கார்த்திக் தன் சிறிய அறையில் தனியாக அமர்ந்திருந்தான். இருபத்திரண்டு வயது நிரம்பிய இளைஞன். கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அவன் மற்ற இளைஞர்களைப் போல் இல்லை. அவன் உள்ளத்தில் எப்போதும் பெரிய கனவுகள். உலகை மாற்ற வேண்டும் என்ற ஆசை. அவன் புத்திசாலித்தனம் அவனை தனிமையில் தள்ளியது. நண்பர்கள் இல்லை. குடும்பமும் அவனை புரிந்து கொள்ளவில்லை. இரவுகள் முழுக்க அவன் தன் ஆராய்ச்சியில் மூழ்கினான். காலத்தைத் தாண்டி செல்லும் சாதனம் ஒன்றை உருவாக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தான்.
ஒரு இரவு, அவன் தன் கண்டுபிடிப்பை முடித்தான். ஒரு சிறிய உலோகப் பெட்டி. அதில் பல நுண்ணிய இயந்திரங்கள். அவன் அதைப் பார்த்து சிரித்தான். “இது வேலை செய்யும். என் அறிவு என்னை உலகத்துக்கு அப்பால் கொண்டு செல்லும்” என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான். அவன் பொத்தானை அழுத்தினான். திடீரென்று ஒரு பிரகாசமான ஒளி அவனைச் சுற்றி சுழன்றது. அவன் உடல் கனமிழந்தது. உலகம் தலைகீழாக மாறியது. அவன் கண்கள் இருட்டின.
கண் விழித்தபோது, அவன் ஒரு அடர்த்தியான காட்டின் நடுவில் கிடந்தான். மரங்கள் உயரமாக வளர்ந்திருந்தன. விலங்குகளின் சத்தங்கள் எங்கும். வானம் வேறு விதமாக இருந்தது. இது பழங்கால உலகம். எந்த நாகரீகமும் இல்லாத காலம். மக்கள் குலங்களாக வாழ்ந்தனர். கார்த்திக் எழுந்தான். அவன் உடல் நடுங்கியது. பயம் அவனைச் சுற்றியது. ஆனால் அவன் புத்தி வேலை செய்யத் தொடங்கியது. “நான் எதிர்கால அறிவின் பாதையில் வந்திருக்கிறேன். இங்கு என் புத்தியைப் பயன்படுத்தி உயர வேண்டும். உலகை வெல்ல வேண்டும். மெதுவாக… பொறுமையாக…” என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.
அப்போது, புதர்களுக்கிடையில் ஒரு பெண் தோன்றினாள். அவள் பெயர் மலர்விழி. அந்த வனத்து குலத்தின் இளம் பெண். அவள் உடல் வலிமையானது. உயரமான தோள்கள். பெரிய முலைகள் சேலை போன்ற தோல் ஆடையால் இறுக்கமாக மறைக்கப்பட்டிருந்தன. இடுப்பு அழகாக வளைந்திருந்தது. அவள் கண்கள் கூர்மையாக அவனைப் பார்த்தன.
“யார் நீ? இந்த வனத்தில் எப்படி வந்தாய்? எங்கள் குலத்துக்கு உளவு பார்க்க வந்தவனா?” என்று கேட்டாள். அவள் குரலில் பயமும் ஆவலும் கலந்திருந்தது.
கார்த்திக் அவளைப் பார்த்தான். அவன் மனம் தடுமாறியது. ஆனால் அவன் புத்திசாலி. சில நிமிடங்களில் அவர்களின் மொழியை புரிந்து கொண்டான். அவன் மெதுவாக பேசினான். “நான் தொலைவில் இருந்து வந்தவன். எனக்கு உதவி செய். நான் உங்களுக்கு பயனுள்ளவனாக இருப்பேன்.”
மலர்விழி அவனை சந்தேகத்துடன் பார்த்தாள். ஆனால் அவன் கண்களில் இருந்த அறிவின் ஒளி அவளை ஈர்த்தது. அவள் அவனை தன் குலத்துக்கு அழைத்துச் சென்றாள். குலத்தின் தலைவன் ஒரு வயதான மனிதன். அவன் அருண் என்று அழைக்கப்பட்டான். அவன் கார்த்திக்கை பார்த்து “இவன் யார்? கொன்று விடலாமா?” என்றான்.
கார்த்திக் அமைதியாக இருந்தான். அந்த குலத்தில் ஒரு குழந்தை நோயால் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. அவன் தன் எதிர்கால அறிவைப் பயன்படுத்தி, காட்டு மூலிகைகளை கலந்து ஒரு மருந்தை தயாரித்தான். அது கொடுக்கப்பட்டதும் குழந்தை நலமானது. மக்கள் அவனை வியந்து பார்த்தனர். “இவன் தெய்வம் போல” என்று முணுமுணுத்தனர்.
அன்று முழுக்க கார்த்திக் அவர்களுடன் பேசினான். அவன் அவர்களின் வேட்டை முறைகளை கேட்டான். பிறகு தன் புத்தியால் புதிய ஆயுதங்களை வரைந்து காட்டினான். “இப்படி செய்தால் விலங்குகளை எளிதாக பிடிக்கலாம்” என்றான். அவர்கள் முயற்சி செய்தனர். வெற்றி கிடைத்தது. குலத்தின் மக்கள் அவனை மதிக்கத் தொடங்கினர்.
ஆனால் கார்த்திக்கின் உள்ளம் ஆழமாக யோசித்தது. “நான் இங்கு வந்தது தவறா? காலத்தை மாற்றினால் என்ன ஆகும்? ஆனால் என் அறிவு இவர்களுக்கு உதவுகிறது. நான் உயர்ந்து இந்த உலகை வெல்ல வேண்டும். மெதுவாக… ஒவ்வொரு அடியாக…” அவன் தனிமையில் உணர்ந்தான். அவன் உடல் தவித்தது. நீண்ட நாட்களாக பெண் தொடவில்லை. மலர்விழியின் உடல் அவன் மனதில் தவழ்ந்தது.
மாலை நேரம். குலத்தின் மக்கள் வேட்டையில் சென்றிருந்தனர். மலர்விழி அவனை காட்டின் ஒரு மூலையில் அழைத்துச் சென்றாள். “உன் அறிவு எங்களை காப்பாற்றியது. நீ எப்படி இப்படி இருக்கிறாய்?” என்று கேட்டாள். அவள் அருகில் அமர்ந்தாள். அவளின் முலைகள் அவன் தோளைத் தொட்டன. அவள் மூச்சு சூடாக இருந்தது.
கார்த்திக் அவளின் கண்களைப் பார்த்தான். அவன் உள்ளத்தில் பசி எழுந்தது. ஆனால் அவன் பொறுமையாக இருந்தான். “நான் உன்னை விரும்புகிறேன் மலர்விழி. ஆனால் மெதுவாக… நம்மை அறிந்து கொள்ளலாம்” என்றான். அவள் சிரித்தாள். அவள் கையை அவன் மார்பில் வைத்தாள்.
இரவு ஆழமானது. அவர்கள் தனியாக இருந்த இடத்தில் தீ மூட்டியிருந்தனர். மலர்விழி அவனை இறுக்கமாக அணைத்தாள். “எனக்கு உன் உடல் வேண்டும்” என்று முணுமுணுத்தாள். கார்த்திக் தன் கைகளை அவளின் முலைகளுக்கு மேல் வைத்தான். மெதுவாக பிசைய ஆரம்பித்தான். அவை பெரிதாகவும் மென்மையாகவும் இருந்தன. அவள் முனகினாள். “ஆஆ… நல்லா இருக்கு… இன்னும் இறுக்கமாக பிடி…”
அவன் அவளின் தோல் ஆடையை களைந்தான். அவளின் புண்டை தெரிந்தது. அது ஏற்கனவே ஈரமாகி வழிந்து கொண்டிருந்தது. அவன் விரல்களால் அவளின் புண்டையை மெதுவாக தடவினான். அவள் உடல் நடுங்கியது. “ஸ்ஸ்ஸ்… ஆஆஆ… உள்ளே விடு… என் புண்டை உனக்காக தவிக்குது…” என்று கத்தினாள்.
கார்த்திக் தன் உடையை களைந்தான். அவன் சுண்ணி கடினமாக நின்றது. அவன் அவளை படுக்க வைத்தான். அவளின் கால்களை விரித்தான். மெதுவாக தன் சுண்ணியை அவளின் புண்டை வாயில் வைத்து தேய்த்தான். பிறகு ஒரே அடியாக உள்ளே தள்ளினான். “ஆஆஆஆ… ம்ம்ம்ம்ம்… ஆழமா… உன் சுண்ணி என் புண்டையை நிறைக்குது…” என்று அவள் அலறினாள்.
அவன் மெதுவாக உள்ளே வெளியே ஆட்டினான். அவளின் முலைகளை பிசைந்து கொண்டே வேகம் கூட்டினான். அவளின் புண்டை சுண்ணியை இறுக்கி பிடித்தது. வியர்வை இருவரையும் நனைத்தது. “என் புண்டையில் உன் விந்தை பீறி அடி… நான் உன்னுடையவள்…” என்று அவள் முனகினாள். கார்த்திக் வேகமாக ஆட்டினான். அவன் சுண்ணி அவளின் புண்டையின் ஆழத்தில் மோதியது. இருவரும் ஒரே நேரத்தில் உச்சத்தை அடைந்தனர். அவன் விந்து அவளின் புண்டைக்குள் பீறிட்டது. அவள் உடல் வெடித்தது.
அவர்கள் இருவரும் களைத்து படுத்திருந்தனர். கார்த்திக் அவளை அணைத்தபடி யோசித்தான். “இது தொடக்கம் மட்டுமே. என் எதிர்கால அறிவின் பாதையில் இந்த உலகை வெல்வேன். மெதுவாக… உயர்ந்து… அரசனாக…”
கார்த்திக் கண் விழித்தபோது மலர்விழி அவன் மார்பில் தலை வைத்து படுத்திருந்தாள். இரவு முழுக்க அவர்கள் உடல்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிக் கிடந்தன. அவளின் சூடான மூச்சு அவன் தோளில் பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அவன் மெதுவாக அவளின் முதுகைத் தடவினான். அவள் கண்கள் திறந்தன. ஒரு புன்னகை அவள் உதடுகளில் பரவியது.
“நேற்று இரவு… நான் இன்னும் உன் சுண்ணியின் வெப்பத்தை உள்ளுக்குள் உணர்கிறேன்,” என்று அவள் மெதுவாக முணுமுணுத்தாள். அவள் கை அவன் சுண்ணியை மெல்ல பிடித்து தடவினாள். கார்த்திக் சிரித்தான். ஆனால் அவன் மனம் ஏற்கனவே அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
“மலர்விழி… இது தொடக்கம் மட்டுமே. நான் இந்த குலத்தை வலிமையாக்கப் போகிறேன். உன்னை மட்டும் அல்ல… இந்த மக்கள் அனைவரையும் உயர்த்தப் போகிறேன்.”
அன்று காலையில் குலத்தின் தலைவன் அருண் கார்த்திக்கை அழைத்தான். “நீ நேற்று செய்த மருந்தும், புதிய வேட்டை ஆயுதங்களும் எங்களைக் காப்பாற்றின. இன்று முதல் நீ எங்கள் குலத்தின் ஆலோசகன். உன் யோசனைகளை சொல்.”
கார்த்திக் தன் புத்தியை முழுமையாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினான். அவன் முதலில் குலத்தின் வேட்டை முறையை மாற்றினான். பெரிய விலங்குகளைப் பிடிக்க சிக்கலான குழி வேட்டையை வரைந்து காட்டினான். மரங்களை வெட்டி வலிமையான ஈட்டிகளையும், கவசங்களையும் உருவாக்கினான். இரண்டு நாட்களில் அவர்கள் ஒரு பெரிய மான் கூட்டத்தை வெற்றிகரமாக வேட்டையாடினர். உணவு மிகுதியானது.
மக்கள் அவனை “அறிவின் தெய்வம்” என்று அழைக்கத் தொடங்கினர். ஆனால் கார்த்திக் திருப்தி அடையவில்லை. அவன் இரவில் தனியாக அமர்ந்து யோசித்தான். “இங்கு நாகரீகம் இல்லை. நான் விவசாயத்தை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும். நீர் பாசன முறையை உருவாக்க வேண்டும். படிப்படியாக இந்தக் குலத்தை ஒரு சிறிய நாடாக மாற்ற வேண்டும்.”
மலர்விழி அவனுக்கு பக்கத்தில் இருந்தாள். அவள் அவன் தோளில் சாய்ந்து, “நீ எப்போதும் யோசித்துக் கொண்டே இருக்கிறாய். உன் உடலை கொஞ்சம் ஓய்வெடுக்க விடு,” என்றாள். அவள் அவன் உதட்டில் முத்தமிட்டாள். ஆனால் கார்த்திக் அவளை மெதுவாக தள்ளி, “இப்போது இல்லை மலர்விழி. நான் இன்னும் உயர வேண்டும். உன்னை என் பக்கத்தில் நிரந்தரமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்,” என்றான்.
ஒரு வாரம் கழித்து பெரிய சோதனை வந்தது. அருகில் இருந்த வலிமையான “கருங்கல் குலம்” அவர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தியது. அவர்களின் தலைவன் ஒரு பெரிய, கொடூரமான மனிதன். அவன் வீரர்கள் எண்ணிக்கையில் அதிகம். குலத்தின் மக்கள் பயந்தனர்.
கார்த்திக் அமைதியாக இருந்தான். அவன் இரவு முழுக்க திட்டம் தீட்டினான். மறுநாள் காலை அவன் குலத்தின் வீரர்களை அழைத்தான். “நேருக்கு நேர் சண்டையிடாதீர்கள். நாம் புத்தியால் வெல்வோம்.” அவன் மரங்களை வெட்டி மறைவிடங்களை உருவாக்கினான். குழிகளை வெட்டி மூடினான். விஷ மூலிகைகளை ஈட்டிகளில் தடவினான்.
போர் தொடங்கியது. கருங்கல் குலத்தினர் நேராக பாய்ந்தனர். ஆனால் கார்த்திக்கின் திட்டப்படி அவர்கள் குழிகளில் விழுந்தனர். மறைவிடங்களில் இருந்து ஈட்டிகள் பாய்ந்தன. கருங்கல் தலைவன் தோற்று ஓடினான். கார்த்திக் அவனைப் பிடித்து, “இனி நீங்கள் எங்களுக்கு அடங்கி இருங்கள். உங்களுக்கு உணவும் பாதுகாப்பும் தருகிறேன்,” என்றான். அந்த தலைவன் தலைகுனிந்தான்.
இந்த வெற்றிக்குப் பிறகு குலத்தின் தலைவன் அருண் கார்த்திக்கை அழைத்தான். “இன்று முதல் நீ எங்கள் குலத்தின் துணைத் தலைவன். உன் அறிவு எங்களை வளர்க்கும்.”
கார்த்திக் உயர்ந்தான். மக்கள் அவனைப் பார்த்து வணங்கினர். மலர்விழி அவன் பக்கத்தில் நின்று பெருமிதத்துடன் பார்த்தாள். ஆனால் கார்த்திக்கின் மனதில் இன்னும் பெரிய கனவு. “ஒரு பெண் போதாது. என் பக்கத்தில் பல பெண்கள் இருக்க வேண்டும். என் ஹரேம்… என் அரசவை… மெதுவாக வரும்.”
அன்று இரவு, வெற்றிக் கொண்டாட்டத்துக்குப் பிறகு மலர்விழி அவனை தன் குடிசைக்கு இழுத்துச் சென்றாள். தீயின் ஒளியில் அவள் உடல் பளபளத்தது.
“இன்று நீ என் தலைவன். உன் சுண்ணியால் என்னை முழுமையாக ஆட்சி செய்,” என்று அவள் கெஞ்சினாள்.
கார்த்திக் அவளை இறுக்கமாக அணைத்தான். அவளின் தோல் ஆடையை கிழித்தெறிந்தான். அவளின் பெரிய முலைகள் வெளியே தொங்கின. அவன் அவற்றை இரு கைகளாலும் பிடித்து கடுமையாக பிசைந்தான். முலைக்காம்புகளை வாயில் வைத்து கடித்து உறிஞ்சினான். மலர்விழி அலறினாள். “ஆஆஆ… வலிக்குது… ஆனால் நல்லா இருக்கு… இன்னும் கடி…”
அவன் அவளை தரையில் படுக்க வைத்தான். அவளின் கால்களை விரித்து, அவளின் ஈரமான புண்டையை விரல்களால் பிளந்தான். மூன்று விரல்களை உள்ளே திணித்து வேகமாக ஆட்டினான். அவள் புண்டை நீர் பீறிட்டு வழிந்தது. “ஸ்ஸ்ஸ்… ஆஆஆ… என் புண்டை உனக்காக திறந்திருக்கு… உன் பெரிய சுண்ணியை உள்ளே அடி…”
கார்த்திக் தன் கடினமான சுண்ணியை வெளியே எடுத்தான். ஒரே அடியில் முழு நீளத்தையும் அவளின் புண்டைக்குள் சொருகினான். அவள் கத்தினாள். அவன் வேகமாக உள்ளே வெளியே தள்ள ஆரம்பித்தான். ஒவ்வொரு அடியிலும் அவளின் புண்டை சுவர்கள் அவன் சுண்ணியை இறுக்கி பிழிந்தன. அவன் அவளின் முலைகளை அறைந்து பிடித்தபடி ஆட்டினான்.
“உன் புண்டை எனக்கு சொந்தம்… நான் உன்னை என் முதல் ராணியாக்கப் போகிறேன்,” என்று அவன் முனகினான். வேகம் அதிகரித்தது. அவன் சுண்ணி அவளின் புண்டையின் ஆழத்தில் மோதி மோதி அடித்தது. மலர்விழி உடல் வெடித்து, “ஆஆஆஆ… வருது… என் புண்டை உருகுது…” என்று அலறினாள்.
கார்த்திக் உச்சத்தை அடைந்தான். அவன் வெந்நீர் விந்து அவளின் புண்டைக்குள் பீறிட்டு நிரம்பியது. இருவரும் வியர்வையில் நனைந்து ஒன்றாகக் கிடந்தனர்.
அவன் அவளை அணைத்தபடி யோசித்தான். “இன்னும் பல பெண்கள் வருவார்கள். என் அரசு வளரும். என் ஹரேம் வளரும். ஆனால் மெதுவாக… பொறுமையாக…”
[email protected]
10012500cookie-checkகால பயணம்-1
