விதவையின் ஈரம்

நான் கார்த்திக்.

என் பெயரைப் பலரும் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் என் காமக்கதைகளைப் படித்தவர்கள் இரவில் தூங்க முடியாமல் திணறி இருக்கிறார்கள். அந்தக் கதைகளில் நான் எழுதும் உரையாடல்கள், தொடுதல்கள், மூச்சுகள் — அவை படிப்பவர்களின் உடலை நேரடியாகத் தொடுவது போல் இருக்கும்.

ஒரு நாள் இரவு, என் இன்பாக்ஸில் ஒரு செய்தி வந்தது.

“உன் கதைகளைப் படிச்சேன். தூக்கம் வரல. நான் விதவை. மூணு வருஷமா யாரும் என்னைத் தொடல. உன் வார்த்தைகள் என்னைத் தொட்டுட்டே இருக்கு.”

அவள் பெயர் கவிதா. முப்பத்து ஆறு வயசு. கணவன் விபத்தில் இறந்த பிறகு தனியாக வாழ்ந்தாள். பகல் நேரத்தில் அமைதியாகவும், இரவில் என் கதைகளை மெதுவாகப் படித்து உடலை இறுக்கிக் கொண்டும் இருந்தாள்.

நான் பதில் அனுப்பினேன்.

“என் கதை படிச்சு உடம்பு எப்படி இருக்குன்னு சொல்லு.”

சில நிமிடங்கள் கழித்து அவள் பதில் வந்தது.

“கால்கள் நடுங்குது. உள்ளே ஈரம் ஆயிடுச்சு. உன் கதையில நீ அவளைத் தொடுற மாதிரி என் கை என்னைத் தொடுது. வெட்கம் இருக்கு. ஆனா நிறுத்த முடியல.”

அன்று முதல் இரவுதோறும் நாங்கள் பேசினோம். முதலில் வெட்கம். பிறகு மெதுவாக உடைந்தது.

நான்: “இப்ப என்ன பண்ற?”

கவிதா: “படுக்கையில படுத்திருக்கேன். லைட் அணைச்சிட்டேன். உன் கதையை மறுபடியும் படிக்கிறேன். கை தொடை மேல போயிடுச்சு.”

நான்: “மேல போக விடாதே. மெதுவா மெதுவா உள்ள விரல் விடு. நான் சொல்ற மாதிரி செய்.”

கவிதா: “செய்றேன்… ஆஹ்… கார்த்திக், இப்படி யாரும் சொல்லி நான் செஞ்சதே இல்ல. விரல் உள்ள போகும்போது உன் குரல் கேக்குற மாதிரி இருக்கு.”

நான்: “இன்னும் உள்ள விடு. ஆழமா. உன் இடுப்பை மெதுவா அசை. வாயை மூடி முணுமுணுக்காதே. சத்தமா சொல்லு எப்படி இருக்குன்னு.”

கவிதா: “ஈரமா இருக்கு… சூடா இருக்கு… விரல் நழுவுது. கால்களை இறுக்கி வைச்சிருக்கேன். முலைகள் கனக்குது. தனியா இருக்கிறதுல வெட்கம் இல்லாம ஆசை வந்துருச்சு.”

ஒவ்வொரு இரவும் அவள் மேலும் மேலும் திறந்தாள். ஒரு இரவு அவள் போன் பேசினாள். குரல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

“கார்த்திக்… இப்ப பேசு. நான் உன் குரலைக் கேட்டுக்கிட்டே தொடணும்.”

நான் மெதுவாகச் சொன்னேன்.

“கைகளை முலை மேல வை. முலைக்காம்பை மெதுவா பிடி. சுத்து. அழுத்தாதே. முதல்ல சுத்து. பிறகு நகம் கொஞ்சம் தேய்.”

அவள் மூச்சு கனத்தது.

“ஆம்… இப்படித் தேய்க்கும்போது முலைகள் நிமிர்றது. கால்கள் தானா விரிஞ்சு போகுது.”

நான்: “இப்ப ஒரு கையை கீழ விடு. நடு விரலை மெதுவா உள்ள விடு. உள்ளே போனதும் வளைச்சு மேல பக்கம் தேய். அங்க ஒரு இடம் இருக்கும். அங்க தேய்ச்சதும் உடம்பு தானா எகிறும்.”

கவிதா: “அங்க… ஆஹ் கார்த்திக்… அங்க தேய்ச்சதும் கால்கள் இழுக்குது. வயிறு இறுக்குது. நான் சத்தம் போடப் போறேன்.”

நான்: “போடு. யாரும் கேக்க மாட்டாங்க. உன் பெயரைச் சொல்லி அழாதே. என் பெயரைச் சொல்லி அழு.”

கவிதா: “கார்த்திக்… கார்த்திக்… உள்ளே அதிர்றது… நான் நிற்க முடியல…”

அன்றிரவு அவள் முதல் முறையாக என் குரலோடு உச்சத்தை அடைந்தாள். போன் விழாமல் பிடித்துக் கொண்டு அவள் அழுதாள். அழுகை அல்ல. உடல் தளர்ந்த பிறகு வரும் அந்த வெட்கமும் நிம்மதியும் கலந்த ஒலி.

மறுநாள் காலை அவள் செய்தி அனுப்பினாள்.

“நான் வெட்கப்படுறேன். ஆனா இன்னும் வேணும். உன் கதை மட்டும் போதாது. உன் கை வேணும்.”

நான் பதில் சொன்னேன்.

“நீ தயாரா இருந்தா வீட்டுக்கு வா. நான் வலுக்கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். நீ சொன்னா மட்டும் தொடுவேன்.”

இரண்டு நாள் அமைதி. மூன்றாம் நாள் மாலை அவள் அழைத்தாள்.

“நான் வர்றேன். இன்னிக்கு இரவு. வீட்டுல யாரும் இல்ல. நான் பயப்படுறேன். ஆனா உடம்பு சும்மா இருக்கல.”

இரவு ஒன்பது மணி. கதவு மெதுவாகத் தட்டியது. நான் திறந்தேன்.

கவிதா வெள்ளைப் புடவையில் நின்றிருந்தாள். கழுத்தில் ஒரு சிறிய தாலி இல்லாத வெற்றிடம். கண்களில் பயம். உதடுகள் உலர்ந்திருந்தன. ஆனால் கழுத்துக்குக் கீழே தோல் சிவந்திருந்தது.

நான் பேசவில்லை. அவளை உள்ளே அழைத்தேன். கதவை மூடினேன்.

அவள் நடுங்கினாள்.

“நான்… இப்படி யாரு வீட்டுக்கும் வந்ததே இல்ல. கணவன் இறந்த பிறகு ஆண் தொடுதலே இல்ல.”

நான் அவள் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

“இப்படி நில். நான் முதல்ல பேசுவேன். தொட மாட்டேன்.”

அவள் தலையசைத்தாள்.

நான் நெருங்கினேன். அவள் மூச்சு என் மார்பில் பட்டது.

நான்: “உன் புடவை தோள்ல இருந்து கொஞ்சம் இறங்கி இருக்கு. நான் அதைத் தொடட்டுமா?”

கவிதா: “தொடு… மெதுவா தொடு.”

என் விரல் அவள் தோளைத் தொட்டது. சூடாக இருந்தது. நான் புடவை விளிம்பை மெதுவா கீழே இறக்கினேன். அவள் மார்பின் மேற்பகுதி தெரிந்தது. அவள் கண்களை மூடினாள்.

நான்: “இங்க பாரு. பயப்படாதே. உன் முலைகளை நான் பார்க்கிறேன். அழகா இருக்கு. நீ வெட்கப்பட வேண்டாம்.”

கவிதா: “பாரு… ஆனா சீக்கிரமா கழட்டாதே. எனக்கு நடுக்கம் இருக்கு.”

நான் அவள் இடுப்பைப் பிடித்தேன். புடவை முடிச்சை மெதுவா அவிழ்த்தேன். ரவிக்கை மட்டும் தங்கின. நான் பின்னால் சென்று ரவிக்கை கொக்கியைத் திறந்தேன். அவள் முலைகள் விடுபட்டன. கனமானவை. முலைக்காம்புகள் ஏற்கனவே இறுகியிருந்தன.

நான் முன்னால் வந்தேன். இரு கைகளாலும் அவள் முலைகளைத் தூக்கிப் பிடித்தேன்.

நான்: “இப்படிப் பிடிச்சதும் உனக்கு எப்படி இருக்கு?”

கவிதா: “நெஞ்சு நிறையுது… கை சூடு படுது… முலைக்காம்பு அரிக்குது. வாயில எடுத்துக்கோ.”

நான் தலை குனிந்து வலது முலைக்காம்பை வாயில் எடுத்தேன். மெதுவா நக்கினேன். பிறகு உறிஞ்சினேன். அவள் தலையை பின்னால் எறிந்தாள். கை என் தலையை அழுத்தியது.

கவிதா: “ஆஹ்… பல்லைக் கொஞ்சம் தேய்… அப்படி… இன்னும் உறிஞ்சு… இடது பக்கமும் செய்…”

நான் இடது பக்கம் மாறினேன். அவள் இடுப்பு என் தொடையில் தேய்ந்தது. நான் ஒரு கையை அவள் புடவை உள்ளே விட்டு உள்ளாடையின் மேல் வைத்தேன். ஈரம் வெளியே தெரிந்தது.

நான்: “இவ்ளோ ஈரமா ஆயிடுச்சா? பேசி பேசி மயங்கி வந்தியா இல்ல உடம்பு தானா இப்படி ஆச்சா?”

கவிதா: “ரெண்டும்… உன் கதை படிக்கும்போதே இப்படி ஆகும். இப்ப உன் கை பட்டதும் இன்னும் ஓடுது. உள்ளாடையை எடுத்துடு.”

நான் அவளை படுக்கையில் படுக்க வைத்தேன். புடவையை முழுவதும் கழற்றினேன். உள்ளாடையை இழுத்து எடுத்தேன். அவள் கால்களை மூட முயன்றாள். நான் மெதுவா பிரித்தேன்.

நான்: “மூடாதே. நான் பாக்கணும். உன் நடு உள்ளே எப்படி இருக்குன்னு பாக்கணும்.”

அவள் முகத்தைத் திருப்பினாள். நான் விரலால் அவள் இதழ்களைப் பிரித்தேன். உள்ளே பளபளவென்று ஈரம். நான் நடு விரலை மெதுவா நுழைத்தேன்.

கவிதா: “ஆஹ் மெதுவா… நெடுநாள் ஆச்சு… இறுக்கி இருக்கு… ஆனா வேணும்… இன்னும் உள்ள விடு…”

நான் விரலை உள்ளே தள்ளி வளைத்து மேலே தேய்த்தேன். அவள் இடுப்பு தானாக உயர்ந்தது.

நான்: “இங்க தேய்ச்சதும் உடம்பு எகிறுது. இதே இடத்தை நான் நாக்கால் நக்குவேன். அப்ப நீ என்ன சொல்லப் போற?”

கவிதா: “நக்கு… கார்த்திக் நக்கு… விரல் மட்டும் போதாது. உன் வாய் வேணும்.”

நான் அவள் தொடைகளுக்கு இடையே தலை வைத்தேன். முதலில் மெதுவா நக்கினேன். பிறகு நாக்கை உள்ளே தள்ளி மேலே இழுத்தேன். அவள் இரு கால்களாலும் என் தலையை அழுத்தினாள்.

கவிதா: “ஆஹ் ஆஹ்… அங்கேயே இரு… விலகாத… நாக்கு சுத்து… முலைகளையும் பிடி… நான் தாங்க முடியல…”

நான் அவள் முலைக்காம்பை ஒரு கையால் பிடித்து சுற்றினேன். நாக்கை வேகமாக அசைத்தேன். அவள் வயிறு இழுத்தது. தொடைகள் நடுங்கின.

கவிதா: “வந்துடுச்சு… கார்த்திக் வந்துடுச்சு… நிக்காதே… உள்ளேயே நக்கு… ஆஹ்ஹ்…”

அவள் உடல் வளைந்தது. ஈரம் என் வாயில் வந்தது. நான் விடாமல் நக்கினேன். அவள் கை என் முடியைப் பிடித்து இழுத்தாள். பிறகு தளர்ந்தாள்.

சில நிமிடம் அவள் மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தாள். பிறகு என்னைப் பார்த்தாள்.

கவிதா: “நீ இன்னும் உடை கழட்டல. நான் பாக்கணும். நான் தொடணும்.”

நான் எழுந்து உடை கழற்றினேன். அவள் என் உறுப்பைப் பார்த்தாள். கண்கள் விரிந்தன. கை நீட்டிப் பிடித்தாள்.

கவிதா: “இவ்ளோ கெட்டியா… சூடா இருக்கு. நான் வாயில எடுக்கட்டுமா?”

நான்: “எடு. மெதுவா நக்கு. பிறகு உள்ள விடு. பல் படாத மாதிரி.”

அவள் படுக்கையில் முழந்தாள். நாக்கை நுனியில் வைத்து நக்கினாள். பிறகு வாயைத் திறந்து உள்ளே எடுத்தாள். அவள் கண்கள் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தன.

நான்: “இன்னும் உள்ள விடு. தொண்டை வரை. மூச்சு விட்டு விட்டு செய்.”

கவிதா: “ம்ம்ம்… இப்படி வாயில் இருக்கும்போது என் உள்ளேயும் இழுக்குது. கையை என் தலையில் வை. நீ வேகத்தைச் சொல்லு.”

நான் அவள் தலையை மெதுவா வழிநடத்தினேன். அவள் உமிழ்நீர் வழிந்தது. அவள் ஒரு கையால் தன் முலையைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

நான் அவளை தூக்கி படுக்க வைத்தேன். அவள் கால்களை என் இடுப்பில் சுற்றினாள்.

நான்: “இப்ப உள்ள விடப் போறேன். முதல்ல நுனி மட்டும். நீ சொன்னா தள்ளி விடுவேன்.”

கவிதா: “விடு… மெதுவா விடு… நெடுநாள் ஆச்சு. கிழிக்கிற மாதிரி இருக்கும். ஆனா விடு.”

நான் நுனியை அவள் நுழைவாயிலில் வைத்தேன். ஈரம் வழிந்தது. மெதுவா தள்ளினேன். அவள் நகம் என் முதுகில் பதிந்தது.

கவிதா: “ஆஹ்… நிறையுது… இன்னும் கொஞ்சம்… ஆழமா… முழுசா விடு கார்த்திக்…”

நான் முழுவதும் உள்ளே சென்றேன். அவள் வாய் திறந்தது. சத்தம் வரவில்லை. பிறகு ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு.

நான்: “இப்ப எப்படி இருக்கு? வலி இருக்கா இல்ல நிறையுதா?”

கவிதா: “வலி இருக்கு… ஆனா நல்லா இருக்கு. அசையாதே ஒரு நிமிஷம். நான் உணரணும். நீ உள்ளே இருக்கிற உணர்வு வேணும்.”

நான் அசையாமல் நின்றேன். அவள் உள்ளே இறுக்கினாள். பிறகு தளர்த்தினாள். மீண்டும் இறுக்கினாள்.

கவிதா: “இப்ப அசை. மெதுவா. ஆழமா. வெளியே வந்து மறுபடியும் உள்ளே அடி.”

நான் அசைந்தேன். ஒவ்வொரு தள்ளலிலும் அவள் முலைகள் அசைந்தன. நான் குனிந்து முலைக்காம்பை மீண்டும் வாயில் எடுத்தேன்.

கவிதா: “வேகமா அடி… இப்ப வேகமா… என் இடுப்பைப் பிடி… ஆழமா விடு… உன் கதைல எழுதுற மாதிரி என்னை உடை…”

நான் வேகத்தைக் கூட்டினேன். படுக்கை சப்தம் எழுப்பியது. அவள் கால்கள் என் இடுப்பை இறுக்கின.

நான்: “உன் உள்ளே இறுக்குது. நீ என்னை இழுக்கிற. சொல்லு யாருக்குச் சொந்தம் இப்ப இந்த உடல்.”

கவிதா: “உனக்கு… இப்ப உனக்குத்தான்… மூணு வருஷமா காத்திருந்த உடல் இப்ப உனக்குத்தான். ஆழமா விடு… முலைகளைக் கடி… என் பெயரைச் சொல்லி அடி…”

நான் அவள் காதை அருகில் சென்று பேசினேன்.

நான்: “கவிதா உன் உள்ளே நான் இருக்கேன். உன் ஈரம் என் மேல வழிஞ்சுக்கிட்டு இருக்கு. இன்னும் இறுக்கு. நான் வெளியே வரக்கூடாதுன்னு உன் உடல் பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு.”

கவிதா: “பிடிச்சிருக்கேன்… விட மாட்டேன்… உள்ளேயே விடு கார்த்திக்… வெளியே வராதே… நான் நிரம்பிடுவேன்…”

நான் வேகத்தை மேலும் கூட்டினேன். அவள் உடல் மீண்டும் இழுத்தது. அவள் கண்கள் பின்வாங்கின.

கவிதா: “வருது… மறுபடியும் வருது… உன்னோட சேர்ந்து… கார்த்திக் நான் உன்னோட சேர்ந்து…”

நான் உள்ளே ஆழமாகத் தள்ளி நின்றேன். அவள் உள்ளே துடித்தது. நானும் வெளியேறாமல் உள்ளேயே கொடுத்தேன். அவள் கை என் முதுகைக் கீறியது. நாங்கள் இரண்டு பேரும் ஒரே நேரத்தில் நடுங்கினோம்.

பிறகு நான் அவள் மேல் சரிந்தேன். அவள் மார்பில் என் தலை. அவள் விரல்கள் என் முடியில்.

சிறிது நேரம் பேச்சு இல்லை. மூச்சு மட்டும்.

கவிதா மெதுவா சொன்னாள்.

“உன் கதை படிச்சப்போ இப்படித்தான் கற்பனை பண்ணினேன். ஆனா உண்மை இன்னும் அதிகம். என் உடல் இன்னும் நடுங்குது.”

நான் அவள் காதில் முத்தமிட்டேன்.

நான்: “இன்னும் முடியல. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு மறுபடியும். இத்தர்வா நீ மேல ஏறு. நீ வேகத்தை முடி.”

அவள் சிரித்தாள். வெட்கச் சிரிப்பு. பிறகு என்னைத் தூக்கிப் படுக்க வைத்தாள். அவள் மேலே ஏறினாள். என் உறுப்பைப் பிடித்து மீண்டும் உள்ளே இறக்கினாள்.

கவிதா: “இப்ப நான் அசைறேன். நீ முலைகளைப் பார். நான் உன் மேல ஆடுறேன். நீ சும்மா படுத்து பாரு.”

அவள் இடுப்பை முன்னும் பின்னும் அசைத்தாள். முலைகள் என் முகத்தின் மேல் அசைந்தன. நான் வாயைத் திறந்து பிடித்தேன்.

நான்: “இப்படி ஆடும்போது உன் உள்ளே இன்னும் இறுக்குது. சொல்லு உனக்கு என்ன வேணும் இன்னும்.”

கவிதா: “உன் கை என் இடுப்பில் இருக்கட்டும். நீ ஆழமா தள்ளு. நான் மேல இருந்து அழுத்துறேன். என் முலைக்காம்பைக் கடி. நான் சத்தம் போடட்டுமா?”

நான்: “போடு. இந்த வீட்டுல நீ சத்தம் போடணும். உன் உச்சத்தை நான் கேக்கணும்.”

அவள் வேகத்தைக் கூட்டினாள். வியர்வை அவள் தொண்டையில் வழிந்தது. நான் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து கீழிருந்து தள்ளினேன். ஒவ்வொரு தள்ளலிலும் அவள் முனகல் உயர்ந்தது.

கவிதா: “கார்த்திக்… நான் உடைஞ்சு போறேன்… இன்னும்… இன்னும் உள்ள… ஆஹ்ஹ் நான் வந்துடுறேன்…”

அவள் உடல் முன்னால் சரிந்தது. நான் அவளை அணைத்துக் கொண்டு மீண்டும் உள்ளே கொடுத்தேன். இரண்டாவது முறையும் நாங்கள் சேர்ந்தே இறங்கினோம்.

பின்னர் அவள் என் மார்பில் படுத்தாள். விரல் என் மார்பில் வட்டமிட்டது.

கவிதா: “நான் நாளைக்கும் வரட்டுமா? உன் கதை இனி படிக்க வேண்டாம். நீயே என் மேல எழுது.”

நான் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டேன்.

நான்: “வா. ஒவ்வொரு இரவும் வா. நான் உன் காதை அருகில் பேசுவேன். நீ சொல்லும் வார்த்தைகளை நான் கதையா எழுதுவேன். ஆனா இனி அந்தக் கதை உன் உடலில்தான் நடக்கும்.”

அவள் கண்களை மூடினாள். கால்கள் இன்னும் என் கால்களுக்கு இடையே பின்னியிருந்தன. வெளியே இரவு அமைதியாக இருந்தது. உள்ளே அவள் இதயம் என் மார்பில் அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

அன்று முதல் கவிதா என் கதைகளைப் படிப்பவள் மட்டும் இல்லை. என் கதைகளில் நடக்கும் பெண் அவளே ஆனாள். நான் எழுதும் ஒவ்வொரு வரியும் அவள் மூச்சில் உதிர்ந்தது. அவள் சொல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் கையில் நனைந்தது.

இரவுகள் நீண்டன. பேச்சுகள் வெட்கத்தை விட்டு வெளியே வந்தன. அவள் ஒருநாள் என் காதில் சொன்னாள்.

“நான் விதவை. ஆனா இப்ப நான் உன் பெண். நீ எழுதும்போது என்னை நினைச்சு எழுது. நான் படிக்கும்போது உன் கையை நினைச்சுப் படிப்பேன்.”

நான் அவளை மீண்டும் இழுத்துக் கொண்டேன். அவள் சிரித்துக் கொண்டே கால்களை விரித்தாள்.

கவிதா: “இன்னும் ஒரு முறை. நீ பின்னால நின்னு விடு. என் முடியைப் பிடி. என் அருகில் பேசு.”

நான் அவள் பின்னால் நின்றேன். உள்ளே நுழைந்தேன். அவள் முடியை மெதுவா பிடித்தேன்.

நான்: “இப்ப சொல்லு. யாரு உள்ளே இருக்கான்?”

கவிதா: “நீ… கார்த்திக் நீதான்… ஆழமா விடு… என் முதுகில் முத்தமிடு… நான் உன் கதை… நீ எழுது… நான் நனைஞ்சுக்கிட்டு இருப்பேன்…”

அன்று இரவு முழுவதும் நாங்கள் நிறுத்தவில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் அவள் புதிய வார்த்தை சொன்னாள். ஒவ்வொரு முறையும் நான் புதிய இடத்தில் அவளைத் தொட்டேன். விதவை என்ற சொல் அவள் உடலில் இருந்து மெதுவா அழிந்தது. அதற்குப் பதிலாக என் பெயர் மட்டும் அவள் மூச்சில் மீதம் இருந்தது.

காலை வெளிச்சம் ஜன்னல் வழியே வந்தபோது அவள் என் தோளில் தலை வைத்து உறங்கினாள். நான் அவள் முடியை நீவினேன். என் மனதில் அடுத்த கதை ஏற்கனவே எழுதத் தொடங்கியிருந்தது.

ஆனால் இந்த முறை அந்தக் கதையை நான் தனியாக எழுதவில்லை. அவள் உடல் எழுதியது. அவள் குரல் எழுதியது. அவள் ஈரம் எழுதியது.

நான் எழுதிய கதைகளுக்கு நிறைய பேர் மெயில் பண்ணீங்க . நன்றி. என்னிடம் பேச விருப்பம் உள்ள பெண்கள், கணவன் மனைவி ஜோடிகள் இந்த karthickmassager27@gmail.com மெசேஜ்

கக்கோல்ட் ஜோடிகள், உங்க மனைவிக்கு நல்ல செக்ஸ் தர விரும்பும் கணவர்கள் மெசேஜ் பண்ணுங்க.

நான் இதுவரை 5 தம்பதிகளுடன் செய்து இருக்கிறேன். என் ஸ்டாமினா 3 மணி நேரத்துக்கு சந்தோசம் கொடுக்க முடியும். மைண்ட் கண்ட்ரோல் இருக்கு.

என்னிடம் நீண்ட காலம் நல்ல நட்பை விரும்பும் பெண்கள், கணவன் மனைவி ஜோடிகள் மட்டும் தொடர்பு கொள்ளுங்கள்

The post விதவையின் ஈரம் appeared first on Tamil Sex Stories.