कथा पुढे सुरु करतो. तर तुम्ही वाचलत कि मी कसा वहिनी च्या आंब्यांच नेत्रसूख घेत होतो आणि तेवढ्यात दारावर कुणीतरी आलं. वहिनी गडबडीत उठायला गेली. तिचं मंगळसूत्र डाव्या बॉल खाली आलं होतं आणि जशी ती उठायला गेली तसा तिचा डावा आंबा मंगळसूत्रामुळे उचलला गेला. तेव्हा तिच्या लक्षात आलं कि ती पूर्ण उघडी आहे. एवढ्यात बाळ झोपलं होतं दूध पीत पीत. वहिनी म्हणाली, “राहुल जरा दरवाजा उघडून बघ कोण आलंय ते. मी आलेच.” मी पुढे जाऊन दरवाजा उघडला. एक 35-40 वयाचा माणूस समोर उभा होता. सडपातळ शरीरयष्टी, थोडा काळा वर्ण, मोठं टक्कल पडलेलं आणि त्याच्या खांद्याला एक ऑफिस बॅग होती. मी विचारलं, “कोण हवंय?” तो माणूस शांतपणे म्हणाला, “वहिनी आहेत का घरात?”. तेवढ्यात वहिनी बाहेर आली आपली गांड उडवत. “भाऊजी तुम्ही! या आत या”. ती त्या माणसाला ओळखत होती. मी वहिनी कडे पाहिलं. तिने ब्लाउज घातला होता पण सगळी बटनं नव्हती लावली. खालची दोन बटनं उघडी होती. बहुतेक घाईघाईत राहिली लावायची. त्यामुळे तिचे दोन्ही कबुतर थोडे दिसत होते. तिने आमची ओळख करून दिली. तो सर्वे करणारा सरकारी माणूस होता. बोलण्यावरून तो खूपच सभ्य भासला. त्याने आपल्या सर्वेचे प्रश्न विचारायला सुरुवात केली. सुरुवातीला तो विचारत होता कि किती वेळा बाळाला दूध पाजता. काही बाहेरचे प्रॉडक्ट्स वापरता का. वहिनी त्याच्या अगदी समोर बसली होती. तिचा पदर एका बाजूला गोळा झाला होता. तिचं गोरं पोट आणि खोलगट बेंबी पूर्ण दिसत होती. अंगठा आत घुसवला तर अर्धा अधिक आत जाईल एवढी खोलगट बेंबी होती तिची. पोटावरून थोडं वर आल्यावर दोन्ही कबुतरांची लाईन दिसत होती ब्लाउज ची बटनं न लावल्यामुळे. मला त्या माणसासमोर त्या दोन्ही कबुतरांच्या मधल्या फटीत बोट घालून तिच्या ब्लाउजची बटनं तडतड तोडत ते गोरे बॉल उघडे करण्याची इच्छा होत होती. पण ते थोडंसं दर्शन पण लवडा उठवण्यासाठी खूप होतं. तो माणूस मात्र खूप शांत होता आणि ते सगळं सौंदर्य बघायचं टाळत होता. मला आश्चर्य वाटलं. पण मधेच असंही वाटलं कि त्याच्या पॅन्ट जवळ हळू हळू तंबू बनतोय. मला वाटायला लागलं कि मी त्या दोघांमध्ये कबाब कि हड्डी बनतोय त्यामुळे ते मोकळं बोलत नाही आहेत. मी काहीतरी ठरवलं आणि उठलो. वहिनीला म्हणालो की मी घरी जातो आणि नंतर येईन. ती हो म्हणाली आणि मी बाहेर पडताच तिने दरवाजा लावून घेतला. ते दोघं आतल्या खोलीत गेले. मी बाहेर येऊन ठरवलं कि दोघात काय घडतं ते बघायचं. सुदैवाने ते ज्या खोलीत होते त्या खोलीची खिडकी थोडी उंच होती आणि तिचा वरचा कोपरा फुटलेला होता. बाहेरून त्या खिडकी जवळ एक पिंप होता. त्यावर उभं राहिल्यानंतर फुटलेल्या कोपऱ्यातुन आतलं सगळं दिसत होतं. मी हळूच पोसिशन घेतली. आत बघितलं तर दोघं बेडवर बसले होते. सगळं व्यवस्थित दिसत होतं. त्या माणसाने तिला विचारलं, “वहिनी, सगळं नीट आहे ना? बाळाला आणि तुम्हाला कसला त्रास नाही ना?” तीला तिचा पदर खाली पडलेला माहित नव्हता. “सगळं ठीक आहे भाऊजी.” आता त्याची नजर तिच्या पूर्ण शरीरावर व्यवस्थित फिरत होती. म्हणजे मी आत होतो म्हणून तो ते कंट्रोल करत होता. तिची खोल बेंबी तो आता नजरेनेच खोदू लागला. तो म्हणाला, “तुमचे बॉल दुखत नाहीत ना बाळाला दूध पाजताना?” त्याचा रोखठोक प्रश्न ऐकून मी उडालो. त्यात ‘बॉल’ हा शब्द खूप सहज वापरला त्याने. आता मला वहिनीचं उत्तर ऐकायचं होतं. ती उत्तरली, “हो. थोडे दुखतात कधी कधी.” तिच्यासाठी हे सगळं नॉर्मल आणि फॉर्मल होतं.
तो : बाळ सगळं दूध पितं का?
ती : नाही. राहतं कधी कधी.
तो : म्हणूनच. बॉल मधलं सगळं दूध संपलं पाहिजे. दूध साचून राहिलं तर बॉल दुखणार.
ती : ते बरोबर आहे पण दूध उरलं तर काय करणार?
तो : दुसऱ्या कुणाला तरी पाजा. नवऱ्याला नाहीतर मघाशी आलेल्या दिराला.
हे बोलून तो थोडं हसला. वहिनी ची प्रतिक्रिया बघायची होती त्याला.
ती हसतचं : नवरा तेवढा रस नाही घेत आता आणि दिराला कसं विचारणार.
तिला त्याची मस्करी खरीच वाटत होती. त्याने तिचं साधं उत्तर ऐकून अजून मजा घ्यायचं ठरवलं.
तो : मग मलाच पाजा. नाहीतर तुमच्या दुधाचा चहा करून द्या फक्कड.
ती : तुम्ही प्याल का माझं दूध? चहा करण्याएवढं नाही उरत हो.
तो : मला आवडेल तुमचे बॉल दाबून दूध प्यायला.
ती : बाळासारखं?
तो : नाही. उलट मी जोरजोरात बॉल दाबून दूध काढणार. कदाचित त्यामुळेच जास्त दुखतील तुमचे बॉल.
ती : तस दुखलेलं चालेल मला. आणि चहा कसा पिणार.
तो : तुम्ही कोरा चहा करा त्यात तुमचे बॉल पिळून दूध ऍड करता येईल.
ती : छान कल्पना आहे.
माझा लंड त्यांचं बोलणं ऐकून आचके द्यायला लागला. का कुणास ठाऊक पण मला त्या माणसाकडून वहिनीला झवलेलं बघायची इच्छा होती आता. तो हळू हळू तिकडेच पाऊल टाकत होता.
तो : पण वहिनी तुमचे बॉल खूप छोटे वाटतात साईझला.
ती ब्लाउज वरून आपले बॉल दाबत : नाही हो. बऱ्यापैकी मोठे आहेत पण अजून थोडे मोठे हवे होते.
तो : मला ब्लाउज वरून तर छोटेच वाटताहेत. बहुतेक कुणी दाबत नाही तुमचे बॉल.
ती : नाही ना. तोच तर प्रॉब्लेम आहे.
तो : वहिनी, बॉल वेळोवेळी दाबले नाहीत, त्यातलं दूध संपलं नाही तर ते दुखतातच पण अजूनही काही आजार होऊ शकतात. (तो तिला घाबरवत होता).
ती : म्हणजे?
तो : कुठेही गाठ निर्माण होऊ शकते. त्यामुळे ब्रेस्ट कॅन्सर चे पण चांसेस असतात.
ती : बाप रे. मग आता.
तो : मी बऱ्याच बायकांना भेटतो रोज आणि त्यांना ही माहिती देतो. त्यातल्या बऱ्याच बायका मला त्यांचे बॉल चेक करायला सांगतात.
ती : कसे चेक करता?
तो : (मुद्दाम) त्यांचे बॉल जोरजोरात दाबतो, आवळतो, पिळतो. बोंड चूरगळतो, ओढतो, दाताने चावतो. त्यांच्या बॉल वर चापट्या मारतो. लाल करतो रगडून पूर्ण.
इथे वहिनी खूप उत्तेजित झाली आणि एक बोट स्वतःच्या बेंबीत फिरवायला लागली.
ती : असं केल्याने काय होतं?
तो : बॉल मधला रक्तसंचार सुधारतो. कुठे गाठ होण्याचे चांसेस कमी होतात.
एवढ्यात वहिनीने ब्लाउजचे खालचे अजून दोन बटण उघडले. कबुतर बऱ्यापैकी बाहेर आले. त्यांच्या चोची पण थोडया थोडया दिसायला लागल्या. ते पाहून समोरचा पोपट तडतड उडायला लागला.
ती : मग माझे बॉल पण चेक करता का तुम्ही.
तो तिला खिजवण्यासाठी म्हणाला : तुमचे बॉल छोटे आहेत. तेवढा अत्याचार ते सहन नाही करू शकत.
ती : नाही हो. माझे बॉल मोठे आहेत. ते करतील सगळं सहन. तुम्हाला ते ब्लाउज मध्ये छोटे वाटतायत.
तो : मी सांगतोय तुमचे बॉल छोटे आहेत.
ती : तुम्हाला पूर्ण दाखवल्याशिवाय पटणार नाही. हे बघा.
असं म्हणून तिने ब्लाउज ची सगळी बटणं सटासट काढून टाकली आणि दोन्ही साईड पकडून ब्लाउज सताड उघडला. क्षणार्धात ती गुदमरत असलेली गोंडस कबुतरं उसळून बाहेर आली. तिचे ते गोरेपान बॉल बघून त्याचं तोंड उघडंच राहिलं. उसळून बाहेर आल्यामुळे बॉल अजूनही किंचित डोलत होते. ते मोठं मंगळसूत्र त्या नागड्या कबुतरांची शोभा वाढवत होतं. त्याने जरी खूप बॉल दाबले असले तरी एवढे सुंदर आणि प्रमाणबद्ध बॉल त्याने आजवर पाहिले नव्हते. त्याची लाळ टपकायला लागली. टक लावून ते सौंदर्य तो डोळ्यात सामावून घ्यायचा प्रयत्न करत होता. बॉल, बोंड, बेंबी, उजवा बॉल, डावा बॉल, मंगळसूत्र अशी त्याची नजर भिरभीरत होती. मुळात त्याने काही कुणाचे बॉल पाहिले किंवा दाबले नव्हते पण त्याच्या ट्रिक ने काम केलं.
ती : काय मग भाऊजी, मोठे आहेत कि छोटे.
(त्याची तंद्री भंगली)
तो : अतिसुंदर. किती अप्रतिम कबुतरं आहेत तुमची वहिनी. एकदम गुबगुबीत आहेत. ना मोठी ना छोटी.
ती : सांगत होते तुम्हाला. अजूनही छोटे वाटत असले तर मग आता तुम्हीच मोठे करा हे बॉल. बघू कसे करता.
तो : माझं भाग्यच आहे पण या कबुतरांच सौंदर्य बघून त्यांच्यावर अत्याचार करावेसं वाटत नाही.
ती : करा तुम्ही अत्याचार. असं समजा ही कबुतरं खूप माजली आहेत. त्यांना तुम्हाला वठणीवर आणायचंय.
तो : असं म्हणता मग त्यांच्या चोची पहिल्यांदा पिरगळल्या पाहिजेत.
असं म्हणून त्याने वहिनीची दोन्ही बोंडे चिमटीत पकडली आणि जोरात बाहेर खेचली. “आउच” वहिनी ओरडली. न थांबता त्याने त्या दोन चोची पुन्हा खेचल्या. “आह ह ह भाऊजी” बोंडे चिमटीत धरून ठेवत तो म्हणाला, “म्हणालो होतो तुम्हाला नाही सहन होणार.” ती श्वास घेत म्हणाली, “थांबू नका. अजिबात दया माया दाखवू नका.” त्याची चिमटी घट्ट झाली आणि झटक्यात त्याने चोची पिरगळल्या. वहिनीने वेदना ओठात दाबल्या. पुढच्या क्षणी एक चापट तिच्या डाव्या बॉल वर बसली. कबुतराच्या कानफाडीत. ती ओरडली. “आह भाऊजी. तुम्ही डायरेक्ट सरप्राईझच देता”. त्याने तिचा उजवा बॉल मुठीत आवळला आणि म्हणाला, “वहिनी, तुमचे बॉल मोठे करायची जबाबदारी आहे आता माझ्यावर. त्यामुळे तुम्ही तयार रहा.” त्याने तिला बेडवर झोपवले. कमरेपासून वर पूर्ण उघडी वहिनी मादक दिसत होती. ते सगळं दृश्य बघून माझी हालत खराब होत होती आणि त्या विद्रुप माणसाची चीड येत होती. जे मला करायला हवं होतं ते तो अगदी सहज करत होता. आता त्याने त्याचा डावा अंगठा तिच्या बेंबीत सारला. ती शहारली. तो अंगठा तिच्या बेंबीत घुसळू लागला. ती वेडीपिशी होत होती. आजपर्यंत तिची बेंबी ती स्वतः सोडून अशी कुणी घुसळली नव्हती.
तो : वहिनी, काय खोल बेंबी आहे हो तुमची.
ती : आह भाऊजी!
तो (अंगठा बेंबीत पूर्ण ठासत) : तुमच्या बेंबीत डुबकी मारावीशी वाटतेय.
ती : ओह भाऊजी तुमच्या हातात जादू आहे.
तो : वहिनी, मध आहे का घरात?
ती : हो. आहे ना फ्रिजवर.
तो : थांबा मग. मी घेऊन येतो. तोपर्यंत तुमची साडी काढून ठेवा.
क्रमशः
पुढील भागासाठी वाट पहा आणि तुमचे अभिप्राय मला [email protected] इथे कळवायला विसरू नका.