நள்ளிரவுக்குப் பிறகு

# நள்ளிரவுக்குப் பிறகு
**பகுதி 1 – அறை எண் 309**

*வகை: காதல், மர்மம், உணர்ச்சிகள் மற்றும் முதிர்ச்சியான காதல் கதை.*

## ஒரு மழை இரவு…

கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரமாக மழை பெய்துகொண்டிருந்தது.

26 வயதான சோஃபியா, ஒரு ஹோட்டலின் பாரில் அமர்ந்து தனது கையில் இருந்த வைன் கிளாஸை மெதுவாகச் சுழற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

வேலை காரணமாக வெளியூர் வந்திருந்த அவள், அந்த ஹோட்டலில் தங்கியிருந்தாள்.

கடந்த ஆறு மாதங்களாக எந்தக் காதல் உறவிலும் ஈடுபடாமல் தனியாகவே வாழ்ந்து வந்தாள்.

அன்றிரவு அவள் யாருடைய துணையையும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

ஆனால்…

அப்போதுதான் அவன் உள்ளே வந்தான்.

அவன் பெயர் டேனியல். வயது 29.

கருப்பு நிறச் சட்டை அணிந்திருந்தான். சட்டையின் கைகளை முழங்கை வரை மடித்திருந்தான். அவனுடைய தோற்றத்தில் ஒரு தனி கம்பீரம் இருந்தது.

அவன் நேராக சோஃபியா அமர்ந்திருந்த பாரை நோக்கி வந்தான்.

“இந்த இடத்தில் யாராவது அமர்ந்திருக்கிறார்களா?” என்று கேட்டான்.

சோஃபியா காலியாக இருந்த நாற்காலியைப் பார்த்துவிட்டு அவனைப் பார்த்தாள்.

“அது நீங்கள் எப்படிப்பட்டவர் என்பதைப் பொறுத்தது.”

“அப்படியா? நான் எப்படிப்பட்டவன் என்று நினைக்கிறீர்கள்?”

“தொந்தரவு கொடுப்பவராக இருக்கலாம்.”

டேனியல் சிரித்தான்.

“நான் பதற்றமாக இருக்கும்போதுதான் அப்படித் தோன்றுவேன்.”

“அப்படியானால் இப்போது பதற்றமாக இருக்கிறீர்களா?”

“உங்களைப் பார்த்த பிறகு கொஞ்சம் அதிகமாகவே!”

சோஃபியா சிரித்தாள்.

அடுத்த இருபது நிமிடங்கள் இருவரும் பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.

பிடித்த திரைப்படங்கள், ஹோட்டல் உணவுகள், பயண அனுபவங்கள் என்று பேச்சு நீண்டது.

இறுதியாக டேனியல் கேட்டான்.

“உங்களைப் பார்த்து யாராவது எளிதில் ஈர்க்கப்பட முடியுமா?”

சோஃபியா அவனைப் பார்த்தாள்.

“என்னை ஈர்க்க முயற்சி செய்பவர்கள் அதிகம். ஆனால் வெற்றி பெறுபவர்கள் குறைவு.”

“அப்படியானால் நான் முயற்சி செய்யலாமா?”

“முயற்சி செய்வதில் தவறில்லை.”

இருவரும் சிரித்தனர்.

நேரம் இரவு பதினொன்றைத் தாண்டியது.

சோஃபியா எழுந்தாள்.

“நான் கிளம்ப வேண்டும்.”

“சரி. இனிய இரவு, சோஃபியா.”

அவள் ஆச்சரியத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

“என் பெயர் உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?”

டேனியல் அவளுடைய மேசையில் இருந்த ஹோட்டல் அறை அட்டையைக் காட்டினான்.

அவள் சிரித்தாள்.

“சரி, இனிய இரவு டிடெக்டிவ்!”

அவள் லிஃப்டை நோக்கிச் சென்றாள்.

அப்போது டேனியல் அழைத்தான்.

“சோஃபியா!”

அவள் திரும்பினாள்.

“நாளை என்னுடன் இரவு உணவிற்கு வருகிறீர்களா?”

சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு அவள் சொன்னாள்.

“பார்க்கலாம்.”

“அது சரி என்ற பதிலா?”

“இல்லை என்ற பதிலும் இல்லை.”

லிஃப்டின் கதவுகள் மூடின.

டேனியல் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

அந்த இரவு அவனுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

## அடுத்த நாள் மாலை…

சோஃபியா கருப்பு நிற உடையில் ஹோட்டல் உணவகத்திற்கு வந்தாள்.

அவளுடைய கூந்தல் தோள்களில் அழகாகப் படர்ந்திருந்தது. மெல்லிய வாசனைத் திரவியத்தின் மணம் அவளிடமிருந்து வீசியது.

டேனியல் ஏற்கெனவே அங்கு காத்திருந்தான்.

“நீங்கள் மிகவும் அழகாக இருக்கிறீர்கள்,” என்றான்.

“நீங்கள் பாராட்டுவதில் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.”

இருவரும் உணவு ஆர்டர் செய்தனர்.

சிரிப்பு, பேச்சு, பழைய அனுபவங்கள் என அந்த மாலை மிகவும் இனிமையாகக் கழிந்தது.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு பேச்சு அவர்களுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை நோக்கித் திரும்பியது.

டேனியல் தனது முந்தைய காதல் உறவைப் பற்றிக் கூறினான். அந்த உறவு மிகவும் மோசமாக முடிந்திருந்தது.

சோஃபியாவும் தனது வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு விஷயத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டாள்.

“எனக்கு ஒருமுறை நிச்சயதார்த்தம் நடந்தது. ஆனால் திருமணத்திற்கு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பே அதை நிறுத்திவிட்டேன்.”

“ஏன்?” என்று டேனியல் கேட்டான்.

“ஏனென்றால், அவர் என்னை உண்மையாக நேசிக்கவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். அவருக்குத் தேவையானது நான் அல்ல. அவர் மனதில் உருவாக்கி வைத்திருந்த ஒரு பெண் மட்டுமே.”

டேனியல் அமைதியாக அவளைக் கவனித்தான்.

“அது மிகவும் வேதனையான விஷயம்.”

“ஆம். ஆனால் சில நேரங்களில் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்வது நல்லது.”

டேனியல் மேசையின் மறுபுறத்திலிருந்து அவளுடைய கையை மெதுவாகப் பிடித்தான்.

சோஃபியா அவனுடைய கையை விலக்கவில்லை.

இருவருக்கும் இடையே ஒரு புதிய உணர்வு உருவாகத் தொடங்கியது.

உணவுக்குப் பிறகு இருவரும் ஹோட்டலின் அமைதியான நடைபாதையில் நடந்தனர்.

லிஃப்டின் அருகே வந்ததும் டேனியல் நின்றான்.

“இன்றைய மாலை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.”

“எனக்கும்.”

அவன் அவளைப் பார்த்தான்.

“நான் உங்களை முத்தமிடலாமா?”

சோஃபியா சிரித்தாள்.

“நேற்று என்னிடம் இவ்வளவு குறும்பாகப் பேசிய நீங்கள் இப்போது இவ்வளவு மரியாதையாகக் கேட்கிறீர்களே?”

“நான் மரியாதையாக இருக்க வேண்டாமா?”

“கண்டிப்பாக இருக்க வேண்டும்.”

அவள் அவனை நோக்கி ஒரு அடி நெருங்கினாள்.

இருவரும் மெதுவாக முத்தமிட்டுக் கொண்டனர்.

அந்த முத்தத்தில் அவசரம் இல்லை. ஆனால் இருவரின் மனதிலும் சொல்ல முடியாத ஓர் உணர்வு இருந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து அவர்கள் விலகினர்.

டேனியல் அவளுடைய நெற்றியில் தனது நெற்றியை மெதுவாகச் சாய்த்தான்.

“இனிய இரவு, சோஃபியா.”

“இனிய இரவு, டேனியல்.”

அவள் லிஃப்டிற்குள் நுழைந்தாள்.

கதவு மூடுவதற்கு முன்பு டேனியல் மீண்டும் அழைத்தான்.

“சோஃபியா!”

“என்ன?”

அவனுடைய முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்திருந்தது.

“உன்னிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்ல வேண்டும்.”

லிஃப்டின் கதவுகள் மெதுவாக மூடத் தொடங்கின.

அவன் கடைசியாகச் சொன்னான்:

**”நான் இந்த ஹோட்டலுக்கு தற்செயலாக வரவில்லை, சோஃபியா…”**

சோஃபியாவின் முகம் மாறியது.

அவளுடைய மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள் எழுந்தன.

ஏன் அவன் தன்னைத் தேடி வந்தான்?

அவனுக்கு ஏற்கெனவே தன்னைத் தெரியுமா?
# நள்ளிரவுக்குப் பிறகு
## பகுதி 2 – மறைக்கப்பட்ட உண்மை

லிஃப்டின் கதவுகள் மூடப்பட்டன.

சோஃபியா தனது அறைக்குச் சென்றாள். ஆனால் அவளுடைய மனம் மட்டும் டேனியலின் கடைசி வார்த்தைகளிலேயே நின்றிருந்தது.

“நான் இந்த ஹோட்டலுக்கு தற்செயலாக வரவில்லை…”

அந்த வார்த்தைகள் அவளுடைய மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன.

அன்று இரவு அவளுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை.

அடுத்த நாள் காலை 8 மணிக்கு அவளுடைய கைப்பேசியில் ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்தது.

**Daniel:**
“காலை வணக்கம், சோஃபியா. நேற்று உன்னிடம் சொல்ல வேண்டிய ஒரு உண்மை இருக்கிறது. இன்று காலை 10 மணிக்கு ஹோட்டல் கஃபேவில் சந்திக்கலாமா?”

சோஃபியா சிறிது நேரம் யோசித்தாள்.

**Sophia:**
“சரி. ஆனால் இந்த முறை எந்தப் பொய்யும் வேண்டாம்.”

**Daniel:**
“உறுதி.”

### காலை 10 மணி – ஹோட்டல் கஃபே

டேனியல் ஏற்கெனவே அங்கு அமர்ந்திருந்தான்.

சோஃபியா அவனுக்கு எதிரே அமர்ந்தாள்.

“சொல்லுங்கள். என்ன உண்மை?”

டேனியல் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.

“சோஃபியா, உன்னுடைய முன்னாள் வருங்காலக் கணவர் மார்க் எனக்குத் தெரிந்தவர்.”

அவள் அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

“என்ன? உங்களுக்கு மார்க்கை எப்படித் தெரியும்?”

“நாங்கள் இருவரும் முன்பு ஒரே நிறுவனத்தில் வேலை செய்தோம்.”

“அப்படியானால் நேற்று என்னிடம் ஏன் சொல்லவில்லை?”

“ஏனென்றால், உன்னைப் பார்த்தவுடன் பழைய விஷயங்களை நினைவுபடுத்த விரும்பவில்லை.”

சோஃபியா அமைதியாக இருந்தாள்.

டேனியல் தொடர்ந்து பேசினான்.

“மார்க் உன்னைப் பற்றிப் பல விஷயங்களை என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறான். ஆனால் அவன் சொன்ன விஷயங்களுக்கும் நான் தெரிந்துகொண்ட உண்மைக்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கிறது.”

“என்ன உண்மை?”

டேனியல் தனது கைப்பேசியை எடுத்து ஒரு புகைப்படத்தைக் காட்டினான்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் மார்க் வேறொரு பெண்ணுடன் நெருக்கமாக நின்றுகொண்டிருந்தான்.

சோஃபியாவின் முகம் வெளிறியது.

“இது எப்போது எடுத்தது?”

“உங்கள் நிச்சயதார்த்தத்திற்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு.”

அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

“அப்படியென்றால் நான் எடுத்த முடிவு சரிதான்…”

டேனியல் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.

“ஆம். நீ உன்னைப் பாதுகாத்துக்கொண்டாய்.”

சிறிது நேரம் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.

### ஒரு புதிய உணர்வு

சோஃபியா அவனைப் பார்த்தாள்.

“ஆனால் இப்போது எனக்கு ஒரு கேள்வி இருக்கிறது.”

“கேள்.”

“நீங்கள் ஏன் என்னைத் தேடி வந்தீர்கள்?”

டேனியல் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.

“உண்மையைச் சொன்னால், உன்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு முன்பே இருந்தது. ஆனால் உன்னைச் சந்தித்த பிறகு, நான் எதிர்பார்த்ததைவிட அதிகமாக உன்னைப் பிடித்துவிட்டது.”

சோஃபியா அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

“இது காதலா?”

“இன்னும் அந்த வார்த்தையைச் சொல்ல நான் தயாராக இல்லை. ஆனால் உன்னை மீண்டும் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.”

அந்த நேர்மையான பதில் சோஃபியாவுக்குப் பிடித்திருந்தது.

அவள் தனது கையை அவனுடைய கையின் மீது வைத்தாள்.

“அப்படியானால் நாம் மெதுவாக ஆரம்பிக்கலாம்.”

டேனியல் புன்னகைத்தான்.

“எனக்கு அதுதான் வேண்டும்.”

### அந்த இரவு…

இரவு 9 மணி.

சோஃபியா தனது அறையில் ஜன்னலருகே நின்று கொண்டிருந்தாள்.

கதவு தட்டப்பட்டது.

அவள் கதவைத் திறந்தாள்.

வெளியில் டேனியல் நின்றிருந்தான்.

“இன்னும் தூங்கவில்லையா?”

“இல்லை. கொஞ்சம் யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.”

“நான் உள்ளே வரலாமா?”

சோஃபியா சிறிது நேரம் அவனைப் பார்த்துவிட்டு கதவைத் திறந்தாள்.

டேனியல் அறைக்குள் வந்தான்.

இருவரும் சோஃபாவில் அமர்ந்தனர். வெளியே மழை மீண்டும் பெய்யத் தொடங்கியிருந்தது.

“உனக்கு இன்னும் பயமாக இருக்கிறதா?” என்று அவன் கேட்டான்.

“எதற்கு?”

“மீண்டும் ஒருவரை நம்புவதற்கு.”

சோஃபியா அவனைப் பார்த்தாள்.

“ஆம். கொஞ்சம்.”

டேனியல் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

“நான் உன்னிடம் எந்த வாக்குறுதியையும் இப்போது கொடுக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் உன்னிடம் பொய் சொல்ல மாட்டேன்.”

சோஃபியா மெதுவாக அவனுடைய தோளில் சாய்ந்தாள்.

அந்த இரவு அவர்கள் நீண்ட நேரம் பேசினார்கள். தங்களுடைய கனவுகள், பயங்கள், எதிர்காலம் என எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.

இருவருக்கும் இடையிலான நெருக்கம் அதிகரித்தது.

டேனியல் அவளுடைய நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

சோஃபியா புன்னகையுடன் அவனை அணைத்துக்கொண்டாள்.

அந்த இரவு அவர்களுடைய உறவில் ஒரு புதிய தொடக்கமாக அமைந்தது.

### மறுநாள் காலை – எதிர்பாராத அதிர்ச்சி

காலை 7 மணி.

சோஃபியா கண்களைத் திறந்தாள்.

டேனியல் அறையில் இல்லை.

அவன் சென்றுவிட்டதாக நினைத்தாள்.

மேசையின் மீது ஒரு சிறிய கடிதம் இருந்தது.

அதை எடுத்துப் படித்தாள்.

**”சோஃபியா,

நேற்றிரவு எனக்கு மிகவும் சிறப்பானது.

ஆனால் உன்னிடம் இன்னொரு உண்மையை மறைத்திருக்கிறேன்.

மார்க் உன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பாதித்த ஒரே மனிதன் அல்ல.

உன்னுடைய குடும்பத்தைப் பற்றியும் எனக்குத் தெரியும்.

என்னை மன்னித்துவிடு.

– டேனியல்”**

சோஃபியாவின் கைகள் நடுங்கின.

அவள் உடனடியாக அவனுடைய கைப்பேசி எண்ணுக்கு அழைத்தாள்.

ஆனால் கைப்பேசி அணைக்கப்பட்டிருந்தது.

அந்த நேரத்தில் அவளுடைய கதவின் கீழே யாரோ ஒரு சிறிய கவரை நுழைத்துவிட்டுச் சென்றனர்.

அவள் அதைத் திறந்தாள்.

அதற்குள் ஒரு பழைய புகைப்படம் இருந்தது.

அந்தப் புகைப்படத்தில் சோஃபியாவின் தந்தையும், டேனியலும், மார்க்கும் ஒரே இடத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

புகைப்படத்தின் பின்புறத்தில் ஒரே ஒரு வரி எழுதப்பட்டிருந்தது.

**”உன் தந்தையின் மரணத்திற்கான உண்மை இன்னும் வெளிவரவில்லை.”**

சோஃபியா அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனாள்.

அவள் மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து வெளியே பார்த்தாள்.

நடைபாதையின் கடைசியில் ஒருவர் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

அவர் மெதுவாகத் திரும்பினார்.

அது…

**டேனியல்!**

அவன் அவளைப் பார்த்துச் சொன்னான்:

“சோஃபியா… இப்போது உனக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.”

**முடிவு…? இல்லை. இது இன்னொரு கதையின் தொடக்கம்!**

The post நள்ளிரவுக்குப் பிறகு appeared first on Tamil Sex Stories.