಾಕಿದ್ದವು. ಕೊನೆಗೆ ಇದ್ದೊಂದು ಮಾನ ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಚವನ್ನೂ ಕೆಳಗೆಳೆದು ಅದನ್ನೂ ನನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೇ ಎಸೆದಿದ್ದಳು. ಅವಳೆಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆಗಳೂ ನನ್ನ ಕೈ ಸೇರಿದ್ದವು. ಅವಳು ಮಾತ್ರ ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಪೂರ್ತಿ ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು.
ಈಗ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ನಾನೂ ಕಟ್ಟೆ ಹತ್ತಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಇಂದೂ ಕೂಡಾ ಅದೇ ರೀತಿ ನಡುಗುತ್ತ ನನ್ನ ಮೈ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಬೆವರಿತ್ತು. ಅವಳು ನನ್ನೆಡೆ ತಿರುಗಿ, ನನ್ನ ಕೊರಳಿನ ಸುತ್ತ ಕೈ ಬಳಸಿ ನನ್ನ ಎಳೆದುಕೊಂಡು, ತನ್ನ ನಗ್ನ ದೇಹವನ್ನು ನನ್ನ ಮೈಗೆ ಒತ್ತುತ್ತಾ, ಮುಖವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಚುಂಬಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ತುಟಿಗೆ ತುಟಿ ಸೇರಿಸಿದಳು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ರಮ್ಯ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನಾವಿಬ್ಬರೂ ತುಟಿಗೆ ತುಟಿ ಬೆಸೆದು ಚಪ್ಪರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ನಾನೇ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ಸಂಭಾವಿತನಂತೆ “ಏನಾದರೂ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆಯಾದರೇ” ಎಂದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅವಳು ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ “ಏನಾದರೂ ಆಗಲಿ ಬಿಡು” ಎಂದಳು. ಆಗಲೇ ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿದ್ದ ಮರೆಯಿಲ್ಲದೇ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವಳ ತುಲ್ಲನ್ನು ಪ್ಯಾಂಟಿನ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಸರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ತುಣ್ಣೆಗೆ ಒತ್ತುತ್ತಾ ಮನದಿಂಗಿತವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು. ನಾನೂ ಅವಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡೆ.
ಹುಡುಗಿಯರೇ ಹಾಗೆ, ಯಾವಾಗಲೂ ಬಿರಿದ ಹೂವಿನಂತೆ. ಅರಳುವುದೇ ದುಂಬಿಗಳಿಗಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಮಕರಂದವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲೇ ಅವರಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ. ಹಾಗೆಂದು ಹೂವೇ ನನಗೆ ಬೇಕೆಂದು ಕಿತ್ತು ಮುಡಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಹೂವು ಒಣಗಿಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವೇ. ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೂವು ಸ್ವತಂತ್ರ. ದುಂಬಿಯೇ ಹೂವನರಸಿ ಬರಬೇಕು. ದುಂಬಿಗೆ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಡಲನ್ನು ನೀಡುವಲ್ಲಿಯೇ ಹೂವಿನ ಬದುಕಿನ ಧನ್ಯತೆ. ಸ್ನೇಹಿತರೇ ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಹೀಗೆ ಹೂಗಳು ಮಕರಂದ ಹೀರಲು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿವೆಯೆ. ಆಗ ನೀವು ಹೂವಿನ ಬದುಕು ಹಾಳಾಗದಂತೆ ನವಿರಾಗಿ ಅದರ ಮಕರಂದ ಹೀರಿರುವಿರಿ ತಾನೇ. ನಿಮ್ಮ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿ [email protected] ಕಥೆಯನ್ನು ಹೀಗೇ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.